Gui Lai (2014)

Erg uitgekeken naar deze nieuwe samenwerking tussen Zhang en zijn vroegere muze Li, maar mijn (te ?) hoge verwachtingen zijn niet uitgekomen. Een grauw verhaal verteld in grauwe beelden. Na een veelbelovend begin verzandt de film ergens halverwege in een nogal monotone herhaling van zetten. Jammer dat er zo weinig ontwikkelingen in het plot zitten en dat het verraad van de dochter in feite niet uitgewerkt wordt. Het komt allemaal wat inspiratieloos over. Niettemin nog steeds een goede film, maar Yimou Zhang heeft al vaak genoeg bewezen veel beter te kunnen.

Jammer, dat een geweldige regisseur als Zhang Yimou zo'n sentimentele film maakt na al dat moois in het verleden. Ook actrice Gong Li heeft het niet helemaal meer! En ik had nog wel zo veel verwacht van deze nieuwe samenwerking tussen deze twee!

Mooi geschoten inderdaad. Het acteerwerk van de twee volwassenen scoorde een voldoende maar was niet heel bijzonder, het meisje overtuigde nog het meeste en acteerde prima. Verder een eenvoudig en vrij voorspelbaar verhaal en een sobere setting. Vond de film eigenlijk helemaal niet zo sentimenteel. Een gevoelvol en ingetogen romantisch drama is het wel, maar nergens te kleverig. Zo vond ik de scene met de toenadering tijdens het pianospelen eigenlijk heel mooi. Wel stoorde ik me wat aan het selectieve geheugenverlies dat wat te gekunsteld uitgewerkt was: wel elke dag je dochter herkennen maar niet je man, wel elke dag onthouden dat je de kalenderpagina al een keer hebt omgeslagen maar niet dat je een afspraak hebt gemaakt, etc.. Verder had de poging van de regisseur om onvoorwaardelijke liefde en vastberadenheid uit te beelden - daarbij deze keer gebruik makend van veel herhaling (zoals steeds weer naar het station met dat bord) - niet zo'n geslaagd effect als in zijn film Not One Less (1999) dat wel op meer fronten gelijkenissen met deze film toonde maar een veel krachtigere uitwerking had.

Flauw van Yimou Zhang.

Hij keert weer terug naar z'n oude dramas, maar vergeet daarbij de speciale plaatjes die hij vroeger nog wel eens schoot. Wat rest is een ten treure uitgepuurd drama rond persoonlijk drama dat voortvloeit uit de politieke omstandigheden in China.

Ik zag laatst 1980 Nian Dai De Ai Qing, waar je eigenlijk hetzelfde van kan zeggen. Het contrast tussen beide films is echter énorm. Waar Jianqi Huo een mooie, emotionele en visueel aantrekkelijke film wist neer te zetten scheept Zhang ons op met een nogal grauw, grijs drama.

Li doet het eigenlijk niet zo goed, Daoming Chen doet het iets beter maar kan de film ook niet echt dragen. Het drama wil nooit echt pakken, waardoor het label "sentimenteel" een wat (terecht) negatieve bijklank krijgt. Visueel is het degelijk, maar weinig verheffend.

En dan kabbelt de film gewoon rustig verder, maar dan wel 111 minuten lang. Mnee, voelt als een doodse fin de carriere film voor Yimou Zhang. Hopelijk komt hij dit nog te boven, anders is het een flauwe zwanenzang.

2.5*

Triest en ontroerend verhaal in alle soberheid en met gevoel gebracht door Yimou Zhang, regisseur waarvan ik reeds een 7-tal films zag en waarbij mij, naast deze, "Not one less" het meest bekoorde.

Naar het einde toe wordt oversentimentaliteit nipt vermeden en wordt terecht weer onderhuids de nadruk gelegd op de drieste politieke achtergrond.

Uitstekende vertolkingen.

Mooie cinema.

Wederom een fijne film van Yimou Zhang. Interessante film waarbij de Partij hoogtij viert en alle andersdenkenden aan de kant worden geschoven. Zo ook daoming Chen die op die manier gescheiden wordt van zijn familie. Frappant hierbij vast te stellen is, is dat de relatie met zijn dochter hierdoor erg vertroebeld is. Ze "haat" haar vader omdat ze door hem niet in aanmerking komt voor de hoofdrol van een toneelstuk. Bovendien is ze nog weinig kritisch en slikt ze alles wat de Partij haar oplegt. Ze deinst er dan ook niet voor terug om haar loyaliteit maximaal uit te drukken.

Haar moeder daarentegen teert haast weg van angst en verdriet. Het is erg aandoenlijk wanneer beiden kort of net niet verenigd worden aan het treinstation. Vele jaren later nadat hij werd gerehabiliteerd komt hij tot de vaststelling dat zijn vrouw hem letterlijk vergeten is. Gelukkig groeit zijn band met zijn dochter.

Waar de scenes tussen man en vrouw de hoogtepunten moesten vormen van de film, vond ik het maar gewoontjes. Niet slecht, maar ook niet zo beklijvend als ik me had voorgesteld. Ik miste wat de magie die ik wel ervoer het eerste half uur. Maar voor de rest meer dan degelijke prent.

Ik vind deze film één van de vele pareltjes van Zang Yimou, een schitterend filmmaker.