Neo-realisme (en wat er al dan niet bijhoort)

Bestaat het neorealisme nog (steeds)? Het antwoord is ja! Net als het Duits expressionisme van de jaren '20, Frans surrealisme van de jaren '20 etc...

Ik denk dat Public Enemies van Mann inderdaad wel kenmerken van het neo-realisme vertoond. Alleen zou ik dat in een analyse NOOIT benoemen omdat bepaalde kenmerken (bepaalde mate van realisme documentaire-look, op locatie filmen, bepaalde mate vanonstrippen van emoties in de performances) eerder gemeengoed zijn geworden in de cinema.

Maar zijn dit wel kenmerken van het neo-realisme? Bestond dit niet ook al voor de tweede wereldoorlog?

Daar heb je ook nog eens gelijk. Maar ik nam het wat ruim en somde eigenlijk op wat xgogax er waarschijnlijk in terugzag.

Ik zag bijvoorbeeld dat Depp veel meer naturel en minder bombastisch acteerde in PE. Maar is dat dan een voortvloeisel van het NR of eerder de acteursopvatting van een Bresson?

Maar die term zal nog weinig gebruikt worden (die was echt verbonden aan een bepaalde periode en aan Italie). Daarna kreeg je bijvoorbeeld Cassavetes en dergelijke en zijn de kenmerken van het neo-realisme wereldwijd gewoon ge-evolueerd tot wat men independent cinema noemt.

Ik heb Il Grido niet gezien. Ik geloof ook dat er veel films in Italie gemaakt zijn na de jaren 50 die sterke neo-realistische trekjes hebben (I Vitelloni, Rocco e i suoi Fratelli), maar ik zou Antonioni nooit noemen in een discussie over neo-realisme. Dan denk ik (en waarschijnlijk de rest van de wereld) toch aan Rossellini, De Sica en zelfs Visconti. Lijkt me logisch.

Tuurlijk. Dat is toch ook de oer-definitie van NR??? Gebonden aan een bepaalde plaats en tijd ook.

Echt NR verbindt men toch aan een bepaalde sociale schets. PE is een gangsterfilm.

Hij werkte aan de zijlijn in het neo realisme (een aantal korte films en wellicht zijn eerste film, daarna ging hij een andere kant op en ging er op door. Ik denk dat de meeste filmmakers juist daardoor geinspireerd zijn door hem, hij ontwikkelde een geheel eigen stijl. Maar die is niet meer neo realistisch te noemen. Zo ook Mann, die is vooral geinspireerd door het werk van Antonioni uit de jaren 60, wat toch echt niet neo realistisch is te noemen.

Lol! Het zit er wel in, maar dat is eerder een kenmerk van de klassieke gangsterfilm hier dan van NR (oa Roaring Twenties)

Ok. Maar aangezien de kenmerken van NR die wel in in Mann's cinema zitten zo ongeveer gemeengoed zijn geworden (het verhaal van starbright eigenlijk) zou ik het nooit meer benoemen.

Maar je doet maar!

.

Een beetje generaliserend en versimpeld is het bij kunst meestal zo dat er een stroming begint, die vaak een reactie is op de omgeving of het voorafgaande, streng in de leer is, na een aantal jaren afsterft en voortleeft als een invloed in wat later komt. Neo-realisme heeft zowel stillistich als qua houding en thema's een enorme invloed gehad op de filmhistorie, maar al vroeg in de jaren '50 was de beweging gewoon voorbij. Dat zie je overal. Of je het nu hebt over acid house, impressionisme, de nieuwe zakelijkheid, de stijl of weet ik veel wat.

EPIC FAIL

Hoewel je onder de definitie zoals in het stuk van Bungel wel iets meer ruimte hebt, blijf ik erbij dat ik ook die definities nauwelijks terug zie in het werk van Mann en de naturelle acteerstijl en handheld camerawerk niet zie als iets dat typisch Neo realistisch is. Het neo realisme kent nogal wat meer spelregels.

Maar als je het zo ver wilt oprekken als nodig, heb je gelijk en zijn films als Jaws en Avatar ook onder het neo realisme te scharen..... eigenlijk alle films met een handheld camera of naturel acteerende acteur wel.

Had op 2 januari al hetzelfde geschreven... (Zie het in iets andere bewoordeningen.)

Maar fijn dat je het nu wel snapt

The first neorealist picture may have been made more than 70 years ago, but the trend still fascinates critics, scholars and filmmakers alike. Italian directors are still grappling with it, from veterans such as the Taviani brothers (Caesar Must Die, 2012) to those of the younger generation such as Matteo Garrone (Gomorrah, 2008; Reality, 2012). Later in 2013 one of the last surviving neorealists, 91-year-old Carlo Lizzani (Achtung Bandit!, 1951, The Verona Trial, 1962) will release a documentary entitled We Weren’t Only Bicycle Thieves, which will include contributions from Bernardo Bertolucci, Paolo and Vittorio Taviani, Martin Scorsese, Steven Spielberg, Ridley Scott and Ron Howard, among others.

Listing these famous names together makes you realise just how far neorealism’s branches have spread. But what of its roots?