Meningen

Les passagers de la Nuit geeft een mooi vormgegeven inkijkje in de Parijse jaren '80. Het is niet per sé een film voor tout le monde. Enerzijds moet je, zoals ik, van de Franse taal houden en van de Franse mentaliteit. Anderzijds is het ook wel een must om empathie te voelen voor de personages. Als dat alles ontbreekt zul je de film hoogst waarschijnlijk niet al te best vinden. Maar dan is je ook de essentie ontgaan. Sois.... het zij zo.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Les Passagers tot vlak voordat het slot aanbrak erg goed vond terwijl ik dat bij de aftiteling veel minder had. En dat komt omdat ik met veel vraagtekens bleef zitten. Want tot op ongeveer driekwart van de film verwachtte ik nog altijd de nodige diepgang in de personages. Maar die bleef uit. Ik moest blijven gissen naar de roots van Talulah en wat er in haar jonge leven is gebeurd wat haar gevormd heeft tot de persoon die zij speelde. En waarom praten moeder, zoon en dochter niet echt met elkaar? Het is een liefdevol gezin, ondanks (of dankzij?) de scheiding van de ouders. Maar desondanks wordt er slechts gekeuveld zonder diepgang. Alsof ze bewust elke vorm van confrontatie uit de weg gaan. Maar over het hoe en waarom kan ik ook hier alleen maar gissen. Dit alles maakt de film het eerste uur meer dan acceptabel, daarna echter vind ik Les Passagers toch minder interessant en boeiend. Juist door het uitblijven van inzicht in de verschillende karakters en een logische verklaring voor hun onderlinge manier van communiceren drijft de film een beetje weg naar het midden van de vijver en kan je er niet meer bijkomen. Zo ervaar ik de passagiers van de nacht.

Omdat het me over het geheel genomen toch redelijk heeft geboeid geef ik les Passagers de la Nuit een krappe 3,5*

Ik lees hier vaak dat het einde nogal tegenvalt. Naar mijn mening is de plotwending juist goed gevonden. Maar goed, dat is persoonlijke smaak uiteraard.

Aardige film, volgt het boek redelijk maar de spanningsopbouw en vooral de empathie voor de hoofdpersonages vond ik in de roman van Thomas Rosenboom wezenlijk anders.

De roman Publieke Werken heb ik verslonden, heerlijk verhaal. Daar kan de film niet tegenop.