De Oscars

Dat blijkt vooral wanneer je meerdere films van een regisseur ziet en meeweegt. Sommige regisseurs hebben natuurlijk een heel duidelijke eigen hand en artistieke expressie. Het helpt ook erg als een regisseur zijn eigen scripts schrijft. (Bij Innaritu vind ik de persoonlijke signatuur nog niet zo erg duidelijk eigenlijk, behalve dat hij vaak kwaliteit aflevert.)

Het eindproduct is toch in handen van de regisseur? Ik oordeel daar een regisseur in ieder geval vaak op, zonder naar echte kenmerken van de betreffende regisseur te kijken. Of geef ik een regisseur te veel krediet nu? Ik ben ook wel benieuwd naar hoe een regisseur zijn bijdrage écht is waar te nemen.

Film is natuurlijk voor een deel ook iets wat met een heel team gebeurd. In veel Hollywood studioproducties is het zelfs zo dat de regisseur maar één van de schakels is. Eindmontage bijvoorbeeld is vaak helemaal niet in handen van de regisseur, en maar weinigen schrijven hun scripts (of zelfs scenario's) zelf.

Daar tegenover staat de Auteurs theorie, volgens welke de regisseur gelijk staat (of zou moeten staan) aan de schrijver: de totale heerser over het artistieke eindresultaat.

Er zijn maar weinig regisseurs van wie je dat laatste echt kunt zeggen, en regisseurs die met een groot budget en voor een grote studio filmen zijn misschien nog wel meer te vergelijken met een voetbalcoach (of op z'n best een dirigent) heb ik zo het idee.

Vind zelf de scriptschrijvers het meest onderbelicht van allen. Er wordt veel teveel aandacht geschonken aan de regie en veel te weinig aan het script.

Een goeie regisseur van van elk buttscript nog een leuke film maken, een slechte regisseur verkloot eender welk script waar hij mee aan de slag gaat.

Helemaal eens met arno. Iemand als Von Trier schrijft al z'n scripts zelf, doet de montage of is daarbij betrokken en hij neemt soms zelfs het camerawerk zelf voor zijn rekening (o.a. Dogville). Dat noem ik een auteur.

En verder gaat het er voor mij niet zozeer om of je van een slecht script iets leuks kan maken maar of je een eigen stem hebt, eigen thema's, eigen verhalen om te vertellen en ideeën om te verspreiden. Dat is iets wat te weinig wordt gewaardeerd in de filmwereld.

Da's vast omdat er in de filmwereld niet bepaald veel boeiende ideeën leven, en da's absoluut inclusief de arthouse sectie. Veel meer dan herkauwen van platgetreden filosofische denksels of versleten maatschappijkritiek is het toch zelden. Als er al eens wat blijft hangen is het toch meer door de manier waarop het verteld wordt dan wat er effectief verteld wordt.

Verder wel eens dat de regisseurs die meer dan enkel de regie op zich nemen vaak de interessantste films maken, maar da's maar een zeer select gezelschap.

Een select gezelschap die het bovendien moeilijk heeft om hun ideeën financieel rond te krijgen, omdat de industrie liever op zeker speelt, met die platgetreden paden...

Dat is niet zozeer iets wat alleen opgaat voor de filmwereld, maar op heel veel artistieke gebieden (muziek, schilderkunst, literatuur) is er nauwelijks iets nieuws of unieks te introduceren.

Ik weet niet of het persé nieuw moet zijn maar ik vind vooral eigenheid wel belangrijk. Dus op welke manier een regisseur de ideeën en thema's die voor hem belangrijk zijn in film weet te verwerken. Het gaat om de expressie en die neemt in principe altijd een unieke vorm aan wanneer het vanuit één persoon komt.

Net zoals je in een boek/verhaal de manier van vertellen niet kan scheiden van het vertelde (vorm en inhoud kunnen niet uit elkaar getrokken worden, en daarom kan je 100 keer dezelfde plotelementen tegenkomen in toch 100 compleet verschillende boeken) zo blijf je ook in een film nieuwe zaken tegenkomen omdat een wellicht bekend idee in een concrete vorm wordt gegoten (bijvoorbeeld een specifiek personage, of een wijze van cameravoering, enzovoorts).

De kwaliteit en waarde van film als medium ligt dan ook niet zozeer in het voortbrengen van abstracte ideeën maar juist in de concrete ervaring die ontstaat door de per definitie unieke expressie. Het idee dat "alles al wel een keer gedaan is" vind ik derhalve een complete misvatting.

Zulke kitsch kom je bij films dus evengoed tegen. Bij muziek vind ik het nog wel meevallen trouwens.

Maar een goede regisseur weet een goed script uit te kiezen en weet zich te onderscheiden, dan spreek je over een kunstenaar. Iñarritu is zoiemand, neem nou Birdman, maar met The Revenant zwicht ie gewoon voor de grote Hollywoodbudgetten, bekende namen, mooie plaatjes, en een enorme leegte.

Wat betreft dat laatste punt heb ik juist het tegenovergestelde: Birdman is plastic, neppe kitsch met al die fake 'long shots' en dat elitaire getrommel op de achtergrond, en The Revenant een waar kunstwerk dat me van begin tot eind pakte maar me ook uitdaagde. Maar da's vooral een kwestie van smaak natuurlijk.

Daarom lijkt het mij zo lastig om de prijs voor de beste film en de beste regisseur te scheiden, je kan het namelijk slechts op basis van die ene film beoordelen.

Daarbij: als een film heel goed is (perfecte soundtrack, cinematografie, acteerprestatie etc), hoe beoordeel je dan de bijdrage van de regisseur hier in? Het kan hypothetisch zo zijn dat al deze individuen, ondanks de hinderlijke aanwezigheid van de regisseur, gezamenlijk een top prestatie hebben afgeleverd. Moeten dan alsnog de credits naar de regisseur?

Waarom kan je het maar op basis van één film beoordelen? De kans dat de Academy leden eerder werk van Innaritu hebben gezien lijkt me aanzienlijk en in mijn optiek hebben ze het volste recht om dat mee te wegen.

Ik ben in dit kader benieuwd hoeveel debuterende regisseurs een Oscar hebben gewonnen voor beste regie.

En om je vraag te beantwoorden (bron):

Ah dank. Dat zijn er nog best wat dus.

Toch wel opvallend veel regisseurs van wie latere films aanzienlijk minder impact hadden (Delbert Mann, James L. Brooks, Kevin Costner, Buck Henry, Frank Perry, John Singleton, Robert Marshall) of van wie vooral de eerste twee films goed ontvangen werden (Mike Nichols, Jack Clayton, Warren Beatty). Voor choreograaf Jerome Robbins was het West Side Story zelfs de enige film waarvoor hij (naast Robert Wise) een regiecredit kreeg. Als we Miller, Haggis en Zeitlin dan nog even als te recent beschouwen, dan blijven Redford, Mendes, Welles en Lumet nog over. Die overtroffen de ontvangst van hun debuut waarschijnlijk ook niet, maar kwamen wel dichter in de buurt, zeker Lumet en in retrospect Welles .

In het kader van mijn De Site >> Gebruikers >> Filmvoornemens 2016. Ik heb/had voor 2016 een voornemen om de Oscar lijstjes wat meer te completeren: met name actor/actress. Na amper vier maanden in dit jaar ben ik al heel goed op weg.

Inmiddels heb ik dit jaar met het kijken van The Life of Emile Zola (1937) een 100% score (89/89) op de ‘best picture’-winnaars lijst.

Bij de ’best picture’-nominaties kom ik - met het kijken van de films van dit jaar en een hoop uit de periode ‘70 en ’80 - tot ruim 85% (452/530). Na het zien van Utvandrarna (1971) vanavond scoor ik vanaf mijn geboortejaar 1970 zelfs 256/258. Daar missen alleen An Unmarried Woman (1978) (vanwege: onbetaalbaar) en Bridge of Spies nog. Die laatste kijk ik snel, want die zit al in de pijplijn.

Bij de ’best actor’-winnaars kom ik inmiddels tot 85/89. Ik zag er dit jaar tot nu toe 10:

1931 Lionel Barrymore (A Free Soul)

1932 Wallace Beery (The Champ)

1932 Fredric March (Dr. Jekyll & Mr. Hyde)

1937 Spencer Tracy (Captains Courageous)

1938 Spencer Tracy (Boys Town)

1968 Cliff Robertson (Charly)

1974 Art Carney (Harry and Tonto)

1977 Richard Dreyfuss (The Goodbye Girl)

1983 Robert Duvall (Tender Mercies)

2015 Leonardo DiCaprio (The Revenant)

En moet er nu nog vier, die komen ‘ooit’ nog wel eens aan de beurt:

1929 Warner Baxter (In Old Arizona)

1930 George Arliss (Disraeli)

1936 Paul Muni (The Story of Louis Pasteur)

1950 José Ferrer (Cyrano de Bergerac)

Van de ’best actress’-winnaressen heb ik er inmiddels 87/91 en daarvan zag ik er dit jaar maar liefst 11:

1928 Janet Gaynor (7th Heaven)

1928 Janet Gaynor (Street Angel)

1930 Norma Shearer (The Divorcee)

1935 Bette Davis (Dangerous)

1937 Luise Rainer (The Good Earth)

1946 Olivia de Havilland (To Each His Own)

1947 Loretta Young (The Farmer’s Daughter)

1957 Joanne Woodward (The Three Faces of Eve)

1958 Susan Hayward (I Want to Live!)

2007 Marion Cotillard (La Vie en Rose)

2015 Brie Larson (Room)

Ook daar moet ik er dus nu nog maar vier, ook die komen ‘ooit’ aan de beurt:

1929 Mary Pickford (Coquette)

1931 Marie Dressler (Min and Bill)

1932 Helen Hayes (The Sin of Madelon Claudet)

1952 Shirley Booth (Come Back, Little Sheba)

Ik laat voor de rest van het jaar - nadat ik Bridge of Spies heb gezien - de Oscars weer even voor wat ze zijn...

Ik moet er nog 20/89 van de pest picture winnaars. Valt me mee. Someday, maar is geen prio

Heb het ook maar even opgezocht. Bij 'Best Pictures' 62/89, 'Best Picture Nominees' 271/530, 'Best Actor' 44/89 en 'Best Actress' 39/91. Helemaal niet onaardig en ook nog best veel in huis.

(genomineerden / winnaar)

Meer diversiteit onder leden van de Oscars | NOS

Ze kunnen daar in Amerika ook niet normaal doen he. Het is hollen of stilstaan. Leuk dat er meer diversiteit is, maar als je dan ziet welke namen er aan verbonden zijn...Will. I. Am en Mary J. Blidge...WTF! Ja die hebben vast veel verstand van film. Ik ben in principe voor meer diversiteit, maar kom dan ook met mensen die er echt wat aan kunnen toevoegen. Op deze manier is het allemaal erg moeilijk serieus te nemen en lijkt het me dat er gewoonweg 'excuusnegers' tussen zitten. Niet helemaal de bedoeling lijkt me.

Alsof er voorheen wel altijd zoveel serieuze namen op die lijst stonden. Daarnaast is het commercieel gezien ook wel een goede keuze. Het is toch tenslotte Hollywood.

Wie zegt trouwens dat die genoemde namen geen verstand hebben van films? Sasha Grey heeft een Cassavetes, Godard en Herzog in haar top 10. Go figure.

Maar waarom niet gewoon mensen uit Hollywood zelf? Of zijn daar niet genoeg zwarte acteurs/schrijvers/regisseurs etc? Want dat zou dan een groter probleem zijn dan gebrek aan diversiteit bij de Oscars.

Die hele lijst kan mij gestolen worden, maar een gebrek aan diversiteit komt toch juist voort uit het feiten dat zwarte mensen niet genoeg kansen krijgen in Hollywood? En niet zozeer het gebrek aan talent of genoeg gekwalificeerde mensen.

België stuurt film D'Ardennen in voor Oscar | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Te rauw denk ik. Benieuwd of hij de shortlist haalt!

Die eindscènes met Jan Bijvoet zijn wel zo briljant dat moet haast wel een nominatie opleveren

"Iemand goesting voor een pannenkoekske?"