Eerste deel van de film is echt een 5/5 waard. Het zet tot nadenken en maakt nieuwsgierig. Het is eenzaam op aarde voor Wall-E, de enige nog functionerende robot op aarde. Dan komt daar, alsof een wonder, de impulsieve EVE ineens op aarde, die op zoek is naar leven tussen al het afval. Wall-E raakt helemaal in de ban van EVE (ontzettend lief) en uit zijn waardering (liefde) voor haar door haar een zeldzaamheid te geven die hij heeft gevonden: een prachtig, van nature groen zaailingetje. Waar Wall-E alleen was op aarde maar zijn eenzaamheid verdween met de komst van EVE, is op het door de mens bewoonde ruimteschip, ondanks dat er tal van mensen aanwezig zijn, een ieder alleen maar op zichzelf gericht en echte eenzaamheid. De mensen zijn ook lui en compleet nutteloze wezens geworden. De mens kan zich nauwelijks zelf voortbewegen (hoe dichtbij zijn we met de komst van AI?). Toch is dit gedeelte minder kwalitatief dan het eerste gedeelte van de film. Ook de jonge kijkers haakten hier af. Gelukkig is het einde van de film wel weer heel mooi en emotioneel makend. Dat laat maar weer zien dat wij mensen gemaakt zijn voor een wereld zoals die geschapen is en die te koesteren. Een wereld met liefde en communie. Een wereld gebaseerd op AI is vooral heel oninteressant.
