The White Lotus - Seizoen 1 (2021)

Dit was schitterend; hilarisch, perfect gecast, provocerend en slim. Qua stijl en muziek ook uniek en verfrissend. Alles wat ik verwachtte na de goede recensies in het kwadraat.

Mike White is extreem ondergewaardeerd, want ook enlightened was schitterend.

4.5*

The White Lotus is een vileine comedy die de draak steekt met the American dream. Bedenker, schrijver en regisseur Mike White (Enlightened) vertelt het verhaal van een aantal rijke, welvarende gasten die een weekje op vakantie gaan in een luxe resort op Hawaï. Met vaart, humor en scherpe maatschappijkritiek schetst White een valse, Disneyachtige sprookjeswereld. Inclusief 'authentiek' Hawaïaans animatieprogramma, dat mooi contrasteert met de Amerikaanse decadentie.

Alle karakters zijn kleurrijk. Vooral tienerdochter Olivia (Sydney Sweeney) en haar vriendin Paula stelen de show. Zij vertegenwoordigen de jonge woke generatie, dol op filosofen en Freud. Maar ondertussen geen haar beter dan de generatie waartegen ze zich afzetten. Hoe herkenbaar!

Niet alles werkt in The White Lotus. De verhaallijn rond de as van de overleden moeder van een van de gasten (m.n. in aflevering drie), is flauw en traag. Ook de muziek, door velen geprezen, werkt me soms op de zenuwen. Is vast de bedoeling. Desalniettemin is The White Lotus een verfrissend modern, donker en koloniaal sprookje, waarin in elke hotelkamer een witte heks (m/v/x) op de loer ligt.

[Edit moderator: spoiler gemarkeerd.]

Ongemakkelijke situaties verbeelden lijkt in de mode. Ook in deze fraai geschoten serie is dit een belangrijk onderdeel.

De personages vind ik geinig, vooral het problematische gezin met dochter Olivia en zoon Quinn. Niet alles is even interessant en sommige zaken slepen nogal. Maar al met al zeker leuk om gezien te hebben.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik vond er niets aan. Heb er naar gekeken vanwege de vele positieve reviews. Kon er nooit ook maar een beetje om lachen, vond het nogal flauw, en ook meestal niet zo fantastisch geacteerd. Vond op Rotten Tomatoes toch vele mensen die er niet gek van waren. Heb deze serie een tijdje geleden gezien na de Noorse serie Exit, is toch van een heel ander niveau, een pak grappiger en een heel pak beter geacteerd, nee dit is niets voor mij....

Onbegrijpelijk, de hoge score voor deze serie. Oninteressante dialogen van verwende hotelgasten, die alleen met zichzelf bezig zijn. Ik snap dat het satirisch bedoeld is, maar de kijker wil zich toch een beetje amuseren, toch?

Weinig tot geen amusement, spanning, humor. Er zijn alleen tenenkrommende karikaturen van doodverveelde en dood vervelende typetjes te zien op het nieveau van GTST. Zonde van de kijktijd.

Wat een geweldige serie.

De vraag is wie uiteindelijk sterft en in een doodskist het vliegtuig wordt ingeladen.

Er zijn verschillende kandidaten in de loop van de afleveringen.

De Amerikaanse Rich White People worden behoorlijk op de hak genomen. Kritiek op de witte mensen die alles van de oorspronkelijke bevolking hebben afgenomen. De discussie blijft beperkt. Verder drama en hilarische gebeurtenissen.

De muziek is soms bedwelmend mooi. In combinatie met prachtige (natuur)beelden en beeldovergangen.

De acteurs zijn stuk voor stuk top. Ze zijn in staat om hun persoonlijkheid heel goed neer te zetten en ontwikkeling te laten zien.. Het script draagt daar natuurlijk ook toe bij.

Ik ben benieuwd naar de 2de serie.

Redelijke serie die vooral gedragen wordt door de geweldige soundtrack en consequent goede muziek. De personages zijn duidelijk gespeeld, maar wel tamelijk vermakelijk. Over de cast valt geenszins te klagen. Inhoudelijk, zo wordt gaandeweg duidelijk, gaan het helemaal nergens over. Het script is wel oké, maar meer ook niet. De belangrijkste boodschap zit in het verderfelijke gedrag van Olivia waarbij pijnlijk duidelijk wordt tot welke ontaarde toestanden wokeness kan leiden. Wat dat laatste betreft, een moedige keuze van de makers.

Wat een fijne unieke serie is dit toch. Heerlijke personages met Armond en Shane voorop. Toffe vibe, mooie locatie en dito beelden op het schitterende Hawaï. Sarcastisch tot en met.

3,5*

Briljant seizoen, op het topniveau wat HBO in de 00’s had. Humor, gelaagdheid, geweldige karakters en een socio-economische laag voor de finishing touch. Alleen net te kort! Ik snap de keuze wel om niet te veel te rekken maar daar wordt het toch net wat minder episch van.

Vreemde serie, er hangt een vibe die ik eigenlijk nooit in een serie tegen kom, maar wat zeker erg geslaagd is. Na 1 á 2 afleveringen dacht ik, waar ben ik naar aan het kijken maar het intrigeert, boeit en je raakt er steeds meer ingezogen. Het is een bijzondere mix van maatschappelijke kritieken en donkere humor samen met unieke personages zoals die hotel manager. Jennifer Coolidge is wel de bekendste naam, maar haar rol vond ik denk ik wel het minste. De weirde familie + bonusvriendin en het trophy wife stelletje (wat een mooie vrouw!) vond ik leuker om te volgen.

Dat dit uit slechts zes afleveringen bestaat is ergens jammer, maar ook wel weer goed omdat ze dingen niet blijven rekken, waardoor elke aflevering heel geslaagd is.

Grote complimenten ook voor sterk camerawerk en een hele ritmische, ontspannen soundtrack die zó bij deze serie past. Binnenkort ook maar eens met seizoen 2 beginnen.

4*

Dit komische drama van schrijver/ regisseur Mike White heeft inhoudelijk niet veel om het lijf, maar personages, dialogen en situaties zijn net leuk genoeg om te blijven kijken. De prima cast helpt, net als de aantrekkelijke locaties. Ik voel niet direct de behoefte een tweede seizoen ook te bekijken, maar de serie is verder aangenaam genoeg.

Pip2020

Dat je er depressief van wordt is niet de bedoeling, dan zou je dat eerder kunnen worden van Oppenheimer met zijn wereld verwoestend resultaat. En ik denk dat het flink tegen de waarheid aanzit hoe de mens in elkaar steekt en dat is ook juist de kracht van deze serie. Natuurlijk is het een en ander wat over de top, maar dat moet ook. Alles is zo herkenbaar, soms uiterst subtiel, soms behoorlijk banaal. De afwisseling tussen de verschillende ontwikkelingen is uiterst sterk en de beelden zijn vaak fenomenaal. Geholpen door de goede passende muziek, brengt je dit gelijk in de juiste omgeving en sfeer. Ook de vaak verborgen metaforen zijn uiterst effectief gevonden. Echt vele items komen aan bod; kapitalisme, imperialisme, arrogantie, werkdruk, schoonmoeders, onbegrip, puber-ouder relatie, een mate van spiritualisme enzovoort. We hebben de serie nu twee keer bekeken, maar het blijft van de eerste minuut tot de laatste uiterst boeiend. (Klein minpuntje en dat is al eerder hier vermeld; de rol van Rachel aan het eind....Die had ik toch graag anders gezien, maar haar houding is ook wel weer eng herkenbaar.)