Maidan (2014)

Grappen over ernstige zaken maken “mag” soms niet omdat het te vroeg is, mag je er dan wel al Kunst van maken?

Ik zie op geen enkele manier de toegevoegde waarde van de slowcinema aanpak bij deze documentaire. Voor mij legt het enkel op een hele vervelende manier de nadruk op het auteurschap van de regisseur. Het is mijn inziens zelfs zeer storend om de hele Maidan demonstratie te filmen als ware het een mierenhoop. Ontdaan van menselijke emoties.

Hollywood en commercieele tv zijn kennelijk zo verdacht geworden dat je door het zo ver mogelijk afstand nemen van actie, emotie en zelfs close up's of interviews vanzelf bij Kunst uitkomt. Leent het onderwerp zich daarvoor. Ik denk het niet. Deze docu gaat enkel nog over de esthetische voorkeuren van de maker. En de vermeende sensatie drang van de kijker. Vooral dat laatste is miz zeer badinerend.

Wat ik mis in deze documentaire

-Interviews met betrokkenen, 100.000 mensen demonstreren, waarom, gevoelens?

-Beelden van bijeenkomsten waar de reactie op mogelijk politiegeweld besproken wordt.

-Beelden van twijfelende politieagenten, er zijn overlopers leren we op het einde.

-Close up's van gezichten, beide kanten van het conflict (politie / demonstraten)

-Een poging om de kijker bij de situatie te betrekken.

Waarom mogen we bijvoorbeeld de zangers niet zien bij de begrafenis, te sensationeel? Ik zit absoluut niet te wachten op interviews met huilende mensen, bloed, gewonden of sensationele actie. Ik vindt het een absurde stelling dat je met een meer betrokken aanpak gelijk sensationeel bezig bent. Wat is er mis met het tonen van emoties? Zie bv Harlan County U.S.A (1976) als voorbeeld van een betrokken documentaire die allesbehalve sensationeel is uitgevallen. Kennelijk is het “the fly on the wall” ideaal ook al ten prooi gevallen aan slowcinema.

Onbegrijpelijk dat je zulk materiaal in een “acquired taste” vorm als slowcinema giet. Waarvan je weet dat het 98% van de bioscoop bezoekers totaal niet bevalt. Begrijp me niet verkeerd, ik kan best wel wat hebben op dat vlak. The Autobiography of Nicolae Ceausescu heb ik bijvoorbeeld erg hoog zitten.

Deze docu wekte helaas niets dan ergernis bij me op. Zozeer zelfs dat ik het maken van dit soort docu's een erger teken des tijds vindt dan de hele situatie op Maidan.