Incompresa (2014)

Woelig dagboek van een negenjarig meisje.

Felgekleurde kostuums en decoratieve interieurs refereren aan de stilistische beelden die we gewend zijn van Dario Argento. Zijn horrorklassieker Suspiria kruipt meteen in je gedachten. Blauwe muren, rode gordijnen, dito zetels en een groene badjas… overal is het felle kleurgebruik terug te vinden in Asia’s derde film. Net zoals haar vader heeft ze een eigenwijze manier van film maken. Aria, niet toevallig de echte naam van de cineaste, is het hoofdpersonage in dit coming-of-age-drama waarbij het meisje van 9 in een tumultueus gezin opgroeit. Met een humeurige Yvonne (zeg dus maar Daria) als moeder voor wie ze niets goed kan doen en met een vader die opstapt om elders te gaan wonen, wordt het duidelijk in wat voor excentrieke omgeving Aria (of Asia) moe(s)t opgroeien. De intense break-up tussen de volwassenen zorgt ervoor dat Aria zich eenzaam en onbelangrijk voelt. Beide ouders kijken amper naar het meisje om, want ze zijn te druk bezig met carrière maken. Gelukkig deelt Aria een sterke band met klasgenote Angelica en is er de zwarte kat Dac die ze overal met zich meeneemt.

De autobiografische film wordt verteld door Aria, hoewel het meisje maar negen jaar is. Op zich geen vreemd idee aangezien de film niet om haar draait, maar om haar ouders en de opvoeding die ze hun kind meegeven. Die bepaalt uiteindelijk hoe Aria in het leven zal staan. Asia verklaarde dat haar vader vaak afwezig was tijdens haar ongelukkige jeugd. Dit maakte ze geheel duidelijk met het resultaat. Charlotte Gainsbourg komt, met haar geknipte pony, goed over als kindvrouw Daria Nicolodi. De gelijkenis tussen Gabriel Garko en Dario is moeilijker te zoeken, maar de zelfspot van Garko – hij is in Italië niet meteen bekend voor zijn acteertalent – doet de appreciatie naar hem toe stijgen.

INCOMPRESA, geselecteerd voor Cannes 2014 Un Certain Regard, brengt een duidelijk beeld van hoe het is om op te groeien in een gezin dat je liever kwijt is dan rijk. Toch weegt de film niet zwaar op de maag met dank aan een snuifje humor. Wel doet het je nadenken over de prioriteiten en affectie van ouders, maar het ontbreekt de film aan een duidelijk kader. Soms te theatraal, soms te nietszeggend. De ouders leken me alleszins te wisselvallig, hun ageren had dieper onderzocht kunnen worden.

Niettemin een kinderlijke onschuld en naïviteit, sterk weergegeven door Salerno.

De lotgevallen van de 9-jarige Aria [Giulia Salerno] en haar disfunctionele familie, met een constant ruziënde vader [Gabriel Garko] en moeder [Charlotte Gainsbourg] en een zus [Anna Lou Castoldi] die veel meer (positieve) aandacht krijgt dan Aria. Op school wordt haar vriendschao met Angelica [Alice Pea] op verschillende manier op de proef gesteld in dit navelstaarderige, richtingloos voortkabbelende familiedrama dat volgens Asia Argento niet autobiografisch is, ook al is haar tweede naam Aria en vertoont Salerno veel fysieke overeenkomsten (de ogen, het gebit) met haar. Hoe dan ook: een verhaal is ver te zoeken en daardoor slaat de verveling snel toe. De dialogen worden bovendien veelvuldig overstemd door de soundtrack.