Woman Walks Ahead (2017)

Vanaf 29 november in de bioscoop (Paradiso)

EDIT: release is voor onbepaalde tijd uitgesteld

Er wordt bar weinig geschilderd in dit plichtsgetrouwe portret dat de laatste dagen van Sitting bull downdumbed tot boeketreeksachtige proporties. Zoals gebruikelijk in USA films zien zaken als honger en onderdrukking er keurig schoon en opgeruimd uit (Het zou toch eens op de genocide lijken die het in werkelijkheid was). Ook de binnenkant van een teepee lijkt te zijn samengesteld uit spullen die zo uit de Xenos komen. Jessica Chastain is de moeite waard om naar te kijken maar haar tegenspeler Michael Greyeyes is zwaar, noch senior genoeg om de rol van Sitting Bull geloofwaardig neer te zetten. Zou dat de reden zijn dat moviemeter de acteur niet eens heeft vermeld? Voor de rest mag het publiek weer eens krokodillentranen plengen bij de nobele wilde waarvan er in Noord Amerika toch een slordige 50 miljoen zijn vermoord om plaats te maken voor Mac Donalds.

Niet geslaagde poging om het gevoel van Dances with Wolves nog een keer te laten herleven. Chastain speelt wederom met verve een onafhankelijke sterke vrouw, maar na een redelijk begin wordt het verhaal zelf saai en kijken we meer naar een vrouw die slaapwandelt. Ook de mannelijke rollen worden trouwens adequaat ingevuld met solide bijdragen van Hinds en Rockwell, doch de acteurs worden in de steek gelaten door het weinig opzienbarend verhaal. De emoties die er wel degelijk in zouden moeten zitten, komen maar niet aan de oppervlakte, je blijft het gebeuren op eerbiedwaardige afstand bekijken. Schijnt een biografie te zijn, maar de echte Weldon had ongetwijfeld iets beters verdiend dan dit onecht aanvoelend drama.

Woman Walks Ahead begint goed met Catherine Weldon die tegen het advies in toch naar de Sioux afreist.

Doordat ze het advies negeert komt ze er al snel alleen voor te op een verlaten perron op de prairie.

Weldon laat zich zo snel niet uit het velt slaan en begint aan een lange wandeltocht naar het fort.

Ondanks dat ze op het fort niet welkom is weet ze toch een manier te vinden om bij de stam te komen .

Eenmaal bij de stam aangekomen zou je verwachten dat de film interessanter word ,maar eigenlijk gebeurt er niet zo gek veel in .

Dan een film die een vrouw laat zien met een enorme doorzetting vermogen.

Het is zoals coumi ook al aangeeft dat De emoties die er wel degelijk in zouden moeten zitten, komen maar niet aan de oppervlakte, je blijft het gebeuren op eerbiedwaardige afstand bekijken.

Op zich is dit best jammer en een gemiste kans want de film zelf ziet er mooi uit .

Maar ik had graag ook wat meer willen zien van het harde bestaan van de stam in het reservaat .

Uitstekende biografie over Catherine Weldon (Woman Walks Ahead) ( Jessica Chastain) over een schrijnend thema namelijk de originele inwoners van Amerika, hoe die mensen zijn behandeld is mens onterend.

In 1889 eeuw reist portretschilder Catherine Weldon [Jessica Chastain] naar Dakota om een portret te maken van Chief Sitting Bull [Michael Greyeyes], die in 1876 nog had afgerekend met Luitenant-Kolonel George Custer tijdens de slag bij Little Bighorn River. Officier Silas Groves [Sam Rockwell] waarschuwt Catherine dat ze zich niet moet bemoeien met de onderhandeling die het Amerikaanse leger voert met de Lakota over hun leefgebied, maar er ontstaat al snel een wederzijds respect tussen de koppige Lokata-leider en de even zo vastberaden portretschilder dat Catherine zich het lot van de Lakota wel degelijk begint aan te trekken. Gebaseerd op Eileen Pollacks “Woman Walking Ahead: In Search of Catherine Weldon and Sitting Bull”. Goed geacteerd en gefilmd op fraaie locaties, maar blijft teveel op de oppervlakte steken waardoor we weinig inzicht krijgen of betrokkenheid voelen bij de dilemma’s waar beide hoofdpersonen mee worden geconfronteerd.

Wel een aardig verhaal over de laatste dagen van Sitting Bull. Fraai in technicolor kleuren, met fraaie rollen van een top cast van Chastain tot Hinds, met wat kuch couleur locale in de vorm van Michael Greyeyes. Een Cree, geen Sioux.

Maar toen ik na het wat sentimentele einde nog even wat na dacht te lezen blijkt dat wel echt het minste probleem te zijn, want er klopt maar bitter weinig van het opgeleukte verhaaltje wat de film wil vertellen - of wellicht moet ik iets zeggen als 'op de mouw wil spelden'. Zelfs de naam van de hoofdrolspeelster klopt niet - dat was Caroline, niet Catherine. De constatering van parcivalis hierbovern is daarnaast ook volkomen terecht, het ziet er allemaal wel wat onbezoedeld uit voor wat in feite een concentratiekamp ten tijde van een genocide is. Inderdaad, een boeketreeksverhaaltje - gemengd met een Arendsoogje. Dat er in de VS nogal losjes met de geschiedenis wordt omgesprongen is bekend, maar op dit gebied ook wel echt beneden elk peil. Waarbij ik misschien ook even toevoegen moet dat het misschien niet precies eenvoudig of vanzelfsprekend is om een waarachtige en neutrale behandeling van de geschiedenis te brengen - al was het maar omdat zo ongeveer alle bronnen gekleurd zijn. Maar dat is geen excuus om er dan maar een potje van te maken zoals deze film doet.

En zelfs buiten dat heeft de film toch maar weinig te brengen. In vergelijking met de klassiekers uit het genre - ik noem even een Geronimo: an American Legend (1993), of zelfs The Last of the Mohicans (1992). Vond ik ook niet zo goed, maar wel echt stukken beter dan deze.