The Canal (2014)

Hype-waardig. Een hype die, klaarblijkelijk, MovieMeter nog niet heeft bereikt. Met afstand de beste, meest smaakvolle en verrassende ghost flick van dit jaar. Al geldt het wel als een psychologische ''slow burn'' en dat zal (hoe-kan-het-ook-anders) fans van de commerciëlere werk nauwelijks aanspreken.

Daar denkt Kavanach gelukkig(!) anders over. Zéér solide regie van zijn kant. Mooi uitbelicht vooral. Veel gebruik gemaakt van rode en blauwe spots en veel kleur in de diepte. Weet de befaamde valkuilen (jumpscares) goed te omzeilen en komt tot enkele lugubere, eerie surreëele scenes. Doet dankzij het gebruik van oude (begin 20e eeuwse) footage regelmatig denken aan Sinister, maar daar houdt de vergelijking wel op. Soundscape is fantastisch. Niet bijzonder eigenzinnig, maar loopt bijv. wel erg mooi over in nieuwe shots en scenes. Weet op die manier de atmosfeer goed vast te houden en valt op wanneer nodig.

Oké.

Sinister is nog niet eens zo'n slecht vergelijk, als je je kan voorstellen hoe een Britse, kleinschalige variant van die film er zou kunnen uitzien. Qua plot en setting zijn er raakvlakken, qua opbouw ook, maar de sfeer zelf is toch wel anders.

De Nederlandse connectie is wat gek. Je hoort het toch wel duidelijk vond ik, het is ook expliciet (want moeder en dochter), maar de film zelf rept er geloof ik geen woord over. Daar zit toch ergens een verhaaltje achter waar ik wel benieuwd naar ben.

Deze The Canal is niet verkeerd, maar wist zich iets te weinig te onderscheiden. Enkel de scene met de geboorte van het kind misschien, maar daarnaast is het veelal bekend terrein. Visueel vond ik het ook net niet goed genoeg. Wel heel erg in-your-face kleurgebruik, maar niet altijd even geslaagd.

Niet freaky genoeg, niet eng genoeg, niet spannend genoeg, net niet sfeervol genoeg ... een horror film moet niet alles hebben, maar moet toch in één van die zaken uitblinken om echt goed te zijn. Oogt als productie misschien nog net iets te goedkoop, al is het potentieel er wel. Misschien een volgende keer.

3.0*

The Canal is een trage film. De hoofdpersoon was de enigste die me niet ambeteerde qua acteerwerk. Was zelfs uitstekend geacteerd. De nanny Sophie speelde vond ik heel vreemd haar rol, ze kwam niet echt overtuigend over. Dat kind praatte zo irritant, laat staan dat het op de vader en de moeder leek. Ook die vrouw Alice had een te duidelijk Nederlands accent, dat paste niet. Een toch wel vreemd gezin eigenlijk.

Ik dacht een enge film tegemoet tegaan, helemaal niks van gemerkt. De film won nochtans BloodGuts UK Horror Awards als engste film. Ik ben wel een beetje teleurgesteld door het einde, de gebeurtenissen zijn best vreemd te noemen en waarom dit alles gebeurd blijft eigenlijk vrij onduidelijk.

Onvoldoende door de traagheid van de film, de vervelende personages en het einde is maar iets raar. Hij doodt zijn 'vriendin' van het werk die hem kuste, eerst zie je een fragment waar ze die schim ziet en daarna ziet ze niks? (overigens ook een vreselijke stem deze vrouw) Zijn dode vrouw Alice die haar ongeboren kind baart? Say whut en dan nog in een riool, die vrouw werd begraven? De politieman die de kleine red uit het water, maar geen moeite doet voor de vader zodat deze ook verdrinkt? Daarna zit die vader in de muur van het huis naar de kleine te kijken?

Ik kan hier heel technisch over gaan praten .....maar laten we het lekker simpel houden zodat iedereen het snapt... inclusief mezelf .

Verrassende film..duistere beelden en camerawerk,hier en daar zeker spannende scenes en de soundtrack is ook niet verkeerd.De vergelijking met sinister snap ik wel....ook moest ik af en toe aan de Babadook denken .

Hoekstra heeft wel internationale looks...ik vind haar acteren bijvoorbeeld beter als dat Carice van Houten was in haar eerste buitelandse rol.

Ik miste wel wat smerigheid....maar dat probleem heb ik vaker .

De sfeer,spanning en de beelden maken een hoop goed.

Aangenaam .

Twijfel tussen een 3,5 en een 4,0......ik begin maar met een 3,5.

Gemiddeld griezelen.

Ondanks een aardig eerste half uur blijkt The Canal vooral gemiddeld te zijn. Nergens wordt het echt spannend of kun je stellen dat er iets gebeurt wat niet al honderden keren eerder en beter is gedaan. Toch geven, pakweg de eerste 20 minuten hoop. Hoop op iets sterks. Dat zit hem in de vreemde samenstelling van het gezin, waarbij je eventjes geneigd bent mee te leven met de misère. Misschien wel vanwege de beeldschone Hoekstra en haar iets te goedzakkige man. Een smerig toilethuisje en de duisternis brengen wat sfeer als hij zijn vrouw bespiedt. Het begin is er.

Wanneer duidelijk is waar het verhaal heen wil gaan, gaat het hopeloos mis. Eigenlijk tegelijkertijd met het eerste bloedvergieten. Dankzij strakke montage ben je als kijker eerst nog geneigd mee te gaan. De viezigheid lijkt als een waas over het geheel te hangen. Al blijft deze uit tot een smerige eindscène in het riool. Qua gore en dergelijke valt er hier sowieso bar weinig te halen. Ook het onheilspellende sfeertje verdwijnt. Volgens de hoes vergelijkbaar met The Shining en met Sinister. Een rare combi van titels. Die laatste kan niet in de schaduw staan van de eerste titel, maar goed. Een spookhuisfilm dus.

De vergelijkingen met The Canal gaan verder echter mank, tenzij de filmspoeltjes de missende link moeten vormen. Enfin, je moet zo'n film natuurlijk wel verkopen dus een beetje reclame kan geen kwaad, al raakt hij kant nog wal. Waar het vooral aan schort bij deze griezelfilm is het gemis aan griezelen. Spanning 0. Wellicht omdat de regisseur probeerde origineel te zijn, maar echt eigenzinnig valt dit werkje niet te noemen. De plotwending en geestesverklaring zie je al na minuut 20 op chaotische wijze op je afstormen. Bergafwaarts weliswaar.

Wat volgt is namelijk een hoofdrolspeler die de resterende 70 minuten eerst zichzelf en vervolgens zijn omgeving probeert duidelijk te maken wat er eigenlijk aan de hand is. Hetgeen na een tijdje best pijnlijk is om aan te zien. Vooral ook omdat het meer een poging lijkt om ons als kijker te overtuigen. Maar nergens ontwaar je originaliteit of iets anders onderscheidend dat naar meer doet smaken. Dus rest een voorspelbare zit naar een nog voorspelbaarder einde, dat de moeite van het wachten allesbehalve waard blijkt te zijn. Jammer, want het begon allemaal zo leuk.

Doorsnee.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

"Eline, je gaat je niet storen aan de accenten. Niet teveel op letten." nam ik mezelf voor. Helaas, mislukt. Best storend, gelukkig niet van al te lange duur.

Het grote voordeel van deze film is dat de hoofdrolspeler overtuigend spel neerzet. De link naar Sinister maakte ik ook al snel, al kwam het hier een stuk trager en meer aan de vlakte naar voren. De camera/filmbeelden zijn grimmig en tamelijk scary. Vanaf het moment dat hij door had dat het in huis niet pluis is werd de spanning en de donkere sfeer opgevoerd. Het camerawerk en de muziek krijgt vanaf dit punt ook een grotere rol. Best aardig.

De scène in het hotel met de webcam en de opsluiting van Billy en de nanny in de kast zijn behoorlijk creepy, wat een onderhuidse spanning daar zeg. Het zijn deze momenten die de film naar een iets hoger niveau tillen, al is het totaal niet vernieuwend.

Sommige acties van papa zijn totaal niet logisch, waaruit je kunt concluderen dat hij steeds verder afzakt. De rechercheur is, zoals gewoonlijk, weer een lambal. Had ook niet anders verwacht, beetje typisch.

Het laatste kwartier, vanaf de dood van Blondie,, gaat het in rap tempo bergafwaarts. Dat einde in de tunnel met "Alice" had voor mij niet gehoeven, ik weet ook niet of het de bedoeling was dat ik daar zat te lachen maar enfin.

Al met al best aardig.

Opzicht was dit wel een aardige mysterieuze en duistere Horror / Thriller, die het vooral moet hebben van de spanningsopbouw (mede goed gedaan middels de creepy soundtrack) en natuurlijk het mysterieuze.

Het verhaal weet te boeien en is op bepaalde momenten ook wat spannend. Ook met de uitvoering zit het wel goed en dan met name m.b.t. het visuele gedeelte van het verhaal. Ook zitten er hier en daar wat schrikmomenten (een daarvan deed me aan de film "The Ring (2002)" denken. Daar heeft deze film ook wel wat van weg) in en soms zelfs een beetje goor. Omdat het verhaal zo mysterieus is, blijf je als kijker geboeid kijken en pas op het einde wordt het enigszins duidelijk, hoewel het dan nog steeds mysterieus blijft. Het einde vond ik overigens wel aardig. Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.

De cast deed het overigens verdienstelijk en dan met name hoofdrolspeler Rupert Evans in de rol van "David Hughes". Het het was ook best geinig dat twee Nederlandse vrouwen een rol hebben in deze film, namelijk de fraaie Hannah Hoekstra (zelfs in één scene ietwat bloot van te zien als ze ligt te neuken) en Anneke Blok. Van de laatste was overduidelijk een Nederlands accent te horen. Antonia Campbell-Hughes (apart gezicht) en Kelly Byrne waren geen onaardige verschijningen om naar te kijken.

Het is zeker geen hoogstaande Horror / Thriller en ook geen super spannende, maar wel een vermakelijke die leuk is om eens gezien te hebben. Dat hij van Ierse makkelijke is, is ook best apart.

Mwah. Same old same old. Begon nochtans niet verkeerd, maar mijn fiducie in de film maakte al gauw plaats voor ergernis. De film probeert van alles: expliciet kleurenwerk, redelijk aanwezige soundtrack, maar het is het allemaal een beetje net niet. Verder een courant verhaaltje; meer dan rondploeteren op alom bekend terrein doet Kavanagh spijtig genoeg niet.

Maargoed, audiovisueel wel enigszins genietbaar, en heb slechts een paar gaapjes moeten onderdrukken. Derhalve geen compleet echec, maar wel teleurstellend. Kleine 2,5*.

Redelijk en dat vooral vanwege de opening en het slot. Zodra de film zich letterlijk in het kanaal en het riool beweegt, is het op z'n sterkst. Tijdens het middendeel, waarin David's gedrag centraal staat, weet Kavanagh het wat te weinig (eigen) smoel te geven. Het psychologische laagje is aan de dunne kant en het schimmenspel is niet gehaaid genoeg om de rillingen van te krijgen. Iets te gemakkelijk. Aankleding is niet onaardig, geen al te goedkope scares, de editing valt op, maar echt aanslaan is er al met al niet bij. Wanneer het z'n beste locatie en wat viezigheid opzoekt, maakt dat weer wat goed.

Wel een zeer sterke Ierse psychologische horrorfilm. Of ja, welke kant wil het eigenlijk opgaan?

Vanaf het moment dat je de achterkant van de dvdhoes leest kan je al een beetje raden hoe het eindigt, maar daar kom ik later nog op terug... Alles lijkt erg standaard te zijn, en zoals al vaker is vermeld, zijn de verwijzingen en vergelijkingen naar Sinister wel opvallend aanwezig. Om te beginnen is de sfeer lekker luguber en grimmig, en weet ook zo te blijven dat het geen rommelig, te ver gezocht werkje word. Dit alles word ook aangedikt door iets wat ik erg geliefd vind in horror-films; korrelige zwartwit-elementen, en dan ook met name oude mysterieuze opnames. Het is misschien wel al honderd keer eerder gedaan; een huis waar honderd jaar eerder een moord is gepleegd. Het grappige in deze film is dat de regisseur daar een beetje de spot mee aan het drijven is. Wat je als kijker verwacht, gebeurd ook enigszins, maar toch... er schijnt toch weer wat meer aan de hand te zijn. Een duidelijke twist wil de regiseur ook niet weggeven. Alsof hij de kijker een beetje op een dwaalspoor wil brengen, van welke richting de film nou precies uit wilt gaan uit twee, best wel uitgemolken concepten. Aan de ene kant lijkt het een psychofilm te worden met de toebehorende hallucinaties, de regisseur verklapt ook al best veel de eerste helft. Maar toch is de twist weer helemaal anders, en stort zich toch weer terug op de "vloek"

Het acteerwerk vond ik ook zeer keurig gedaan. De Nederlandse actrices speelde ook goed, en ik merkte niks van de Hollandse accenten. De locaties zijn lekker donker en grimmig en de griezelige momenten worden lekker getimed en uitgebreid. Soms kreeg ik ook een beetje het gevoel van de oudere Aziatische horrorfilms terug. Ik kan ook, uit eigen kijkervaring geloven dat vele momenten doodeng zijn.
Prima horrorfilm!

4,0*

In deze rolprent van Ivan Kavanagh strijden meerdere genres met elkaar maar alleen als de film de vreemde psychotische waanbeelden opzocht werkte het goed. Mooie beelden die redelijk beklemmend en soms ook wel (licht) eng zijn! Over het algemeen heeft de film dus een ​​interessante stijl. De film begint hoopvol, zeker omdat David een filmarchivaris was en we akelige filmbeelden uit de tijd van de stille film te zien krijgen. Die aanwezigheid leverde tevens de vergelijking met ‘Sinister’ op. Helaas werd er in het tweede gedeelte een thriller-element door de film geweven die meer weg had van een detective-serie. Deze zijn nogal saai en halen menigmaal eerder opgebouwde spanning uit de film. Het blijft daardoor een beetje wisselvallig. Al is er naar het einde toe nog wel een gore-scene als een soort van beloning. De Brit Rupert Evans zet een geweldige rol neer en dat is maar goed ook want de overige castleden hebben allen geen noemenswaardige bij-rollen. Al is er wel een Nederlands tintje in de vorm van Hannah Hoekstra (ze deed het prima maar kreeg zij de rol omdat ze er mee instemde om een stomende seksscène te spelen?) en Anneke Blok. (niet bijster goed) Het is geen vreselijke film maar het is ook geen geweldige film. Het is zo ongeveer de beste gulden middenweg die je tussen horror en thriller kan krijgen.

Niet slecht, maar verre van goed. Dit goedkoop gemaakte ierse horrorwerkje, voorzien van een erg wisselvallige cast, heeft zo zijn creepy momenten, maar het wil al met al niet echt eng of ook maar interessant worden. Rupert Evans is prima in de hoofdrol, maar iedereen om hem heen is bijzonder matig, met name de nederlandse vertegenwoordiging. Ik ben bang dat hier weinig van blijft hangen.

Een man ontdekt filmopnamen van een moord die ooit in zijn huis is gepleegd en wordt vervolgens zelf geconfronteerd met eigenaardige gebeurtenissen. Dat is de boeiende uitgangssituatie voor de film. Boeiend, omdat Scott Derickson met Sinister (2012) dat een vergelijkbaar uitgangspunt heeft, een spannende en sfeervolle film afleverde. Dat belooft wat. The Canal van Ivan Kavanagh is iets minder indrukwekkend, maar is absoluut sfeervol en heeft zeker goede momenten.
De historische opnamen die af en toe in de film opduiken hebben zeggingskracht. De gebrekkige zwart-wit beelden waarop een moordtafereel is te zien en onguur uitziende mannen de camera inkijken, hebben een duistere impact. Ook de setting aan een troosteloos kanaal waar een haveloos openbaar toilet het decor extra smoezelig maakt, heeft die duistere impact. De scènes die zich op deze locatie afspelen, zijn benauwend en dreigend.
De meeste scènes spelen zich echter in het huis van hoofdpersonage David af. Best spannend en niet verkeerd in relatie tot een Haunted House horror, maar in tegenstelling tot de scènes buitenshuis, zijn deze scènes simpelweg wat gewoontjes.
Fijne cinematografie. Veel scènes hebben een rijk kleurenpalet en zijn schemerig gefilmd. In combinatie met de creepy muziek maken ze van de film een sfeervolle beleving. De kijker balanceert evenals de hoofdpersoon op de grens tussen realiteit en waanzin. De grens tussen echte en ingebeelde verschrikking. Verontrustend is het. Het is dan ook bijna jammer dat de sudderende atmosfeer af en toe ruw wordt onderbroken door bekende en vaak beproefde schokeffecten. Op zich niets mis mee, maar ietsje minder had gemogen.
Prima film. Toch had ik het idee dat de film nog beter was geweest als hij nog meer het routinematige pad had verlaten. De enscenering, de schemerige grens tussen waar en waan en de overtuigende personages bieden daarvoor een solide aanleiding. Teveel trekt de film zich terug in gangbare horror. Ook leuk, maar ook te weinig onderscheidend.

Tegenvaller.

Ik had er vooraf best wel wat meer hoop voor, zeker omdat regisseur Kavanagh verantwoordelijk was voor het dirigeren en stabiliseren van Son. Dat vond ik destijds een lekker flitsende en sterke horrorfilm en ik hoopte dat dit eerdere project van Kavanagh diezelfde sfeer kon hanteren. Dat was alleen helaas niet zo.

The Canal trekt z'n stilering vanuit Ierse achtergrond, waarmee de film direct terrein kent waar het wat mee kan. Ondanks dat het er allemaal wel erg edgy aan toe gaat kon ik de invulling van de film nog wel waarderen. Soms lekker grauw kleurgebruik evenals lekker doordenderende, hallucinerende sequenties. Zeker in de eerste helft kan de film er wat terrein mee winnen.

Uiteindelijk neemt het narratief zelf de film alleen over, en dan daalt de film in redelijk gelijke lijn. Vooral omdat het vooral steun kan vinden in het visuele gedeelte van de film en niet zozeer in het inhoudelijke. Eenmaal het verhaal dan ook losbreekt lijkt Kavanagh zich ook te realiseren dat hij verkeerd bezig is en draait daarom het roer richting de finale weer helemaal om.

Het probleem is dat de finale niet werkt, door een iets te belachelijke uitkomst en een algemeen gebrek aan spanning. De toonzetting van de film is toch te absurdistisch en vervreemdend om ook echt angstaanjagend te worden, maar daar mikt Kavanagh richting de finale wel op. Dat maakt het ook wat teleurstellend, want de potentie was er wel. Potentie die 7 jaar later volop benut werd.