Meningen

Dracula (1931) van Tod Browning is een klassieker binnen het griezelgenre en heeft als voorbeeld gediend voor vele andere films.

Je moet wel van oude films houden om hier van te kunnen genieten. In Dracula is immers maar weinig horror aanwezig. En de ‘horror’ die wel aanwezig is, gebeurt buiten beeld of kan niet echt serieus genomen worden. De vleermuizen bijvoorbeeld hangen overduidelijk aan een touwtje. En in geen enkele scène valt een druppel bloed te bespeuren. Erg eng is deze film dus niet. Murnau’s Nosferatu uit 1922 is veel enger.

Bela Lugosi is met zijn onheilspellende blik wel een uitstekende Dracula. Maar hij is niet zo angstaanjagend als Christopher Lee in de films van Hammer. We zien Bela Lugosi ook nooit zijn tanden in iemands nek zetten, want iedere keer wordt de camera net op dat moment weggedraaid of gaat het beeld op zwart.

Tod Brownings Dracula is wel een erg sfeervolle film.

Ook de decors zien er prachtig uit. Vooral de gothic grafkelder en de eetzaal in het kasteel zien er fantastisch uit.

Ook de dialogen zijn prima. Maar het acteerwerk is behoorlijk statisch en theatraal – met overdreven armgebaren. Vaak heb je het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Dat komt omdat deze film niet zozeer een adaptatie is van het boek van Bram Stoker, maar wel gebaseerd is op het toneelstuk dat in de jaren 1920 op Broadway werd opgevoerd.

Het filmscript heeft ook wat tekortkomingen. Als Dracula zichzelf in een vleermuis kan veranderen, waarom doet hij dit dan niet wanneer Dr. Van Helsing hem op de hielen zit?

Ook het einde valt een beetje tegen – de bloedzuigende graaf wordt in een mum van tijd (en ook weer buiten beeld) verslagen. Er wordt zelfs niet gevochten.

Toch is Tod Brownings Dracula een aanrader voor de liefhebbers van oude horrorklassiekers.

Wim Dekens

Frankenstein (1931) van James Whale is niet de eerste verfilming van Mary Shelley’s griezelverhaal, maar wel de beroemdste en ook de meest invloedrijke. Je moet wel van oude films houden om hier van te kunnen genieten. In Frankenstein is immers maar weinig horror aanwezig. Nochtans worden we aan het begin van de film door acteur Edward Van Sloan gewaarschuwd voor wat ons te wachten staat. ‘It may shock you,’ waarschuwt hij. ‘It might even horrify you!’ Maar zo beangstigend of spannend is deze monsterfilm dus niet. Hij is wel vanaf de eerste minuut bijzonder sfeervol.

De film duurt maar een dik uur – het verhaal wordt dus vrij simpel gehouden en in een behoorlijk tempo verteld.

Het acteerwerk is zeer behoorlijk. Colin Clive speelt op een overdreven maar heerlijke manier de geobsedeerde Henry Frankenstein. En Boris Karloff is een uitstekend monster – met dank aan de fantastische (en ondertussen ook iconische) make-up van Jack Pierce.

Ook de grootse en gedetailleerde decors zien er prachtig uit. Vooral het kasteel van Frankenstein heeft een heerlijk duistere gothic look. De fotografie is duidelijk beïnvloed door het Duitse expressionisme.

De climax – met de brandende windmolen – is behoorlijk spectaculair.

James Whales Frankenstein is dan ook een aanrader voor de liefhebbers van oude horrorklassiekers. Ook het vervolg – The Bride Of Frankenstein (1935) – moet je gezien hebben.

Wim Dekens

House On Haunted Hill (1959) van William Castle heeft een aantal spannende momenten – vooral het skelet zul je niet snel vergeten – maar echt angstaanjagend is deze spookhuisfilm niet. Hij is wel knap gemaakt. En hij is ook bijzonder sfeervol – vooral de originele zwartwit-versie.

De intro is lekker creepy – de film begint met een zwart scherm en een luide schreeuw.

De dialogen zijn prima. Maar het acteerwerk is soms wat overdreven – er wordt veel geschreeuwd en gegild. Horroricoon Vincent Price, die de mysterieuze gastheer speelt, is (zoals altijd) wél geweldig.

De absolute blikvanger is natuurlijk het huis zelf. De kamers zijn mooi gedecoreerd en hebben een heerlijk Victoriaanse look. De buitenkant valt dan weer een beetje tegen. De buitenopnamen werden gemaakt rond het Ennis House in Los Angeles, dat in 1923 werd ontworpen door Frank Lloyd Wright. Onbegrijpelijk, want die villa straalt totaal geen griezelige gothic sfeer uit. Het huis op de filmposter ziet er trouwens helemaal anders uit.

De speciale effecten zijn ondertussen behoorlijk oubollig geworden. Soms heb je het gevoel dat je in een spookhuis-attractie van een pretpark zit. Maar de plotwending op het eind van de film zit nog altijd slim in elkaar.

House On Haunted Hill is dan ook een aanrader voor de liefhebbers van vintage horrorfilms.

Wim Dekens