Een opvallende uitspraak van Ana de Armas dit weekend. In een interview vertelde de actrice dat er naar haar mening tegenwoordig geen filmsterren meer bestaan. Dat komt volgens de actrice door social media. Dat je beroemde acteurs kunt volgen op Instagram, maakt de mystiek rondom acteurs een stuk minder groot, zo stelt De Armas.
Vorig jaar was Ana de Armas nog te zien als Marilyn Monroe in de film Blonde, maar de kans dat zij net zo'n echte filmster wordt als Monroe lijkt haar klein. Het hele concept van een film en van een filmster is volgens haar namelijk veranderd. "Ik heb het idee alsof nieuwe generaties het concept niet echt kennen, door social media. Er is zo veel informatie die gedeeld wordt," vertelde Ana de Armas aan Vanity Fair. "Het concept van een filmster is iemand die onbereikbaar is en je alleen op het scherm ziet. Dat mysterie is weg. Voor het grootste deel hebben we dat aan onszelf te wijten. Niemand houdt meer iets voor iemand geheim."
Niet zonder Insta
De Armas heeft zelf wel haar best gedaan om die trend tegen te gaan, gezien zij alle social media behalve Instagram niet meer gebruikt. Instagram is daarentegen iets waar ze niet zomaar zonder kan. Ze gebruikt het niet vaak, maar alsnog is het onmisbaar voor de promotie van nieuwe films. "Als het aan mij lag, zou ik Instagram ook nu weggooien, maar ik kan het niet. Ik begrijp dat ik niet alleen een actrice ben. Ik heb andere merken waar ik mee werk en andere verplichtingen," aldus De Armas. "Het is goed voor Blonde geweest en voor films waar ik over wil praten. Het is lastig omdat je de druk voelt om je persoonlijke inzicht te delen, of iets over je privéleven, zodat mensen in je geïnteresseerd blijven. Je moet op de een of andere manier een balans vinden, wat ik erg moeilijk vind." Verwacht dus niet al te veel onthullingen over het privéleven van Ana de Armas op haar Instagramkanaal. Wellicht groeit ze toch op die manier uit tot de mystieke filmster zoals die vroeger bestonden.
Heeft ze gewoon 100% gelijk in. Zeker sinds de corona-pandemie zijn de maskers afgevallen over hoe wereldvreemd veel beroemdheden, waaronder acteurs, zijn. Denk maar aan die tenenkrommende renditie van 'Imagine' waar helemaal niemand om gevraagd had. Ook kiezen steeds meer acteurs openlijk partij in de buiten proportie geblazen 'culture war', waardoor je per definitie uit de gratie valt bij de helft van je doelpubliek die een andere mening toegedaan is. Praten is zilver, zwijgen is goud, en veel acteurs zouden er voor hun carrière beter aan doen om hun mond dicht te houden op sociale media.
Ik geef ze ook gelijk, de filmster is te 'bereikbaar', en men weet nu ook de verhalen achter de acteur....vrouw of man.
De mystiek is verloren, dat mis ik.
Ik was ongelooflijk fan van Charles Bronson, Henry Fonda, en later van Bruce Willis.
Ik merkte `t al over Willis, dat je teveel over em kwam te weten via de sociale media en men geloofde dat gelijk.
Is niet zo moeilijk uit te leggen. Hetgene wat De Arnas meldde..."Het concept van een filmster is iemand die onbereikbaar is en je alleen op het scherm ziet. Dat mysterie is weg. Voor het grootste deel hebben we dat aan onszelf te wijten. Niemand houdt meer iets voor iemand geheim.".....is al duidelijk genoeg.
Ik kan mezelf nu wel 1 van de iets oudere stempel noemen, zoals in de jaren 70 ik helemaal niets wist over Jodie Foster. Ik had een fotootje uit een blad moeten knippen, en opgehangen aan de muur vlak bij mijn bed.....die tijd is er niet meer.
Zoals ze nu wel `s brutaal zeggen..."Wen er maar aan".
Of ze nou zelf heel veel delen of niet maakt denk ik weinig uit. Nieuwsvergaring gaat enorm veel sneller in de afgelopen decennia.
Heeft Miss De Armas gelijk en bestaan filmsterren niet meer? Misschien. Maar de vraag blijft wel hoe erg we dat dan moeten vinden.
En nee, dat laatste wil niet zeggen dat ik concludeer dat het me niet boeit, ik weet het echt niet. Het zijn natuurlijk ook gewoon maar mensen. Maar hoe mooi is het dat het 'gewone' volk dat inziet?
Voorbeeld. Op 4 juni 1976 zag een groepje vrienden the Sex Pistols live in the Lesser Free Trade Hall te Manchester. Meteen na het optreden besloten ze zelf ook een punkband te beginnen. De mystiek van het onbereikbare van het muzikantschap was voor hen vernietigd. En dat opende voor hen een deur om zelf een band te beginnen. Ze groeiden uit tot Joy Division en later New Order.
Dus ja, die mystiek mag verdwenen zijn, maar voor (jonge) mensen met aspiraties om zelf te gaan acteren kan dit juist een voordeel blijken. De drempel is lang niet meer zo hoog.
Reacties (3)