Tijdens het Beyond Fest in Los Angeles, Californië, onthulde de 69-jarige regisseur James Cameron dat hij bijna was verdronken tijdens het filmen van de succesfilm The Abyss in 1989. “Ik verspilde mijn laatste adem door zijn naam te roepen.”

De film The Abyss uit 1989 was zijn tijd ver vooruit en stelde nieuwe normen voor het produceren van onderwaterfilms. Acteurs moesten een grondige duikopleiding volgen om onder water te kunnen spelen. Daarnaast had elke acteur een begeleidende duiker die toezicht hield op hun veiligheid.

Hoewel het systeem over het algemeen goed werkte, merkte Cameron op dat er één probleem was: "Ik kreeg zelf geen duiker toegewezen," herinnert Cameron zich. Dit had fatale gevolgen kunnen hebben voor de beroemde regisseur. Tijdens de opnames had hij zware gewichten aan zijn voeten, een stevige helm op en een zwaar loodgordel om zijn middel. “Op een bepaald moment kreeg ik een waarschuwing dat mijn lucht bijna op was. Normaal heb je dan nog een beetje zuurstof, maar in dit geval was er niets meer. Daar stond ik dan, 10.0584 meter diep in het water. In het donker.” Cameron deed meteen een poging om de aandacht van cinematograaf Al Giddings te krijgen. Maar dit was een uitdaging, omdat Giddings eerder een duikongeval had gehad waardoor zijn trommelvliezen beschadigd raakten en hij zijn gehoor verloor. “Ik verspilde mijn laatste adem door zijn naam te roepen, maar het mocht niet baten. Hij hoorde mij niet”, aldus Cameron.

'Het scheelde niet veel of ik was dood'

Uiteindelijk koos Cameron ervoor om zelf naar boven te zwemmen. Eenmaal aan de oppervlakte kwam een veiligheidsduiker onmiddellijk naar hem toe om hem van zuurstof te voorzien. “Ik was op dat moment tien meter van de oppervlakte, maar de zuurstofautomaat werkte niet. Ik ademde puur water in,” vertelt de regisseur. De duiker realiseerde zich niet wat er gaande was en instrueerde Cameron over hoe hij veilig naar de oppervlakte kon komen zonder zijn longen te beschadigen.  “Hij wilde me niet laten gaan en ik had geen manier om hem te vertellen dat de zuurstofautomaat niet werkte. Ik wist wat ik deed, dus sloeg ik hem in het gezicht en zwom naar de oppervlakte. Dat was mijn redding. Het scheelde niet veel of ik was dood.”