De lelijkste filmmuziek

Pas Keoma gezien en dat bracht me op het idee om een topic te beginnen over de meest afschuwelijke scores die je kent:

3 films mogen bij mij meteen bovenaan staan:

1. Keoma

2. Profondo Rosso

3. Suspiria

Bij welke scores gaan bij jullie de rugharen overeind staan?

Ook wel handig om de componisten erbij te vermelden. Die van Goblin vind ik nog wel ok.

Een kleine greep:

Harry Bromley Davenport - Xtro

Tyler Bates - The Devil's Rejects

Henny Vrienten - De Prooi

Harold Faltermeyer - Tango & Cash

Charles Fox - Foul Play

En nog een boel meer. Ik erger mij vooral aan van die compleet misplaatste synthscores die gedateerd en/of totaal niet bij de tijd passen waarin een film zich afspeelt. Of scores die op zich technisch goed zijn maar iets te nadrukkelijk willen ondersteunen.

Drive-in massacre. Erg lelijke score.

Twee films die me meteen te binnen schieten (er zijn er nog veel meer)

Heaven and Earth -Kitaro

De Stilte Rond Christine M. - Ruud Bos

Tja, als Bondfan MOET ik dan meteen Never say never again noemen van Michel Legrand.

Wat is dat een slechte soundtrack, die de op zich al niet geweldige film nog slechter lijkt te maken.

En dat van een gerespecteerde componist die ook geweldige score's heeft gemaakt van oa The Thomas Crown Affair, The Three Musketeers en ik hoorde gisteren nog een redelijk leuke score van hem bij de tekenfilm De fluit met de zes smurfen.

Begrijpelijk dat je zo een topic start na het zien van Keoma

Dus de songs werden als irritant bevonden. Overigens is de werkelijke score best redelijk. Doet mij ook denken aan Andrew Powell's Ladyhawke.

''Hoewel die discobeats en synths springen nogal in het oog , maar er zitten ook al vanaf het begin orkestrale stukken tussen. Eerst zijn dat vooral veel underscore stukken, maar later komt het echt orkestrale geweld ook echt aan het oppervlak, zoals bij de ijsscene. In de verte vergelijkbaar met Bill Conti's For Your Eyes Only score, waarbij echter het disco geluid helemaal verdwijnt naar het einde toe. Bij Ladyhawke blijven de synths nog aanwezig.'' Stukje van musicmeter.

Ik vind dan eerder dat de muziek van GoldenEye afbreuk doet aan de film. Dat vond ik pas een irritante score.

Met Goldeneye heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad. Inmiddels is het al weer wat jaren pure liefde. Het is een alternatief soort Bondscore, dat zeker.

Vond je werkelijk alles irritant aan die score? Het liefdesthema ook?

Daar zou ik hem nog eens voor moeten zien. Ik weet wel dat het leek alsof het zo uit een jaren '80 horror film kwam (die ontsnapping uit de trein bevatte een deprimerende opbouwing qua muziek.)

Highlander, hands down.

Highlander ja. Normaal vind ik Queen best oke, maar als filmmuziek is het enorm schreeuwerig. Maar hun bijdrage aan Flash Gordon is mogelijk nog erger

- 5 Centimeters Per Second

- Patlabor 1

als ik zo snel iets bedenk. Vrij bedenkelijk allebei.

We praten hier wel over scores, niet songs. In het geval van 5 Centimeters Per Second kan je het niet anders hebben dan over die misplaatste song bij het laatste filmpje.

De score van Tenmon voor die film vond ik prachtig.

GoldenEye vind ik op zich voor het grootste deel een mooie score hebben. Het is typisch Serra, dus dit is ook wat je kan verwachten (denk bv aan Nikita, die heeft een zelfde soort van score), niet alles vind ik geweldig, bv de muziek bij de autoachtervolging in het begin, vind ik vrij zwak,

maar de meer rustige muziek zoals in het Casino, of de scene op het strand tussen Bond en Nathalia straalt behoorlijke klasse uit.

De eindsong gezongen door Serra zelf vind ik dan weer zeer matig en totaal niet geschikt voor een Bondfilm.

Eens. Zoals al gezegd een behoorlijk alternatieve score, zowel in instrumentatie als sfeer. Zo vind ik dat de synths en de samples van een Russisch koor een uitstekende naargeestige sfeer creëren.

Misschien scores veranderen in filmmuziek omdat sommige beruchte voorbeelden juist liedjes zijn

Ik heb de topictitel aangepast.

Geschreven bij Monster:

''Enorm slecht is ook de muziek van componist BT. Zijn bedoelingen waren vrij duidelijk; vooral de dromen van Aileen schetsen. Dat doet hij op zich goed,maar het klinkt als een slechte jaren 80 commercial over hoe mooi het leven wel niet is als je een nieuwe verzekering afsluit.''

Om nog even terug te komen op De Prooi van Henny Vrienten. Het is werkelijk een afgrijselijke synthesizer score. Het bevat zo een steeds terugkerend 'krijsend vogel'' geluid waar mijn haren recht van overeind gaan staan.

Dick Maas heeft ook zijn eigen films vaak met afschuwelijke synthesizer composities vol gepropt.

Meestal is het maintheme nog wel goed, leuk, of aanstekelijk, maar de rest van de score vaak niet om aan te horen zonder de filmbeelden.

Zo heb ik destijds de LP van de originele Flodderfilm gekocht, maar het is me nog nooit gelukt die in zijn geheel achter elkaar te beluisteren.

Die score vind ik juist heerlijk (fout)! Past bij de film. Twee scores bij de genoemde Argentofilms vind ik ook cool.

Die zou ik juist bij de beste soundtracks noemen. Heerlijk, maken de film echt beter.

Slechte soundtracks vergeet ik meestal meteen weer, dus ik kan er eigenlijk geen noemen.

Het is tenminste niet zulke overheersende muziek anders moet je steeds aan de afstandbediening zitten zachter, harder. zachter. Wat een ellende altijd.

Ik heb in verleden ook een aantal elpees met soundtracks gekocht. Maar los van de film valt toch niet mee en de meeste weer weggedaan. Charade (Henry Mancini), Soldaat van Oranje (Rogier van Otterloo), hoofdtitel is mooi maar de rest. De soundtrack van Man of a thousand faces was de ergste. Mooi hoofdthema, maar de rest om depressief van te worden.

Het mag dan wel een miniserie zijn, maar de muziek in Steven King's It is wel echt schandalig slecht. Die kermismuziek die je hoort als Pennywise in beeld komt is gewoonweg ergerlijk.

Hum... je noemt met Charade en Soldaat van Oranje nu net twee titels die ik persoonlijk zeer goed vind en erg graag draai.

Ahum ahum, nou ja smaken verschillen.

Ik heb overigens wel verzamelalbums met muziek uit allerlei films o.a. ook van Mancini, maar dan zijn het geen soundtracks meer van één bepaalde film.

Zou die drie eerder bovenaan plaatsen bij m'n favoriete soundtracks. De regel dat soundtracks niet horen op te vallen wordt inderdaad gebroken maar enkel ten gunste van de film. Alle drie zijn een bizar briljante samensmelting van beeld en geluid en een eventuele foutheid (wel in combinatie met muzikaaltechnisch genialiteit) komt enkel de sfeer ten gunste. Vreemd maar absoluut effectief.

Die hele (ongeschreven) regel is sowieso kul.

Mee eens.