Everybody Wins (1990)

Een prijsvraag uitschrijven voor deze film lijkt me riskant.

Wel leuk

Ik heb dit wat mindervankwaliteit-product een keer bij dvd-ramsj-actie van V&D voor een paar euro gekocht.

Wel veel geld voor een onderzetter.

Film naar mijn mening te traag en vooral qua logica niet kloppend. Nick Nolte lijkt vooral in de verkeerde film te zitten...

Hmm, begon nog wel leuk maar gaandeweg ging het vervelen. Vooral het moment waarop Nolte denkt beet te hebben (de enorme opgewektheid) en de desillusie die daarop volgt (beetje naief, niet?) deden mijn haren enigzins recht overeind staan.

Toch nog 2,5

Wat een farce, op het eerste kwartier na alleen maar ellende. Plot is zo cliché als maar zijn kan. Waarschijnlijk hebben de makers dat op 1/4e van de draaiperiode ook ontdekt en besloten het verder maar niet meer uit te werken. Chaos.

Nick Nolte is redelijk.

Maar verder kan ik kort zijn over deze film: zeer slecht !!!

Best irriterende film maar toch nog 2sterren, vooruit..

Onsamenhangende thriller waarbij ik me destijds behoorlijk verveeld heb.

Beetje saaie film maar wel met erg goed acteerwerk. Gemiddeld verder.

Ik hoef niets te wijzigen aan mijn eerste commentaar.

Is en blijft een slechte film.

De eerste 40 min. gezien Wat een verwarrend gedoe. Wat een chaos. Een goede Nolte en een over-acting Winger..weet niet of ik de rest wil zien. Middernacht nu. Het verhaal interesseert mij geen lor..Middernacht nu.

Op zich een aardig noir-ish verhaal over een stoere man die valt voor een femme fatale, met Nick Nolte die goed in die sfeer past en de mooie Debra Winger die voluit gaat, maar de overdreven en geëxalteerde manier waarop het personage van de laatste zich al vanaf de eerste seconde gedraagt zou voor de eerste al voldoende reden moeten zijn om zich gillend uit de voeten te maken. De film blijft daarna hangen in vage scènes, onduidelijke motivaties, half ingevulde personages, toneelmatige woede-uitbarstingen en een bizarre deus ex machina (of beter gezegd vrachtwagen ex machina), en ik kon gewoon noch voor de moordzaak noch voor de personages ook maar enige interesse opbrengen. Pas op het einde komt er iets van licht in de film, op het moment dat Angela op het strand het gevoel beschrijft "that everything is possible and impossible at the same time. [...] This is what I live with all the time," maar dan is het al veel te laat. Onduidelijk hoe deze mislukking uit de koker van één van de grootste Amerikaanse toneelschrijvers van de twintigste eeuw heeft kunnen komen.