Bakemonogatari (2009-2010)

Bakemonogatari seizoen 1 Eindelijk afgekeken. Ik kijk nog zelden series, maar voor dit maak ik dan toch graag een uitzondering. Niet zo uitzinnig als de recente film-reeks, maar qua regie nog steeds wel absoluut de moeite waard. En da's dan toch net de reden waarom ik meestal geen series kijk, omdat het daar wel eens aan wil ontbreken. Ondanks dat ik ondertussen al wat zaken kende uit de films (zoals de kleurplaten met steekwoorden op), blijft het toch iets compleet unieks. Het is vreemd, je kan het moeilijk uitleggen, maar het brengt een zeker ritme in de reeks die moeilijk te vatten valt. Visueel ziet het er ook echt wel goed uit, ondanks dat de animatie op zich redelijk karig is. Maar zaken als editing, stijl en abstractie zorgen ervoor dat er visueel steeds wat te beleven valt. Ook de soundtrack is zeker de moeite, met nogal wat terugkerende muziek, die op een zekere manier bijna bezwerend is. Heb er uiteindelijk wel een half jaartje over gedaan, maar dat heeft meer met mij dan met de kwaliteit van deze serie te maken. Sterk begin van de franchise, binnenkort Nisemonogatari maar eens een kan geven. 4.0*

Bakemonogatari seizoen 1 Eerste anime uit het Monogatari-universum gebaseerd op het eerste boek uit de gelijknamige boekenreeks. Echter, qua chronologie komen eerst de filmreeks Kizumonogatari en de miniserie Nekomonogatari (Kuro), die beiden op Moviemeter te vinden zijn. En dan zijn er nog meerdere andere series in het universum. Bakemonogatari, wat een samentrekking is van "bakemono" (monster) en "monogatari" (verhaal), had ik al eens eerder gezien; de rest heb ik maar links laten liggen omdat series me wat minder gingen interesseren. Het uitbrengen van de Kizumonogatari films deed me van gedachten veranderen. Over het algemeen schijnt de volgorde van uitzenden de beste volgorde te zijn, dus die volg ik dan maar, om te beginnen met de herziening van Bakemonogatari. Wie ooit begonnen is met anime kijken zal ongetwijfeld net als ik het eerst als erg verfrissend ervaren hebben, maar na wat meer gezien te hebben ontdekken dat ook anime vele clichés heeft; ze zijn alleen anders dan de Hollywood clichés. Het fijne van deze serie is dat het de clichés onderkent, op een rijtje zet en ermee speelt, waardoor het clichématige er een beetje vanaf gaat. Om zelf een kleine selectie te maken: setting is een school, de hoofdpersoon verwerft een soort van harem, waarvan de meest prominente dame een tsundere is (een meisje dat koud en hard is, maar later eigenlijk warm en vriendelijk blijkt te zijn) wiens kledingsstijl aangemerkt kan worden als "zettai ryouiki" (kousen over de knie waardoor er slechts een klein gedeelte huid tussen kousen en rok zichtbaar is), en wiens haarkleur paars is onder het motto van dat in anime alle mogelijke kleuren van de regenboog natuurlijke haarkleuren zijn. Verder een dame met kattenoren, wat door veel Japanners kennelijk als erg sexy beschouwd wordt, en met grote borsten die onderhevig zijn aan het Gainax Bounce Effect, genoemd naar de studio Gainax die als specialiteit de natuurlijke bewegingen van grote borsten heeft. Kortom, in het algemeen is er de nodige fanservice. Maar zoals gezegd worden deze clichés onderkent, met name door het personage Senjougahara, die zelfs naar haar eigen stemactrice verwijst. Los van alle clichés is het een aardig verhaaltje over allerlei bovennatuurlijke zaken met behoorlijk snedige en vermakelijke dialogen. De animatie is prima, niet al te weelderig omdat het merendeel van de serie statisch is en uit de genoemde dialogen bestaat, maar zodra er sprake is van actie ziet het er goed uit. Wel moet gezegd worden dat het één en ander duidelijk uit de computer komt. In latere animaties weet men dit toch vaak wat beter te verhullen. Tenslotte vertoont de serie quotes uit het boek, die zo kort zichtbaar zijn, dat ze nauwelijks te lezen vallen. Je kan er voor kiezen om telkens het beeld op pauze te zetten, maar het geheel is prima te volgen zonder die quotes tot je te nemen. Ik vond het in ieder geval vermakelijk. 4*.