De meest sympathieke bekende Nederlanders

Ziek verhaal, maar dat hoort hier niet thuis.

Ondertussen is het een bekende Nederlander, tijdelijk dan.

Sympathieke Heren:

Mart Smeets .... (Sportverslaggever)

Jan Marijnissen .... (SP politicus)

Harmen Siezen .... (ex Nieuwslezer)

Wilfried de Jong .... (Presentator, Theatermaker, Schrijver)

Boris Dittrich .... (ex D66 politicus)

Tiny Kox .... (SP politicus)

Sympathieke Dames:

Clairy Polak .... (Journaliste en presentatrice NOVA)

Agnes Kant .... (SP politica, partijleidster)

Femke Halsema .... (GL politica en partijleidster)

Astrid Joosten .... (Presentatrice Twee voor Twaalf)

Op Halsema en Siezen na eerder een lijstje van de meest vervelende BN'ers.

Meest irritante:

Kwalbert Verlinde

Sipke Jan bousema (ofzo)

Peter R de Vies

Ron Brandsteder

André van Duin

Beau van r van doornse hahah ofzo wat een sjaak

Jack van Gelder (met zijn ajax hartje)

Die ouwe gast bij wegmisbruikers die commetaar geeft bij regels.

Zo zie je maar Quentin, hoe verschillend meningen kunnen zijn.

Vera Pauw, vind ik echt een schatje. Zo vrolijk als ze was nadat de voetbalvrouwen de A status behaalden. Zeer oprecht en mooi mens. Bij de mannen vind ik Ruben Nikolai en Eddy Zoey wel sympathiek in hun doen en laten.

Ik vind zijn programma's altijd maar kleffe hap (op weekend miljonairs na) maar ik vind Robert ten Brink altijd wel een erg joviale kerel. Symphatiek, spontaan en prettig.

Bondscoach van de Nederlandse voetbaldames. Ze was de laatste 2 weken nogal vaak op tv.

.

Ik blijf ook kijken als Maarten van Rossem op tv is, prachtige man. Al vind ik hem niet altijd bepaald sympathiek, eerder wat nors, maar dat hoort ook een beetje bij zijn act natuurlijk.

Maarten van Rossum is mijn held

Soms iets teveel een act maar grappig is hij wel. Bovendien heeft hij ook echt wat te melden.

Als kennismaking is Amerika – voor en tegen best geschikt. Heb ik ooit het volgende over geschreven:

De op 24 oktober 1943 geboren Van Rossem is bijzonder hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit Utrecht en deskundige op het gebied van de Amerikaanse geschiedenis en politiek. Zijn boek ‘Amerika – voor en tegen’ is een verzameling van meer dan vijftig van zijn essays. Het werk kent zes hoofdstukken, waarvan vooral de columns over Amerikaanse politici indruk op mij maakten. In heldere taal analyseert hij het wel en wee van onder meer Dwight Eisenhower.

Oorlogsveteraan Eisenhower was president in de periode 1953-1961. Hij was mateloos populair onder de doorsnee Amerikaanse burger en zou ongetwijfeld een derde keer gekozen zijn als dat mogelijk was geweest. Dat had hij allemaal te danken aan zijn acteertalent. Hij was altijd en overal vriendelijk tegen iedereen. Hij wekte de indruk niet al te hard te werken door bijvoorbeeld te beweren dat hij nooit kranten las en tijdens persconferenties gaf hij vage antwoorden of zei hij niet goed op de hoogte te zijn van de betreffende zaak. In werkelijkheid begon hij iedere werkdag met langdurige studie van elke belangrijke ochtendkrant en was hij de grote architect van het beleid waar hij zo weinig van leek te weten tijdens persconferenties. Dat hij zich zo uit den domme deed legde hem bepaald geen windeieren. Veel kiezers roemden zijn menselijkheid, integriteit en vriendelijkheid. Hij was voor hen het perfecte staatshoofd.

Toch was Eisenhower niet enkel een voortreffelijk staafshoofd. Hij functioneerde namelijk ook naar behoren als regeringsleider. Zo heeft hij een heel hiërarchisch geordend bureaucratisch apparaat gecreëerd. Deze presidentiële bureaucratie bestaat uit het kabinet, de zogeheten National Security Council (NSC) en de persoonlijke staf van de president. Eisenhower liet de acht jaar dat hij regeerde 272 keer een kabinetsvergadering plaatsvinden en nog eens 366 keer een vergadering van de NSC. Dat is bijzonder vaak. De vergaderingen waren bovendien buitengewoon formeel van aard. Er werd bijvoorbeeld een kabinetssecretariaat aangesteld dat de agenda opstelde en dat zich bezighield met de controle van recent aangenomen voorstellen. Eisenhower nam actief deel aan al deze vergaderingen, waarbij hij – in tegenstelling tot de persconferenties waar hij zo vaag en verward overkwam – helder, scherp en analytisch redeneerde. Dit alles leidde tot een kabinet dat zich serieus genomen voelde, wat in het verleden nogal eens anders was geweest. Waren er voorheen regelmatig ruzies en informatielekkages, Eisenhower kon rekenen op de steun van zijn ministers.

Ook de staf van het Witte Huis werd onder leiding van Eisenhower een grondige gereorganiseerd. Ieder staflid wist precies wat zijn of haar verantwoordelijkheden waren en voor belangrijke functies werden mensen aangesteld die qua competentie en status de gelijke waren van ministers. Vooral de stafchef speelde een grote rol. Die had uitgebreide volmachten en mocht zelf, buiten de president om, kleinere binnenlandse zaken regelen. Hoewel het toch echt Eisenhower was die het beleid bepaalde, en de stafchef slechts verantwoordelijk was voor details, beschuldigde de media Eisenhower van nalatigheid. Niet Eisenhower, maar diens stafchef zou de functie van president uitoefenen. Ook Eisenhowers fanatieke deelname aan de besproken vergaderingen kon dat beeld niet veranderen. Die vergaderingen werden immers niet voor het oog van de camera gevoerd. De indruk ontstond dat Eisenhower alles liet regelen door zijn ondergeschikten en zelf weinig uitvoerde. En hoe paradoxaal het ook mag klinken, juist op die manier is hij zo populair kunnen worden.

De rest van het boek is evenzeer de moeite waard. Van Rossem zwemt zelden met de stroom mee en dat leidt tot een aantal prikkelende inzichten. Daags na de terroristische aanvallen van 11 september 2001 schrijft hij bijvoorbeeld dat terrorisme geen enkele bedreiging vormt voor de veiligheid van het land. Terrorisme is het wapen van de machtelozen en omhelst niet meer dan een onverwachte aanval op een onverwachte plaats. Terrorisme wordt uitgeoefend door een kleine minderheid en mag niet gelijk gesteld worden aan de militaire campagne van een volwaardig land. Van Rossems opvatting staat daarmee in schril contrast met de daden van Bush, die in alles uitstralen dat één aanslag wél een bedreiging vormt.

Al met al een boek dat absoluut de moeite waard is, ook dankzij de aangenaam ironische schrijfstijl van Van Rossem.

Wilfried de Jong

Hugo Borst

Herman Finkers

Frank Lammers

Paul Haenen

Maarten van Rossem

Ilse de Lange

Dione de Graaff

Daphne Bunskoek

Annemiek Schrijver

Ik vind die Egbert Jan Weeber wel een coole gozer.

En natuurlijk ga ik elke week weer stuk om Renee van der Gijp.

Bestaat dat nog? Sympathieke Nederlanders? Luidruchtige genoeg want ze maken altijd lawaai voor 5, als je op reis gaat naar Oostenrijk zit het vol met Hollanders op de piste met Belgen ook hoor, maar die hoor je niet..

Zat ik eens naast 2 hollandse snowboarders in de zetellift, de lift achter mij zaten nog een paar hollandse snowboarders waar er zo'n gozer zegt: Hey, wie is die kakskiër (dat was ik dus) en die kerel naast mij zei tegen die kerel in de lift achter hem; die kakskiër kan misschien ook wel Nederlands. Maar ik heb gewoon heel de rit mijn mond gehouden zouden die gozers ook eens mogen doen. S'jonge, s'jonge.

Het schijnt dat er nog wel een aantal bestaan.

Kakskiër? Had je door de kak geskied?

Vreemde opmerking. Negeren was inderdaad de beste oplossing.

Is er ook een topic voor de meest sympathieke bekende Vlamingen?

Dan zeg ik Bent van Looy. Coole gast!

Ja, grappige kerel.

Sophie van Oers .

Koos Spee. Haalt altijd het bloed onder mijn nagels vandaan.

Patrick Kluivert.