Mon-seu-teo (2014)

Apart filmpje, die zich een beetje lijkt te verliezen in de mengelmoes aan genres waar het elementen uit haalt en het omvangrijke verhaal dat ze proberen uit te diepen. Zo hebben we het kleine meisje en Bok-soon die allebei een zus verliezen en daarop een band met elkaar krijgen en de familie met een gestoorde stiefbroer en andere problemen. Ik had meer een pure actie/thriller in gedachten en zat daardoor ook een beetje te wachten op een eindbattle die flink teleurstelde, mede door de duur en het gebrek aan belichting, maar vooral doordat de film me gewoon iets te verhalend was. Dat liedje was wel geinig, lekker random.

3*

Blergh.

Het was alweer even geleden dat ik een Zuid-Koreaanse film achter de kiezen had, nu weet ik weer waarom. Een overdaad aan genres die elkaar allemaal tegenwerken waardoor er uiteindelijk helemaal niks werkt en de film enkel irritatie opwekt.

En als de film dat zelf niet doet, dan doet het schreeuwerige hoofdpersonage het wel. Vreselijk slecht geacteerd, onnodig luid en simpelweg doodirritant. Verder schiet de film van opgewekte luchtigheid compleet door in nogal harde thrillerelementen die de finale vormen. Maar leuk/luchtig wordt het nergens en erg indrukwekkend is die finale nu ook weer niet.

Een overdaad aan plot ook, waardoor het allemaal nog wat extra chaotisch wordt. Editing was ook opmerkelijk slecht, enkel qua belichting en cameravoering oogt het wel verzorgd, maar het draagt niet bepaald bij tot een erg mooie visuele stijl jammer genoeg.

Nee, een film die boordevol vanalles zit maar uiteindelijk niks is. Oftewel Zuid-Koreaanse cinema.

1.0*