Meningen

Fijn, was ik net een enorm uitgebreide recensie aan het schrijven, klik ik per ongeluk op het kruisje van mijn browser en verdwijnt mijn mening als sneeuw voor de zon. Nog maar een keer proberen dan.

Enfin, Melancholia is mijn tweede Von Trier, en deze heeft me niet echt geraakt. Na Antichrist, waarvan ik de score na een herziening verhoogd heb van drie naar vier sterren, valt deze film me erg tegen. Maar, laat ik beginnen met de goede punten, want die heeft deze film natuurlijk ook.
Ten eerste trekt de sterke cast het niveau van de film omhoog, Charlotte Gainsbourg zette in 2009 in Antichrist al iets moois neer, en hier doet ze het ook prachtig. Het goede acteerwerk zorgt voor veel medeleven bij de kijker en dat is wel nodig bij een film als deze. Daarbij is er ook nog het kind van Clair (Gainsbourg) en John (Sutherland) die bij het overgrote deel van het publiek al gauw het 'aaah'-gevoel opwekt. Ten tweede doet de locatie de film ook enorm ten goede. Het landhuis met prachtige tuin en een golfbaan met, ik meen te herinneren, achttien holes zorgt voor veel sfeer in dit werk. De muziek is om te genieten en ook het verhaal is prachtig, maar ik denk dat hier veel meer uit gehaald had kunnen worden dan Lars hier gedaan heeft.

Net zoals in Antichrist, hoewel daar in mindere mate, was het camerawerk enorm storend. Ik begon me af te vragen of Von Trier niet een angst voor stilstaande beelden koesterde, want de camera is constant in beweging. Bij dynamische scènes, zoals het paardrijden, kan dit positief effect hebben, maar zelfs wanneer Kirsten Dunst rustig een bad neemt vindt er een nutteloze, vluchtige vergroting van het beeld met haar gezicht plaats waardoor ik meer het gevoel had naar een amateuristische home video te kijken dan naar een 136 minuten durende film van een zeer gewaardeerde regisseur.
Daarnaast had ik het gevoel dat het eerste deel van de film, de bruiloft, geen enkele betekenis had voor het grote plot van de film, waardoor dit eerste deel wel erg vervelend werd op een gegeven moment. Het eerste deel is denk ik alleen leuk als je hem voor de tweede keer kijkt, omdat je dan pas begrijpt waarom Justine zo'n drama van haar bruiloft maakt. Toen ik dan toch de helft van de film had gehaald en het tweede deel ontmoette, werd het wat interessanter. Er komt wat meer drama in de film tussen de personages en er begint wat spanning te komen. Dit tweede deel is mooi opgebouwd en de wanhoop van Clair is ook erg goed weer gegeven.

Kortom, Melancholia is een film met sterke punten en een verhaal dat erg interessant had kunnen zijn. Helaas is Lars von Trier er in wat gefaald om het een meesterwerk te maken en dat is jammer, want het idee had enorm veel potentie. Mijn redelijk lage score voor deze film, vergeleken met veel anderen hier, wil niet zeggen dat ik stop met Von Trier, want met deze twee films heeft hij me wel nog benieuwd gemaakt naar zijn vorige werken. Drie sterren hier voor Melancholia, en dan ben ik nog aardig mild naar mijn mening. Misschien kan een herziening geen kwaad en ontvangt deze film dan nog een hogere score van mij.