Fargo (FX / Netflix)

Bedankt voor de link. Het is heel knap (na)gemaakt. Hoewel het volgens mij meer is uitvergroot. De personages, de sfeer, de normaliteit. De film is iets losser, iets gewoner.

Hmm? "Nagemaakt?" Hawley's Fargo is toch duidelijk een vervolg dat zich 10 jaar afspeelt na de Coen Brothers' Fargo?

Seizoen 2 zal komen: FX orders Fargo season 2, featuring new setting & new characters - hitfix.com

Toen ik hoorde dat er een serie gemaakt ging worden gebaseerd op Fargo klikte dat niet meteen. De film duurt net iets meer dan anderhalf uur en voelde niet aan alsof hij flink uitgebreid moest worden. Gelukkig werd er gekozen voor een nieuw verhaal, die bij de film vooral inspiratie haalt voor de sfeer en de toon. Mijn verwachtingen bleven vrij laag, maar als Coen-fan was ik toch wel nieuwsgierig en positieve berichten haalde me om, om dit een kans te geven.

Nu ik er klaar mee ben moet ik allereerst zeggen dat ik het opvallend vond hoe veel er alsnog leentjebuur gespeeld werd bij de film. Enerzijds zijn het plot en de personages natuurlijk anders, maar anderzijds ook weer niet. Bijna iedere scène van de film heeft een variatie in de serie (opmerkelijke uitzondering is de beruchte houtversnipperaar uit het origineel) en hetzelfde kan gezegd worden van de karakters en het verhaalverloop en de thematiek komen sterk overeen. Wederom is het een film over kwaad dat wordt aangericht door een inadequate man die in aanraking komt met criminelen waarop hij geen controle heeft. Tevens is daar de goede kant die vertegenwoordigt wordt door een bepaalde huiselijkheid en simpelheid. Marge Gunderson is hier opgesplitst in twee karakters: de vrouwelijkheid (compleet met zwangerschap aan het eind; zeer dikke knipoog) en het scherpe politiewerk zien we terug in Molly, terwijl dat huiselijke naar Gus gebracht is. De verpersoonlijking van het kwaad is echter wel wat grootser dan in de film, maar Malvo lijkt meer leentjebuur gespeeld te hebben bij No Country for Old Men. Verwijzingen zijn er ook in ieder geval naar The Big Lebowski (de naam Knudson) en ik weet vrij zeker dat één van de eerste afleveringen aan A Serious Man refereert, maar hoe dat precies zat is een beetje weggevaagd vrees ik. Er is vast ook meer.

Dat verwijzen naar het werk van de Coens is ook misschien de grootste zwakte van de serie. Het is allemaal leuk en aardig om een spiritueel broertje te hebben van de film Fargo, maar toen ik eenmaal in de gaten kreeg dat in ruwe lijnen de serie alsnog het plot van zijn voorbeeld volgde verloor het lichtelijk wat spanning. Daarbij zijn enkele knipogen wel erg vet. Dat dat in de sneeuw begraven koffertje opduikt bijvoorbeeld. Er wordt hier al beweerd dat de serie een goede kopie is van de stijl van de Coens, niet te onderscheiden van het echte werk, of zelfs beter zou zijn, maar zover wil ik niet gaan. Misschien heb ik de Coenfilms te vaak gezien (en Fargo al helemaal), echter ik merk het verschil wel. De serie is conventioneler (let wel: niet cliché), meer gericht op breed vermaak, waar de Coens subtieler zijn. Je merkt dat dit met veel liefde en bewondering voor het werk van de Coens is samengesteld, maar hun stijl blijkt moeilijk te kopiëren te zijn. Knap dat het idee in ze opkwam om dat gesprek met die joodse buurman van Gus in het geheel te verwerken. Zo'n filosofisch-morele bespiegelingen zitten in bijna al het werk van de Coens. Dit zal echter niet iedereen bekend in de oren klinken, want de Coens zijn daar vaak enorm subtiel in. Bij de serie kun je het echter zo aanwijzen. Dat geldt eigenlijk voor alles, dus ook de humor. Net iets breder dan bij de film.

Genoeg auteuristische bespiegelingen: de serie op zichzelf staat verder wel sterk. Het is een erg vermakelijke, zwart-komische thrillerreeks geworden. Opvallend is dat de eerste aflevering nog vooral op de humor mikt, terwijl je bij de laatste aflevering blij bent als er nog ergens een lachje vanaf kan. De serie laat beetje voor beetje de humor varen en vervangt het voor suspense. Dat wordt zo goed gedaan dat het nauwelijks opvalt en de serie niet uit de toon lijkt te vallen. De thrillerkanten vond ik overigens net wat beter dan de komedie, maar het is beiden goed gedaan.

Verder erg sfeervol gefilmd. Toch fijn om te zien dat televisie er echt op vooruit gegaan is de laatste jaren op dit gebied. Zo'n sneeuwstorm maakt nu echt indruk en de serie schuwt ook bij tijd en wijlen een wat meer vet aangezette sfeer niet (de opening van aflevering 9 schiet me zo te binnen).

Het acteerwerk was wel wat wisselvalliger. Martin Freeman wordt vaak één van de beste acteurs hier genoemd. Ik ben fan van zijn werk in andere films en series, maar hier viel hij me tegen. Hij trekt echt continu gezichten en gebruikt wel erg veel oeh's en ah's. Hij speelt hier komedie op een hele vette manier, wat geen enkele acteur hier verder zo doet waardoor hij uit de toon valt. Het is duidelijk een bewuste keuze, want zodra we eenmaal een jaar verder springen en Lester wat zelfverzekerder wordt zijn alle tiks weg. Het kwam wat te onnatuurlijk op me over. Colin Hanks had een zelfde probleem. Net iets te geaffecteerd naar mijn smaak, iets te hard stamelend. Alleen bij hem was het niet voor de humor gedaan, want hij wordt praktisch niet ingezet voor de komische kant van het verhaal.

Daar staat gelukkig een verder enorm sterke cast tegenover. Allison Tollman, ik kende haar niet, is een waardige spirituele opvolger van Frances McDormand hier, maar iedereen weet dat Billy Bob Thornton hier de show steelt. Het is eigenlijk een rol van min of meer één noot, wat een noot! De stilte die Thornton uitstraalt en tegelijkertijd die overduidelijke waanzin die daarbij hoort: schitterend. Ook leuk dat zijn personage kennelijk bijna compulsief overal voor chaos lijkt te moeten zorgen. Zijn teksten zijn ook de sterkste in de serie en Thornton lijkt te genieten van iedere regel. Hij was een acteur die de afgelopen 10 jaar flink weggezakt was uit goede films, maar dit is een ijzersterke comeback. Daarnaast is er nog ijzersterk bijrollenwerk van een enorme cast, met als uitschieters de formidabele David Carradine en Bob Odenkirk.

Odenkirk is ook een mooie bruggetje naar wat een andere kracht van de serie: scènes een twist geven. Niet een twist in de vorm van een enorme verandering van het plot, maar meer hoe bepaalde verplichte elementen of scènes net zo'n draai kregen dat ze weer fris werden, iets wat deze serie vrij consistent goed doet. Odenkirk speelt hier een vast type uit de detective: de sceptische baas die gemakkelijke en snelle antwoorden zoekt en daarmee de intelligentere detective hindert. Wat ik mooi vond was hoe zijn personage onverwacht uitgediept werd. Het was niet de verwachte arrogantie die hem een beperkte baas maakte, maar meer een zekere naïviteit. Er is een scène waarin hij spreekt met Lester nadat het eindelijk is gaan dagen dat Lester inderdaad wel eens een grote schurk zou kunnen zijn. Later is er nog een soortgelijke dialoog waarin hij Molly tot zijn opvolger benoemt. In beide scènes leren we dat hij iemand is die nooit met enige vorm van kwaad in contact is gekomen en meer politieagent is geworden omdat hij zo mensen in zijn omgeving kan helpen met kleine problemen. Een soort gemeenschapsdienst. Gezien de setting van het verhaal geloofwaardig en het maakt zoveel meer van een cliché. Thornton heeft natuurlijk veel van dit soort momenten door hem steeds op een onverwachte manier te laten opduiken. Ik kwam niet meer bij toen hij ineens tandarst was.

Helaas zijn er ook zwakheden. Soms gaat de film wel erg makkelijk over onwaarschijnlijkheden heen. Dat Malvo makkelijk uit de kelder van Lester verdwijnt na de moord op de politieagent lijkt een beetje bij zijn wat mythologische portrettering te passen, dus daar kan ik nog naast kijken. Echter, die groteske moord op de fitnesstrainer door hem vast te binden en het te laten lijken alsof hij op de politie schoot is zwak afgerond. Ik kan me moeilijk voorstellen dat zo'n agenten dan binnenvallen, zien dat er iemand zo vastgetaped zit aan een constructie met leeg geweer en dan simpelweg concluderen dat het zelfmoord was. Sowieso is dat hele gedoe rond Stavros Milos een wat los zijplotje dat niet echt ergens naartoe gaat met oog op het grote geheel. Duidelijk iets wat toegevoegd is om Malvo wat te doen te geven in het middendeel van de serie. Voelt nooit zo sterk aan als de rest.

Die kanttekeningen daargelaten is dit toch vooral een sterke serie. Spannend, komisch en met duidelijke liefde gemaakt. Kudos ook voor dit "anthology"-format dat kennelijk steeds vaker toegepast wordt. Ieder seizoen één afgerond verhaal spreekt me toch wat meer aan dan één verhaallijnen jarenlang uitspreiden. Dat gaat praktisch altijd gepaard met tempoproblemen, die hier ontbreken.
4*

Ik kan me wel vinden in de woorden van de bovenbuurman. Als liefhebber van de film en zijn makers iets waar ik met een beetje argwaan aan begin. Alhoewel het het niveau van de film niet helemaal haalt, de Coens vind ik dan toch iets geraffineerder, rekent het daar vrij snel mee af.

Overeenkomsten en dergelijke zijn volop aanwezig, kan ook bijna niet anders als je zo schatplichtig bent. Verder niet problematisch, de donkere humor is wat wisselvallig, niet alles slaat binnen, maar het is in ieder geval intrigerend genoeg om op eigen benen te kunnen staan.

En daar is Malvo voor een groot deel verantwoordelijk voor. Jammer dat net Freeman, zeker in eerste instantie, de zwakste schakel is. Vond het te vaak een gemaniëreerde droeftoeter waar je te gemakkelijk doorheen prikt. In de afsluitende delen is hij beduidend beter in z'n element.

Sfeertje is goed gevangen en Hawley heeft wel eens iets gedurfds in petto. Dat met die vissen bijvoorbeeld. Speciale vermelding voor de scène tussen Billy Bob Thornton en Keith Carradine in het barretje. Wegens ingehouden spanning. Die is daar om te snijden.

Deze toch wel erg fijne serie ontdekt. Inmiddels drie afleveringen verder ben ik tot de conclusie gekomen dat ik Fargo nog maar een keertje een kans moet geven, want als de film net zo goed is als de serie (tot nu toe), gaat die 3,5* wel omhoog.

Dat was bij mij het geval Mijn broer had me al eens getipt over Fargo, ben er toen op een doordeweekse avond véél te laat aan begonnen en nadat ik zag dat de pilot 70 min duurde i.p.v. een verwachtte 40 á 45 min heb ik hem toen vrijwel direct weer afgezet.

Dit weekend toch weer een kans gegeven (kon zo gauw niet wat anders vinden op Netflix wat me aanstond), en eigenlijk dit weekend in 1 keer afgekeken (seizoen 1 althans).

Erg fijne serie met met name briljant spel van Thornton, ik ben wel benieuwd hoe het tweede seizoen uitpakt met een nieuwe tijdsetting en cast.

1 ding snap ik echter tótaal niet: kan iemand hier uitleggen hoe deze serie zowel op een film is gebaseerd uit 1996 (welke ik overigens nog niet heb gezien) én ware gebeurtenissen uit 2006...? Sterker nog de serie geeft aan laatstgenoemde éxact te beschrijven (nu neem ik dat sowieso met een korrel zout)...

Kan iemand dat misschien toelichten zonder over een DeLorean DMC-12 te beginnen of 1.21 Gigawatts?

Dat stukje over "waar gebeurd" hebben ze volgens mij één op één gekopieerd van de film, inclusief de startsong. Waar het in de film naar mijn weten nergens op gebaseerd is maar meer een soort zwart sarcasme zoals we dat mogen verwachten van de Coen brothers. Je mag er van uit gaan dat niks gebaseerd is op ware gebeurtenissen, zo ook niet in de film.

Vorige week mijn neef ook nog sterk aanbevolen deze serie toch echt een keer te kijken. En ja hoor, twee dagen later: klaar. Hetzelfde kunstje flikte hij vervolgens weer toen ik zei dat ie dan maar eens True Detective moest kijken..

Zeker doen; eerder vond ik niets van de Coen's wat waard. Dan spreek ik over een leeftijd van 17 a 18. Tegenwoordig kan ik er geen genoeg van krijgen. Hetzelfde geldt voor de Tarantino's. Heeft toch met het ouder worden te maken

Ben nu zelf 18 en heb het totaal tegenovergestelde: ik kan nu al geen genoeg krijgen van het werk van de Coen's en Tarantino.

Heel goed opgemerkt, The One Ring.

Seizoen 2 moet rond september dit jaar uitkomen. Precieze datum is er nog niet. Hoop dat ze, net zoals bij seizoen 1, alles direct op Netflix gooien.

Fargo verscheen vorig jaar weekelijks op Netflix, zal dit jaar niet anders zijn gezien 't allereerst een FX serie is; Netflix behandelt internationale distributie.

De nieuwe trailer ziet er toch wel weer appetijtelijk uit. Wel veel meer bekende en gevestigde namen zo te zien.

Deze serie ook maar eens proberen aaangezien veel mensen dit aanprijzen.

Vind FX zender niet zo heel goed maar van Tyrant kan ik wel genieten.

Nog even volhouden: seizoen twee zal beginnen op 12 oktober!

Ik heb nu aflevering 1 gezien.

Ik vond toch de cast vrij matig.

De sukkelige man en de vreemde man zijn de sterkste spelers.

Nu de rest ff kijken deze week.

Een vermakelijke serie, die de sfeer van de film inderdaad goed weet te benaderen: de zwarte humor, de kleurrijke personages, het dunbevolkte sneeuwlandschap, de kleine gemeenschappen. De afronding van het verhaal wordt een beetje afgeraffeld imo, en het einde (dat van Marvo in het bijzonder) vond ik niet helemaal bevredigend, maar voor de fans van de film is deze serie zeker een aanrader.

Edit: dat het seizoen een afgerond geheel vormt is ook een voordeel. Dat voorkomt dat de serie haar frisheid en tempo verliest. Nu kan de serie in het tweede seizoen weer een verse start maken.

Ik ben afgehaakt na aflevering 2. Ik vind het niveau niet goed genoeg.

Heb er nu 3 afleveringen opzitten, maar vind dit toch wel behoorlijk fantastisch

Prachtige verwijzing naar The Office in de laatste aflevering

Erg leuke serie!

Is seizoen 1 hetzelfde als de film Fargo alleen dan langgerekt? En hoe zit het met seizoen 2? Is dat een compleet ander verhaal of?

Nee, ander verhaal en karakters. Sfeer is wel een beetje vergelijkbaar. Fargo S2 wordt weer iets anders.

Oké, bedankt.

Zo ontiegelijk veel zin in seizoen 2.

Alleen zal s1 in het algemeen, maar met name Bob Thornton moeilijk te evenaren zijn.

De cast ziet anders al heel goed uit voor S2.

Trailer ziet er goed uit: Fargo – New Season – Official Trailer on Vimeo

Todd doet ook mee.

Heerlijk om de sfeer en het niveau van S01 terug te zien in de eerste aflevering van S02. Hopelijk houden ze dat vol.

Ik vind het vooralsnog minder. De 70's-sfeer (en dito muziek) ligt me minder en een echt memorabel personage is nog niet ten tonele verschenen imo. Het plot voelt ook een beetje goedkoop soms.

Maar het heeft zeker potentieel.

Ja, ik moest ook even wennen maar 'het spel is op de wagen' zou ik zeggen. Er zit wel veel potentie in om leuk te worden.