Meningen

Het personage Superman kent een lange geschiedenis die al vanaf de jaren ’30 afstamt en tot de Amerikaanse (pop)cultuur behoort. Zo bevat de serie Seinfeld, over popcultuur gesproken, talloze Superman-verwijzingen. De superheld werd destijds in de Verenigde Staten bedacht door Jerry Siegel en Joe Schuster en uitgebracht in diverse media. Zo was de zoon van Krypton onder meer te bewonderen in stripboeken, een legio aan (animatie) films en tv-series. Het befaamde blauwe kostuum is inmiddels ook door een reeks acteurs gedragen door de jaren heen waarbij Christopher Reeve, Dean Cain en Brandon Routh slechts een kleine greep is van personen die Clark Kent hebben geposteerd. Ditmaal is het de beurt aan de tamelijk onbekende Britse acteur Henry Cavill om gestalte te geven aan Superman.

Man of Steel is geregisseerd door Zack Snyder (onder andere 300 (2007), Watchmen (2009) en Sucker Punch (2011)) en dat is duidelijk te merken. Visueel levert de regisseur altijd fraai ogende films af die doorspekt zijn met computereffecten en dat is in deze nieuwe Superman-reboot niet anders. Superman heeft er nog nooit zo goed uitgezien en gaat meer dan ooit vol in de strijd in deze film. De actie in Man of Steel ziet er ook spectaculair uit en is in goede handen met Snyder. De hoeveelheid actie is echter teveel van het goede waardoor het voelt als een overdosis aan actiescènes die te lang duren. Helaas was de ontwikkeling naar het worden tot Superman, door middel van flashbacks wordt de jeugd van Clark in Smallville verteld, en de romance met Lois Lane een heikel punt. Beiden voelden onderontwikkeld aan en had meer aandacht aan worden besteed. Hoewel de film bij vlagen enkele merkwaardige dialogen bevat, zet de cast prima rollen neer. Cavill is goed gecast en weet te overtuigen als de nieuwe Superman, maar geeft good old Kevin Costner de sterkste performance af in zijn spaarzame en emotionele momenten. Ondanks enkele kritiekpunten, de sluikreclame en het religieuze aspect daargelaten, is Man of Steel in ieder geval een frisse start die hopelijk tot een nieuwe hoogstaande reeks Superman-films mag leiden. De potentie is er in principe, nu nog enkele kritische punten finetunen.

Aardige film die thema’s als religie, discriminatie en liefde behandeld waarin Bollywood-ster Shahrukh Kahn, die toepasselijk dezelfde naam draagt als de hoofdpersonage en zelf ook moslim is, een prima rol neerzet als een autist met een groot hart. De film weet bij vlagen te ontroeren en zorgt voor een glimlach. Het verhaal balanceert dan ook voor een lange tijd op een fijne manier tussen drama en komedie maar door bepaalde ernstige gebeurtenissen slaat het drastisch om naar drama. Daarbij springt het verhaal soms van de hak op de tak en is het met een speelduur van ruim 2,5 uur nog een vrij lange zit. Al met al weet My Name Is Kahn de kijker een vermakelijke reis te bieden waarbij het eenvoudig is om sympathie te krijgen voor Kahn en hem toejuicht om zijn doel te bereiken.

"There are only two kinds of people in this world. Good people who do good deeds. And bad people who do bad. That's the only difference in human beings. There's no other difference."