Thou Wast Mild and Lovely (2014)

Het grotere, en duistere, zusje van Stop the Pounding Heart (2013). Fijne film, totdat het slot blijkt te zijn zoals je eigenlijk de hele tijd al vreest, terwijl je al die tijd hoopt op een film met een origineler einde.

Vond het juist wel verfrissend om op het einde opeens naar ongegeneerd genrewerk te gaan. Wat normaal een standaard ontknoping zou zijn, wordt in deze context alles behalve standaard. Wel is het jammer dat de programmeur het al een beetje spoilerde, waardoor het minder als een verrassing kwam. Maar daar kan de film natuurlijk ook weinig aan doen. Wel had de film soms wat beter gemonteerd kunnen worden. Af en toe voelde het toch wel erg geforceerd 'associatief' aan. Hallo koe, hallo spin.

Maar verder erg genoten hoor.

En ik dacht al dat Mochizuki met Stop the Pounding Heart aan zou komen

Het stond ook in het Imagine krantje. De film draait niet voor niks op het festival. Ook op andere manieren had hier een verfrissende ontknoping aan vast geknoopt kunnen worden - die ook niet zou misstaan op Imagine. Die laat ik aan jouw fantasie over. Nu was het vooral de vraag wie wie de hersens in zou slaan.

Misschien dat Drs. DAJA nog iets wil delen. Die verwijzing naar Stop the Pounding Heart was meer omdat Verhoeven dat al liet doorschemeren - dat hij daar een link mee zag. Misschien kunnen we hem zo verleiden tóch nog een bezoekje aan Imagine te brengen.

Wat ik best wil zeggen is dat ik vind dat er dit jaar op het Imagine veel te veel drama draait. Voor drama ga ik naar het IFFR en voor mij was Thou Wast Mild and Lovely de druppel die de emmer deed overlopen (daarom verliet ik de zaal ook na een uur).

Deze film is wazige mooi-filmerij waarbij de pretentieuze overgangen in geluid al van net zo veel inhoud tonen als de onzinnige shots. Allemaal interessant doenerij die direct door de mand valt omdat er geen tijd wordt genomen om een connectie met de personages of hun problematiek te krijgen. Enkel het feit dat het grimmig is zorgt er mijn inziens niet voor dat dit binnen de genrecinema thuishoort. Als je vervolgens bedenkt dat een film als Lords of Salem van Rob Zombie vorig jaar is afgewezen stel ik hardop de vraag waar het festival naar toe gaat.

Vond het vooral bijzonder goed qua montage en ook sterk gebruik van de camera hebben. Maar inderdaad wat Mochizuki Rokuro ook al zegt, iets te makkelijk geeindigd als je het mij vraagt. Dan heb je de hele tijd een sluimerende dromerige sfeer en dan eindigt het zo... ook inderdaad iets te veel gespoilerd al bij aanvang, waardoor je al te veel rekening ging houden met dit scenario denk ik, maar dan nog.

Imagine Deel 1: The Drama... The Drama... - cultmoviesreviewed.com

Met Joe Swanberg als regisseur had ik reeds ervaring. Als acteur echter is hij me positief bevallen. Dat hij zich aan vreemde en bescheiden films leent, was langer duidelijk. Met THOU WAST MILD AND LOVELY heeft hij evenwel een interessant project te pakken. De film kent een vlot tempo en ook de overgangen zijn lekker fluïde. De hand-held camera verhoogt het intimiteitsgevoel met de personages en versterkt het idee dat je zelf aanwezig bent.

De natuurbeelden deden me soms denken aan (zou ik?) Lore. Een zeer positieve referentie dus, al zijn inhoudelijke overeenkomsten ver te zoeken. Thou wast… mist o.m. de vele symboliek die in Lore te vinden is en blijft in zijn geheel erg vaag - misschien dat hierdoor eventuele metaforen over het hoofd worden gezien. Heb tevens het gevoel dat dit een gemiste kans is. Scènes volgen elkaar snel op zonder echt iets prijs te geven en de relatie tussen vnl. Sarah en Akin komt niet goed uit de verf. Meer aandacht aan het finetunen van het scenario was welkom geweest.

Gelukkig maken de acteurs een hoop goed - al laat ik het nu wel helemaal dramatisch klinken, neem dat maar met een korreltje zout. Traub laat na Tenderness nogmaals zien dat ze ondergewaardeerd is en indie prenten zoals deze bewijzen haar welverdiende plek als volwaardig actrice. Ik durf zelfs stellen dat een gelijkenis met Elisabeth Moss zich opdringt. Jammer dat ze zo weinig kansen krijgt (of zou het een bewuste keuze zijn?), wil meer werk van haar zien. Dat Decker groot fan van haar is, opent hopelijk wat deuren. Over deze laatste gesproken; met wat meer finesse komt het met haar helemaal goed.

Een broeierig plattelandsdrama in de beste Amerikaanse tradities, waar geweld en erotiek nooit ver weg zijn. Een boerderij met een vader en een dochter, die voor de zomermaanden een knecht inhuren om klusjes te doen. Maar veel gebeurt er niet. De knecht (Joe Swanberg) mist zijn gezin en vecht tegen zijn fysieke behoeften. De dochter is een ongeleid projectiel. Ze is lovesick en ligt in het gras als een krolse kat en roept om haar minnaar.

Nou, dan weet je het wel. Als de vrouw van de knecht eens poolshoogte komt nemen wat haar man precies uitvoert op die boerderij is dat een aanzet tot een reeks gruwelijke gebeurtenissen. De stijl van de film moet je liggen en is wel verwant met de mumblecore-films waar Swanberg bekend door geworden is. Dus bewegende handcamera, onscherpe beelden, beelden van mensen op hun rug en achterhoofd gefilmd, in hou er niet van. Vorm moet nooit de overhand nemen. Dat zie je aan de scène in het huis die alleen bestaat uit donkere en lichte flitsen. Dan zie je dus eigenlijk niet wat er gebeurt en geef je de spanning uit handen. Wel met uitstekend spel van Joe Swanberg en Sophie Traub..