menu

Film / Genres en landen / Neo-realisme (en wat er al dan niet bijhoort)

zoeken in:
Ramon K
Bestaat het neorealisme nog (steeds)? Het antwoord is ja!


Maar die term zal nog weinig gebruikt worden (die was echt verbonden aan een bepaalde periode en aan Italie). Daarna kreeg je bijvoorbeeld Cassavetes en dergelijke en zijn de kenmerken van het neo-realisme wereldwijd gewoon ge-evolueerd tot wat men independent cinema noemt.

Ik heb Il Grido niet gezien. Ik geloof ook dat er veel films in Italie gemaakt zijn na de jaren 50 die sterke neo-realistische trekjes hebben (I Vitelloni, Rocco e i suoi Fratelli), maar ik zou Antonioni nooit noemen in een discussie over neo-realisme. Dan denk ik (en waarschijnlijk de rest van de wereld) toch aan Rossellini, De Sica en zelfs Visconti. Lijkt me logisch.

Zo is het misschien ontstaan ja. Maar jij beschrijft een primitieve vorm van het neorealisme


Tuurlijk. Dat is toch ook de oer-definitie van NR??? Gebonden aan een bepaalde plaats en tijd ook.

Ik ga de discussie eens teruglezen....

Ramon K
En....

Ik denk dat Public Enemies van Mann inderdaad wel kenmerken van het neo-realisme vertoond. Alleen zou ik dat in een analyse NOOIT benoemen omdat bepaalde kenmerken (bepaalde mate van realisme documentaire-look, op locatie filmen, bepaalde mate van ontstrippen van emoties in de performances) eerder gemeengoed zijn geworden in de cinema.

Echt NR verbindt men toch aan een bepaalde sociale schets. PE is een gangsterfilm.

Dan vind ik het late Tree of Wooden Clogs van Olmi (1978) 300 keer neo-realistischschshc...er.

En dan zou ik zeker niet de naam Antonioni gaan noemen.

avatar van Grindhouse
xgogax schreef:
Bestaat het neorealisme nog (steeds)? Het antwoord is ja! Net als het Duits expressionisme van de jaren '20, Frans surrealisme van de jaren '20 etc...


Volgens mij bestaan deze stromingen geen van allen meer. Er zijn natuurlijk nog wel films/regisseurs die hierdoor beïnvloed zijn, maar de stromingen als dusdanig waren heel erg gebonden aan een bepaalde tijd en plaats.

avatar van Grindhouse
Ramon K schreef:
Ik denk dat Public Enemies van Mann inderdaad wel kenmerken van het neo-realisme vertoond. Alleen zou ik dat in een analyse NOOIT benoemen omdat bepaalde kenmerken (bepaalde mate van realisme documentaire-look, op locatie filmen, bepaalde mate vanonstrippen van emoties in de performances) eerder gemeengoed zijn geworden in de cinema.


Maar zijn dit wel kenmerken van het neo-realisme? Bestond dit niet ook al voor de tweede wereldoorlog?

Ramon K
Grindhouse schreef:
(quote)


Maar zijn dit wel kenmerken van het neo-realisme? Bestond dit niet ook al voor de tweede wereldoorlog?


Daar heb je ook nog eens gelijk. Maar ik nam het wat ruim en somde eigenlijk op wat xgogax er waarschijnlijk in terugzag.

Ik zag bijvoorbeeld dat Depp veel meer naturel en minder bombastisch acteerde in PE. Maar is dat dan een voortvloeisel van het NR of eerder de acteursopvatting van een Bresson?

avatar van Grindhouse
Ramon K schreef:
(quote)


Daar heb je ook nog eens gelijk. Maar ik nam het wat ruim en somde eigenlijk op wat xgogax er waarschijnlijk in terugzag.

Ik zag bijvoorbeeld dat Depp veel meer naturel en minder bombastisch acteerde in PE. Maar is dat dan een voortvloeisel van het NR of eerder de acteursopvatting van een Bresson?


Of kwam het gewoon uit Depp zelf? Op die manier kun je de helft van alle films die ooit gemaakt zijn wel neorealistisch noemen.

avatar van starbright boy
starbright boy (moderator)
Een beetje generaliserend en versimpeld is het bij kunst meestal zo dat er een stroming begint, die vaak een reactie is op de omgeving of het voorafgaande, streng in de leer is, na een aantal jaren afsterft en voortleeft als een invloed in wat later komt. Neo-realisme heeft zowel stillistich als qua houding en thema's een enorme invloed gehad op de filmhistorie, maar al vroeg in de jaren '50 was de beweging gewoon voorbij. Dat zie je overal. Of je het nu hebt over acid house, impressionisme, de nieuwe zakelijkheid, de stijl of weet ik veel wat.

avatar van xgogax
Ramon K schreef:
(quote)


Maar die term zal nog weinig gebruikt worden (die was echt verbonden aan een bepaalde periode en aan Italie). Daarna kreeg je bijvoorbeeld Cassavetes en dergelijke en zijn de kenmerken van het neo-realisme wereldwijd gewoon ge-evolueerd tot wat men independent cinema noemt.

Ik heb Il Grido niet gezien. Ik geloof ook dat er veel films in Italie gemaakt zijn na de jaren 50 die sterke neo-realistische trekjes hebben (I Vitelloni, Rocco e i suoi Fratelli), maar ik zou Antonioni nooit noemen in een discussie over neo-realisme. Dan denk ik (en waarschijnlijk de rest van de wereld) toch aan Rossellini, De Sica en zelfs Visconti. Lijkt me logisch.

(quote)


Tuurlijk. Dat is toch ook de oer-definitie van NR??? Gebonden aan een bepaalde plaats en tijd ook.
Eens! Als ik aan het neorealisme denk, dan denk ik eerdere aan Rossellini dan aan Antonioni. Maar je moet de invloed van Antonioni op het neorealisme en de ontwikkeling / evolutie ervan niet onderschatten. Niet voor niets zijn huidige neorealistische cineasten o.a. sterk beïnvloed door Antonioni en diens cinema.

avatar van xgogax
Ramon K schreef:
Echt NR verbindt men toch aan een bepaalde sociale schets. PE is een gangsterfilm.
Een gangsterfilm over de klassenverschillen.

Reinbo
Hij werkte aan de zijlijn in het neo realisme (een aantal korte films en wellicht zijn eerste film, daarna ging hij een andere kant op en ging er op door. Ik denk dat de meeste filmmakers juist daardoor geinspireerd zijn door hem, hij ontwikkelde een geheel eigen stijl. Maar die is niet meer neo realistisch te noemen. Zo ook Mann, die is vooral geinspireerd door het werk van Antonioni uit de jaren 60, wat toch echt niet neo realistisch is te noemen.

Ramon K
xgogax schreef:
(quote)
Een gangsterfilm over de klassenverschillen.


Lol! Het zit er wel in, maar dat is eerder een kenmerk van de klassieke gangsterfilm hier dan van NR (oa Roaring Twenties)

Reinbo
xgogax schreef:
(quote)
Een gangsterfilm over de klassenverschillen.


Op welke wijze? Volgens Mann (ik zie 'm nu op tv) Gaat PE over de passie voor vrouwen en het leven. )

Was verder vooral een kat en muis spel

avatar van xgogax
Reinbo schreef:
Hij werkte aan de zijlijn in het neo realisme (een aantal korte films en wellicht zijn eerste film, daarna ging hij een andere kant op en ging er op door. Ik denk dat de meeste filmmakers juist daardoor geinspireerd zijn door hem, hij ontwikkelde een geheel eigen stijl. Maar die is niet meer neo realistisch te noemen. Zo ook Mann, die is vooral geinspireerd door het werk van Antonioni uit de jaren 60, wat toch echt niet neo realistisch is te noemen.
Maar zijn 'relatiefilms' kwamen toch heel erg overeen met die van Rossellini? Dus zo typerend was zijn stijl ook weer niet en toonde deze veel overeenkomsten met de andere neorealisten…

avatar van xgogax
Ramon K schreef:
(quote)


Lol! Het zit er wel in, maar dat is eerder een kenmerk van de klassieke gangsterfilm hier dan van NR (oa Roaring Twenties)
Ik beweer niet dat Public Enemies een neorealistische film is. Ik heb al eerder aangegeven dat ik de cinema van Mann in mijn ogen een kruising tussen ..... is.

Reinbo
xgogax schreef:
(quote)
Maar zijn ‘relatiefilms’ kwamen toch heel erg overeen met die van Rossellini? Dus zo typerend was zijn stijl ook weer niet en toonde veel overeenkomsten met de andere neorealisten…


Dat zal best, maar ik denk dat zijn invloed vooral te maken heeft met het feit dat hij er op voortborduurde.

Ramon K
xgogax schreef:
(quote)
Ik beweer niet dat Public Enemies een neorealistische film is. Ik heb al eerder aangegeven dat ik de cinema van Mann in mijn ogen een kruising tussen ..... is.


Ok. Maar aangezien de kenmerken van NR die wel in in Mann's cinema zitten zo ongeveer gemeengoed zijn geworden (het verhaal van starbright eigenlijk) zou ik het nooit meer benoemen.

Maar je doet maar!

avatar van xgogax
Ramon K schreef:
(quote)


Ok. Maar aangezien de kenmerken van NR die wel in in Mann's cinema zitten zo ongeveer gemeengoed zijn geworden (het verhaal van starbright eigenlijk) zou ik het nooit meer benoemen.

Maar je doet maar!
Daar heb je misschien wel gelijk in. Jij weet i.i.g wel waar je het over hebt. En met Cassavetes heb je me helemaal overtuigd.

Misschien is dat iets persoonlijks. Maar als ik een (willekeurige) film van Mann zie, komen iedere keer films van Rossellini (Germania Anno Zero en La Prise de Pouvoir par Louis XIV) bij me op en vice versa.

Reinbo
xgogax schreef:
(quote)
Daar heb je misschien wel gelijk in. Jij weet i.i.g wel waar je het over hebt. En met Cassavetes heb je me helemaal overtuigd.
.


EPIC FAIL

avatar van xgogax
starbright boy schreef:
Een beetje generaliserend en versimpeld is het bij kunst meestal zo dat er een stroming begint, die vaak een reactie is op de omgeving of het voorafgaande, streng in de leer is, na een aantal jaren afsterft en voortleeft als een invloed in wat later komt. Neo-realisme heeft zowel stillistich als qua houding en thema's een enorme invloed gehad op de filmhistorie, maar al vroeg in de jaren '50 was de beweging gewoon voorbij. Dat zie je overal. Of je het nu hebt over acid house, impressionisme, de nieuwe zakelijkheid, de stijl of weet ik veel wat.
Eens! Maar afsterft en voortleeft zijn tegenstrijdig aan elkaar (paradox). Ik zou het willen omschrijven als: "evolueert en voortleeft (in de geëvolueerde vorm)" ...

avatar van xgogax
Reinbo schreef:
(quote)


EPIC FAIL


Hij weet waar hij het over heeft. Daar heeft hij mij van overtuigd. In tegenstelling tot jou…

Reinbo
Had op 2 januari al hetzelfde geschreven... (Zie het in iets andere bewoordeningen.)

Reinbo schreef:
Hoewel je onder de definitie zoals in het stuk van Bungel wel iets meer ruimte hebt, blijf ik erbij dat ik ook die definities nauwelijks terug zie in het werk van Mann en de naturelle acteerstijl en handheld camerawerk niet zie als iets dat typisch Neo realistisch is. Het neo realisme kent nogal wat meer spelregels.

Maar als je het zo ver wilt oprekken als nodig, heb je gelijk en zijn films als Jaws en Avatar ook onder het neo realisme te scharen..... eigenlijk alle films met een handheld camera of naturel acteerende acteur wel.


Maar fijn dat je het nu wel snapt

avatar van xgogax
Reinbo schreef:
Had op 2 januari al hetzelfde geschreven... (Zie het in iets andere bewoordeningen.)

(quote)


Maar fijn dat je het nu wel snapt
Je zegt daar totaal iets anders. Je probeert er gewoon onderuit te komen.

Door de jaren heen zijn de technieken (stijlelementen) misschien wel ingeburgerd binnen de filmwereld. (Dankzij de cineasten als Cassavetes). Maar al die kenmerken / stijlelementen hebben WEL de neorealistische 'roots' ....


Malick
Das grappig die heb ik gisteren bij de film(s) zelf geplaatst, Jesper187! Maar. Waar komt het (Italiaanse) Neorealisme nu echt vandaan?

Without trying to compile a definitive list, I’d like to explore 12 titles which, in various ways, can be said to have inspired, influenced and/or anticipated neorealism. Some of the films are acknowledged influences, such as Jean Renoir’s Toni or Alessandro Blasetti’s 1860, whereas others – Vsevolod Pudovkin’s The End of St Petersburg and Ozu Yasujirô’s An Inn in Tokyo, for instance – might seem more left-field choices. I also wanted to make room for works that appeared at the same time as neorealism and are very much in the same vein but are nowhere near as well known as they should be (Manoel de Oliveira’s Aniki Bóbó and Jean Grémillon’s Le ciel est à vous).

The first neorealist picture may have been made more than 70 years ago, but the trend still fascinates critics, scholars and filmmakers alike. Italian directors are still grappling with it, from veterans such as the Taviani brothers (Caesar Must Die, 2012) to those of the younger generation such as Matteo Garrone (Gomorrah, 2008; Reality, 2012). Later in 2013 one of the last surviving neorealists, 91-year-old Carlo Lizzani (Achtung Bandit!, 1951, The Verona Trial, 1962) will release a documentary entitled We Weren’t Only Bicycle Thieves, which will include contributions from Bernardo Bertolucci, Paolo and Vittorio Taviani, Martin Scorsese, Steven Spielberg, Ridley Scott and Ron Howard, among others.

Listing these famous names together makes you realise just how far neorealism’s branches have spread. But what of its roots?

Gast
geplaatst: vandaag om 00:25 uur

geplaatst: vandaag om 00:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.