Gui Lai (2014)

Vanaf 18 december in de bioscoop (Lumière)

Treurig. Treurig dat een cineast films maakt als 'Hero' en 'House of Flying Daggers' en tien jaar later met een sentimenteel prul als 'Coming Home' op de proppen komt. Verontwaardiging is zowat het enige dat Zhang Yimou bij zijn publiek losweekt: verontwaardiging om een gemaakt droevig verhaal met emoties die al tientallen keren zijn uitgemolken. Het werkt niet, dit snotterige verhaaltje waarrond Yimou bijna twee uur film probeert te construeren, en is zelfs ronduit vervelend. Je zou er zelfs op de middag bijna bij in slaap vallen.

Onbegrijpelijk.

2*

Niet mee eens, JJ_D, ik vind dat de emoties redelijk goed uitgewerkt zijn. Ik heb de film met mijn Chinese vrouw gezien, en ik weet wat een sentimenteel prul in het Chinees is, deze is er geen.

Lelijke kleurfilters, sentimentele pianomuziek en de helft van de tijd inzoomen op de waterlanders. Wat is er gebeurt met Zhang Yimou? Of ken ik hem gewoon niet goed genoeg?

Toch apart dat de films van Zhang waar men laaiend over is in het Westen, maar matigjes worden ontvangen in China, en andersom ook. Prima film, Chen Daoming is ook altijd goed. Tweede akte had misschien ietsjes vlotter gekund, maar sfeer en personages zijn goed neergezet. 'Sentimenteel' valt een paar keer in de comments hierboven, alsof dat per definitie iets verkeerds is...Zeker sentimenteel hier en daar, maar wat verwacht je dan hier? Inderdaad al tientallen keren eerder gedaan, maar niet heel vaak beter dan hier.

Erg uitgekeken naar deze nieuwe samenwerking tussen Zhang en zijn vroegere muze Li, maar mijn (te ?) hoge verwachtingen zijn niet uitgekomen. Een grauw verhaal verteld in grauwe beelden. Na een veelbelovend begin verzandt de film ergens halverwege in een nogal monotone herhaling van zetten. Jammer dat er zo weinig ontwikkelingen in het plot zitten en dat het verraad van de dochter in feite niet uitgewerkt wordt. Het komt allemaal wat inspiratieloos over. Niettemin nog steeds een goede film, maar Yimou Zhang heeft al vaak genoeg bewezen veel beter te kunnen.

Treffend omschreven:

Het is alweer een tijd geleden sinds ik Red Sorghum en Raise the Red Lantern zag, maar ik vind HOFD eigenlijk een stuk sentimenteler dan deze film. Zie verder geen enkel argument in je quote

Ik heb weleens een Chinese film bekeken, geloof ik. Dat was Zhou Yu's Train. Deze film schept net dat beetje extra. Pang en knal kwam dit binnen. Gong Li, filmechtgenoot en filmdochter zijn geweldig. Ik houd wel van sentimentele prullen (wat JJ_D zeker raak aanhaalde), dus met deze sferen klapte ik frontaal in elkaar. Ik bleef zo hopen dat Yanshi herkend zou worden. Toch loste hij dat fantastisch op door haar die brieven te schrijven en er zorg voor te dragen dat moeder en dochter weer herenigd werden. Er zit een fenomenale en onzichtbare lichtheid in dit alles. De fijne trekken van Gong zijn bijzonder aanraakbaar lijkt het, en daardoorheen het spel van de rest: Wauwerdewauw. Chinese mensen zijn sowieso zachter in hun gezicht qua uiterlijk dan Koreanen of Japanners vind ik. Ik zat nl in gedachten vergelijkingen te trekken met hoe Koreanen en Japanners eruitzien. Hoewel ik zelf niet echt het verschil zie.. maar dit was waarlijk een meesterlijk staaltje kunstzinnig om een buiging voor te maken.

Uitstekende film over een onvoorwaardelijke liefde tussen de man en zijn vrouw.

Jammer, dat een geweldige regisseur als Zhang Yimou zo'n sentimentele film maakt na al dat moois in het verleden. Ook actrice Gong Li heeft het niet helemaal meer! En ik had nog wel zo veel verwacht van deze nieuwe samenwerking tussen deze twee!

mooi geschoten maar totaal niet boeiend

Mooi geschoten inderdaad. Het acteerwerk van de twee volwassenen scoorde een voldoende maar was niet heel bijzonder, het meisje overtuigde nog het meeste en acteerde prima. Verder een eenvoudig en vrij voorspelbaar verhaal en een sobere setting. Vond de film eigenlijk helemaal niet zo sentimenteel. Een gevoelvol en ingetogen romantisch drama is het wel, maar nergens te kleverig. Zo vond ik de scene met de toenadering tijdens het pianospelen eigenlijk heel mooi. Wel stoorde ik me wat aan het selectieve geheugenverlies dat wat te gekunsteld uitgewerkt was: wel elke dag je dochter herkennen maar niet je man, wel elke dag onthouden dat je de kalenderpagina al een keer hebt omgeslagen maar niet dat je een afspraak hebt gemaakt, etc.. Verder had de poging van de regisseur om onvoorwaardelijke liefde en vastberadenheid uit te beelden - daarbij deze keer gebruik makend van veel herhaling (zoals steeds weer naar het station met dat bord) - niet zo'n geslaagd effect als in zijn film Not One Less (1999) dat wel op meer fronten gelijkenissen met deze film toonde maar een veel krachtigere uitwerking had.

Flauw van Yimou Zhang.

Hij keert weer terug naar z'n oude dramas, maar vergeet daarbij de speciale plaatjes die hij vroeger nog wel eens schoot. Wat rest is een ten treure uitgepuurd drama rond persoonlijk drama dat voortvloeit uit de politieke omstandigheden in China.

Ik zag laatst 1980 Nian Dai De Ai Qing, waar je eigenlijk hetzelfde van kan zeggen. Het contrast tussen beide films is echter énorm. Waar Jianqi Huo een mooie, emotionele en visueel aantrekkelijke film wist neer te zetten scheept Zhang ons op met een nogal grauw, grijs drama.

Li doet het eigenlijk niet zo goed, Daoming Chen doet het iets beter maar kan de film ook niet echt dragen. Het drama wil nooit echt pakken, waardoor het label "sentimenteel" een wat (terecht) negatieve bijklank krijgt. Visueel is het degelijk, maar weinig verheffend.

En dan kabbelt de film gewoon rustig verder, maar dan wel 111 minuten lang. Mnee, voelt als een doodse fin de carriere film voor Yimou Zhang. Hopelijk komt hij dit nog te boven, anders is het een flauwe zwanenzang.

2.5*

Dit klassieke onwrikbare liefdes-melodrama, dat zich gedeeltelijk afspeelde ten tijde van de culturele revolutie en de nasleep daarvan, was roerend, maar tegelijkertijd schoot het te ver door in de tragiek. Een verhaal, waarin een gewezen professor probeerde het geheugen van zijn vrouw te laten terugkeren, over hoe de Chinese politiek, levens van zowel eenlingen als gezinnen, ontwrichtte en verwoestte. Alle noodlot ging vergezeld van stemmige, deprimerende beelden van langdurige regen en donkere kleuren.

Triest en ontroerend verhaal in alle soberheid en met gevoel gebracht door Yimou Zhang, regisseur waarvan ik reeds een 7-tal films zag en waarbij mij, naast deze, "Not one less" het meest bekoorde.

Naar het einde toe wordt oversentimentaliteit nipt vermeden en wordt terecht weer onderhuids de nadruk gelegd op de drieste politieke achtergrond.

Uitstekende vertolkingen.

Mooie cinema.

Wederom een fijne film van Yimou Zhang. Interessante film waarbij de Partij hoogtij viert en alle andersdenkenden aan de kant worden geschoven. Zo ook daoming Chen die op die manier gescheiden wordt van zijn familie. Frappant hierbij vast te stellen is, is dat de relatie met zijn dochter hierdoor erg vertroebeld is. Ze "haat" haar vader omdat ze door hem niet in aanmerking komt voor de hoofdrol van een toneelstuk. Bovendien is ze nog weinig kritisch en slikt ze alles wat de Partij haar oplegt. Ze deinst er dan ook niet voor terug om haar loyaliteit maximaal uit te drukken.

Haar moeder daarentegen teert haast weg van angst en verdriet. Het is erg aandoenlijk wanneer beiden kort of net niet verenigd worden aan het treinstation. Vele jaren later nadat hij werd gerehabiliteerd komt hij tot de vaststelling dat zijn vrouw hem letterlijk vergeten is. Gelukkig groeit zijn band met zijn dochter.

Waar de scenes tussen man en vrouw de hoogtepunten moesten vormen van de film, vond ik het maar gewoontjes. Niet slecht, maar ook niet zo beklijvend als ik me had voorgesteld. Ik miste wat de magie die ik wel ervoer het eerste half uur. Maar voor de rest meer dan degelijke prent.

Mooi ontroerend verhaal dat me deed denken aan een van de verhalen van Kitano’s Dolls.

Het was de 8e film uit de Imprint blu ray box met de films van Yimou met Gong Li. Een absolute aanrader!

3,5

Ik vind deze film één van de vele pareltjes van Zang Yimou, een schitterend filmmaker.