Meningen

Een ieder die deze film bekijkt moet zich in de allereerste plaats realiseren dat dankzij de enorme inspanningen van Kuki Gallmann het Keniaanse natuurreservaat Ol ari Nyiro floreert. Kuki heeft dit stukje Afrika beschermd en heeft daar een verschrikkelijk hoge prijs voor betaald: de dood van haar echtgenoot en zoon. Ik begrijp dan ook werkelijk niet dat er forumleden zijn die de film maar een saai en alledaags verhaal vinden. Kuki's leven is allesbehalve saai geweest. Zij heeft ongelooflijk veel afschuwelijke gebeurtenissen een plekje weten te geven. De film geeft deze gebeurtenissen op mooie wijze weer zonder al te dramatisch en sentimenteel te worden. Naast (of misschien dankzij) al dit persoonlijk leed heeft Kuki de energie gevonden om de Gallmann Foundation op te richten, die onderwijs voor de Keniaanse bevolking nastreeft.

Een absolute topfilm vind ik het nou ook weer niet, daarvoor maakte de film naar mijn smaak te vaak te grote sprongen. Maar 3,5* ofwel een ruime voldoende vind ik wel op zijn plaats.

I swear zojuist in de bioscoop gezien. Wat een bijzonder mooie en indringende film. Alle aspecten waaruit een film bestaat zijn welhaast tot in de perfectie uitgevoerd. Het acteerwerk van met name Robert Aramayo als John Davidson en Maxine Peake als Dorothy (Dottie) spatte van het doek af. Maar ook de bijrollen zijn grandioos: Peter Mullan (Tommy), Shirley Henderson (de moeder van John) en Scott Ellis Watson als de 13-jarige John waren geweldig. Het narratief is zeer doordacht uitgewerkt, wat geen zware opgave zal zijn geweest, want het werkelijke verhaal is hartverscheurend. De muziek mag er ook zijn: de scene waarin John een poging tot zelfverdrinking (is dat goed Nederlands?) onderneemt wordt gedramatiseerd met een prachtig muziekstuk. Die scene (in een fraai Schots landschap) greep mij naar mijn strot. Maar ik raakte sowieso door meerdere scenes geëmotioneerd. Toegegeven, dat kan ook iets zeggen over mijn eigen persoontje. Daar staat tegenover dat er ook regelmatig gelachen kan worden, hoewel sommige van de komische momenten gelijktijdig ook ongemakkelijk aanvoelen. Hier ligt de valkuil op de loer waarin de regisseur zich had kunnen vergalloperen door Tourette té komisch te maken. Maar Kirk Jones laveert vakkundig om genoemde valkuil heen.

I Swear is de dramatisering van een waargebeurd verhaal dat nergens uit de bocht vliegt, dat wisselende emoties oproept en dat de kijker ook nog eens een inzicht geeft in Tourette. Het gebeurt me maar zelden dat ik een film de volle vijf sterren geef. Ik vind dat ik I Swear tekort doe met 4,5 sterren. Daarvoor is deze film toch té perfect. Bovendien vind ik dat I Swear werkelijk boven films uitsteekt die ik wel met 4,5 sterren heb beloond.