Meningen

Bizar hoe er hier wordt gereageerd op deze film. Kwestie van smaak natuurlijk, maar ik vond dit nou just een van de beste tornadofilms die ik gezien heb. Stukken beter dan de blockbusters Twister 1 en 2 met al hun sensatiebeluste taferelen. Ik kon enorm meeleven met de personages. De eenvoud van het leven op het platteland en in een klein provinciestadje met het contrast dat wordt gevormd door de dreiging van de supercell tornado werkt beklemmend. De schok is groot als je de ravage na afloop overziet. Veel ontreddering. Is dat sentimenteel? Ja, dat wel. Maar het voelde voor mij niet als vals sentiment. Ik weet zeker dat als ik in zo'n afschuwelijke situatie terecht zou komen, bij mij ook de emoties, na me te realiseren hoeveel geluk ik heb nog te leven, keihard naar boven zouden komen.

Gisteravond 19 september bekeken op VRT Canvas.

À plein temps is zo'n film die je gezien moet hebben. Weer een Frans pareltje, daarbij heeft de taal eerlijk toegegeven ook invloed op mijn waardering. Frans vind ik nou eenmaal de mooiste taal ter wereld, althans van de talen die ik ken. Dat is net zoiets als zeggen dat Parijs de mooiste stad ter wereld is, maar aangezien ik niet alle steden ken, is dat een subjectief oordeel. Overigens wordt in deze film Parijs niet op fraaie wijze in beeld gebracht zoals gebruikelijk, maar als een onrustige, lelijke en drukke stad, een nerveuze hectische plek om te moeten leven. Een miljoenenstad waar niet wordt geluisterd naar een individu, noch dat deze wordt opgemerkt of opvalt.

De film heeft als centraal thema: hoeveel tegenslag kan een mens verduren? Julie, gescheiden moeder van twee basisschoolkinderen leidt (of lijdt?) een hectisch leven, wonend in een dorpje in de agglomeratie van Parijs. Het dagelijkse ritueel bestaat uit opstaan, douchen en aankleden, hetzelfde maar dan de twee kinderen, gehaast ontbijten, jassen aan, tassen ingepakt en snel naar de opvang aan huis. Vervolgens moet Julie zich met het OV haasten naar haar werk als 1e kamermeisje met verantwoordelijkheden in een 5* hotel. Een enorme druk op haar fragiele schouders maar ze bezwijkt nooit. Haar forensisch bestaan wordt bijzonder zwaar als er een dagenlange totale ov-staking uitbreekt. Wel weer mooi om te zien dat in het miljoenengedrocht - zoals Parijs wordt uitgebeeld- ruimte is voor elkaar helpen. Julie, en waarschijnlijk dus ook andere lotgenoten, krijgt vrij gemakkelijk een lift naar Parijs of naar huis. Een zekere mate van eensgezindheid onder het Franse volk?

Julie slaat zich wonderbaarlijk door haar ingewikkelde bestaan heen. Er was één moment, nadat ze een slecht nieuws telefoontje kreeg, waarop ik dacht dat alle stoppen nu zouden doorslaan. Maar zelfs in the darkest hour houdt Julie het hoofd koel. Zelfs het tevergeefs vele malen inspreken van de voicemail van haar ex met de vraag of hij zo snel mogelijk de alimentatie wil betalen krijgt haar er niet onder. En ook de melding van de oppas dat zij ermee stopt kan Julie niet uit haar -wankele- evenwicht brengen. Julie moet noodgedwongen leugentjes verzinnen op haar werk om ergens anders te kunnen solliciteren, wat leidt tot een vertrouwensbreuk. Al met al wordt het bestaan van Julie compleet ondermijnd.

À plein temps is een film die je niet alleen moet zien maar vooral ook moet voelen. Het beeld dat geschetst wordt is bijzonder actueel en kan in iedere moderne Westerse maatschappij worden gedraaid. Zeer herkenbaar dus.

Laure Calamy speelt een voortreffelijke rol, haar personage is volkomen geloofwaardig. Julie redt zich uiteindelijk wel, maar ik weet zeker dat er tallozen zijn die in Julies situatie zouden bezwijken of doordraaien.