Meningen

Voorspelbaar, stereotype, langdradig. Zomaar enkele termen die je op deze film van Gavin O'Connor kan loslaten. Echter wil dit bij lange na niet zeggen dat Warrior een slechte film is. De personages voelen inderdaad wat stereotype aan (o.a. de in financieel zwaar verkerende broer, de alcoholistische vader op zoek naar vergeving) en dat de broers uiteindelijk tegen elkaar komen te staan, mag haast geen spoiler heten. Storend is dit allemaal echter niet. Dankzij Edgerton, Hardy en Nolte wordt de film tot een grote hoogte gebracht door hun overtuigende en sterke acteerprestaties waardoor je als kijker eenvoudig wordt meegevoerd in dit familiedrama en sympathie krijgt voor beide broers. Van de sport MMA zelf hoef je zelf weinig te weten en de vechtscenes worden tevens prima in beeld gebracht. Het emotionele einde is bevredigend en is een vrijbrief voor zelfs de stoerste mannen om een traantje te laten.

Debuterend regisseur David Wain (later regisseerde hij onder meer Role Models en Wanderlust) levert met Wet Hot American Summer een weinig grappige komediefilm die maar niet leuk weet te worden gedurende de speeltijd van 1,5 uur. Ondanks het komisch talent die inmiddels hun sporen hebben verdiend en aanwezig is met bijvoorbeeld Paul Rudd, Ken Marino en Amy Poehler, is de film zelden grappig en is het hooguit goed voor een spaarzame gniffel. De in potentie leuke personages en situaties worden hierdoor niet volledig benut en is spijtig te noemen. Noemenswaardig is verder dat Wet Hot American Summer de eerste filmrol betekende voor een zekere Bradley Cooper, die een vrij verrassende rol speelt.

The Wrestler was destijds de vierde film van Aronofsky en werd overladen met nominaties en prijzen. De film is meer dan een simpel verhaal dat zich enkel op het worstelen concentreert. Aronofsky schetst het verhaal van een gebroken man die op zoek is naar affectie en onderweg dubieuze keuzes maakt. Dit wordt fraai in beeld gebracht door de regisseur waarin de hoofdpersoon als een realistisch persoon overkomt met al zijn fouten en beperkingen. Rourke heeft hier een groot aandeel in en zet een weergaloze rol neer. Hij weet volledig te overtuigen als “The Ram” en brengt de emoties goed over. De film weet te ontroeren en is boeiend om te volgen. Het einde kent een magistrale climax die bevredigend en open is.