Huilen bij films

- Il Postino

Deze was een tijdje geleden op tv en zat em te kijken met mijn vader. Ik heb niet gehuild, maar zat echt met een flinke brok in mn keel te kijken. En mijn vader (die ik nog nooit heb zien huilen) had het volgens mij ook wel ff lastig haha. Had vooral te maken met de aandoenlijke hoofdpersoon. spoiler Met name het moment dat hij na een hele lange periode uiteindelijk post kreeg van zn beste vriend Achteraf heb ik nog even zijn naam gegoogled en bleek hij vlak na het schieten van de film te zijn overleden. Dat greep me toch wel een beetje aan.

Gelukkig ben ik niet de enige die gemakkelijk een traantje wegpinkt. Ik heb dit vooral bij: "The English Patient" waar die vrouw sterft aan haar verwondingen in die grot en later waar de patient zelf sterft.

Ben niet zo van het huilen.

Maar kan wel eens emotioneel worden bij bepaalde films.

Vooral dan bij tweedewereld oorlog films en andere zielige verhalen.

Swept off my feet en nog uren overstuur na het zien van Hachiko: A Dog's Story. Ik heb echt zoveel gehuild bij die film, niet normaal.

Gladiator. Vroeger nog wel (half) om gehuild.

Ook nog gehuild om Pokémon: The First Movie (1999).

Schindler's List is de enige film waar ik nog tegenwoordig echt emotioneel van kan worden. Oh ja, en This Is It. Dat is echter niet de verdienste van de film zelf.

Pokémon huilde ik ook vaak bij, als Pikachu Ash weer eens kwijt was.

Vond seven pounds zo oneerlijk eindigen eigenlijk.

Dat was nogal vaak.

Deze schiet me nu te binnen: Johnny Got His Gun (1971). Het is niet echt huilen of emotioneel, maar wel echt een kuteinde.

Ik jankte me dan ook wat af joh. In groep 8 zelfs nog geloof ik. Ach, die traanklieren van mij zijn sowieso al een flink aantal jaren kapot ofzo (in de zin dat ze maar blijven stromen als er ook maar iets zieligs gebeurde).

Maar het gaat hier om huilen, dus janken of zwijgen!

Ik heb nog nooit voluit gehuild bij een film. Wel regelmatig een dikke keel gekregen bij het einde van Das Boot en een keer bij Cast Away, als Noland het eiland verlaat...

Edit: Hoe kan ik deze nou vergeten: The Green Mile.

26 november 2009:

Sssht, chevy!

Oftewel het is de afgelopen jaren niet emotioneel geweest?

Ehm.. hè? Ik bedoel juist te zeggen dat ik eigenlijk een ontiegelijke softy ben als het aankomt op huilen bij films, tv series of als er gewoon iets voorviel wat ik zielig vond. Veel mensen verwachten dat niet van me.

Eerst beweer je dat je al jaren niet meer kunt huilen en daarna kom je met een quote dat je snel huilt. Ehm...?

P.S. Je zou deze eens moeten kijken: Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007). Heel sentimenteel en als het niks is, ben je maar een uurtje kwijt.

Waar zie je mij zeggen dat ik al jaren NIET huil?

Japan.. Hm. Dat is voor mij sowieso vaak al om te janken.

Naja, je kunt het altijd proberen. Duurt maar een uur. Eén van de mooiste animatiefilms die ik heb gezien.

@Chevy93. Een kapotte kraan kan ook nog lekken he.

Dan heb je dat later geëdit.

(I S2 tegeltjeswijsheid)

Werkelijk geen enkel moment dat ik daar ook maar een beetje de drang bij voelde om te huilen.

Nou, genoeg over deze lekkende kraan dan maar. Wie jankte er bij Titanic? De mannen vast niet.

Die hebben anders wel de originele Hachikô Monogatari.

Ooh chevy, laat me niet beginnen. Ik kan hier een hele lijst neerzetten waar ik de grootste moeite heb om de tranen te bedwingen. Maar dan ga je nog denken dat ik een watje ben.

Dat heb je nu al over jezelf afgeroepen, dus kom maar op.

Hmm.. Moet toegeven na je recensie (of moet ik mening zeggen?;)) te hebben gelezen, dat deze me wel nieuwsgierig maakt.

Verder ben ik geen voorstander van japanse werkjes, niet zo mijn smaak.

Ik zal eens proberen een kort lijstje te maken.

Hotaru no Haka?