Sennen Joyû (2001)

Aardig.

Beetje hetzelfde verhaal als bij die andere animé Whisper of the Heart. Het ziet er allemaal oké uit en het kijkt aardig weg. Maar om nou te zeggen dat ik er ondersteboven van ben, nee niet bepaald.

Ik werd niet echt gegrepen door het hoofdpersoon, het boeide me eerlijk gezegd geen reet of ze die gene nou zou vinden of niet. En dan zitten er ook nog eens twee documentaire makers in die vervelend lopen te doen, die verpeste een paar scènes erg goed.

Ach geen grote ramp om te kijken. Maar wist me niet te raken als de andere kijkers hier kennelijk.

Kleine 3 sterren.

Tot nu toe heb ik nogal zuinigjes gedaan wanneer het gaat om het (Japanse) anime-genre (heb er in totaal waarschijnlijk niet meer dan 10 gezien), maar Millennium Actress zou wel eens een keerpunt kunnen betekenen wat betreft mijn toekomstige filmkeuzes.

Ook bij mij werkte de onnozelheid van Pavarotti (?) en Giel Beelen (zie Reinbo) knap averechts, maar de niet te negeren pracht en praal waarmee de film mij bij de strot wist te grijpen is meer dan genoeg reden om daar niet al te veel aandacht aan te schenken (kost de film uiteindelijk slechts een 0,5 puntje). Het verhaal over een meisje dat haar prins op het witte paard zoekt, beloofde in eerste instantie een klef, clichématig gebeuren, maar ook dat aspect werd teniet gedaan door de overdonderend mooie kleuren en landschappen, de zorgvuldig uitgekozen minimale details en een soundtrack om kippenvel van te krijgen.

4,5* voor deze persoonlijke eye opener.

Ik vond het vooral een erg mooi, ontroerend verhaal. Een mooie combinatie van een verhaal over hoop en een prachtige liefdevolle ode aan de Japanse cinema. Ik moest wat wennen aan de regisseur en sidekick, maar vond het eigenlijk vrij snel perfect werken. De inderdaad wat stroefe, vlakke animatie had me bij een andere film wellicht meer gestoord, hier werd het ruim gecompenseerd (ook door de fraaie kleuren) en ongeveer hetzelfde geldt voor de grootse soundtrack, ik vond 'm in de context erg passend.

4.0*

Erg goede anime!

De film is één grote zoektocht. De zoektocht naar een actrice, haar zoektocht in haar geheugen, een zoektocht door de Japanse geschiedenis en een zoektocht door de Japanse filmhistorie!

Hoe deze elementen worden gebruikt en door elkaar heen worden geschud is erg goed gedaan.

Jammer dat af en toe er iets teveel grappen waren (van de cameraman en diens baas) en dat de muziek in de "oudere" stukken bestond uit stampende techno-achtige muziek, wat behoorlijk stoorde!

4*

Flinke tegenvaller.

Zeker van Kon had ik toch een stuk meer verwacht na twee goede films (Perfect Blue en Paprika). Het hele verhaal kon me écht niet boeien, hoe hard ik het ook probeerde. Waardoor na verloop van tijd de zit steeds zwaarder werd en vooral het laatste half uur toch wel afzien was.

Het ziet er allemaal even grauw uit en ook al is het verder prima te volgen, hadden de verschillende periodes wel een verschillend kleurtje/aankleding mogen krijgen, al was het maar om de saai factor tegen te gaan. De soundtrack was af en toe goed ingetogen, maar werd soms veel te bombastisch. En dat het verhaal niet kon boeien lag natuurlijk mede aan de personages, die allemaal nog al weinig te bieden hadden. De cameraman, met de obsessie voor mevrouw, werd gaandeweg de film vorderde alleen maar vervelender. Hopelijk was dit een eenmalige misser van Kon.

1.0*

Kon speelt hier, net als bij zijn debuutfilm Perfect Bue, weer met een aparte vertelstructuur. Samen met de (soms iets te komische) documentairemaker en zijn crew-lid kijken we mee in de geschiedenis van een hopeloos verliefde actrice. De verschillende scènes en tijdperioden lopen vloeiend in elkaar over. Helaas werd het verspringen tussen de verschillende perioden mij na een tijdje iets te eentonig. De films waarin de actrice speelt lijken soms erg op elkaar en eigenlijk kijk je elke keer naar hetzelfde, alleen wordt er in elke opvolgende scène net een beetje meer verteld. Voor mij werkte het niet echt, mede doordat hierdoor het toch wat simpele liefdesdrama wordt blootgelegd.

Ik lijk nu misschien redelijk negatief, maar het valt allemaal best wel mee. Door de korte tijdsduur blijft de eentonigheid niet lang aanhouden, zeker omdat het slotstuk van de film weer boeit en op een wat conventionelere manier verteld wordt. Het kleurgebruik in de film vond ik mooi, hoewel iets te vaak grauw, en aan de animatie heb ik me niet gestoord. De muziek vond ik bij vlagen sfeervol, maar soms ook erg lelijk (betreft hier de goedkoop aanhorende elektronische muziek) en afbreuk doen aan de sfeer.

Een teleurstelling, hoewel dat na het zien van het schitterende "Paprika" wel enigszins te voorzien was. De animaties waren best wel goed maar misten toch de frisheid van die van "Paprika", die veel meer kleur hadden. Het verhaal kon mij ook niet altijd boeien omdat te veel films waarin de actrice speelde gingen over het samurai tijdperk en dat is een stuk Japanse geschiedenis die mij totaal niet interesseert. Vandaar ook dat ik geen liefhebber ben van de films van Akiro Kurosawa. De muziek van Susumu Hirasawa vond ik soms te bombastisch maar verder best wel goed. Goedkoop aanhorend vond ik de muziek zeker niet. Het slotstuk van de film vond ik eigenlijk het beste en redt deze film voor mij nog enigszins.

3,0*

Die Kon is toch wel een bijzonder figuur in de animatiewereld. Meer dan een ander lijken hem het script te interesseren, waardoor we complex opgebouwde plots krijgen die spelen met tijd en werkelijkheid. Waar dat bij Perfect Blue gebruikt werd voor het verbeelden van een identiteitscrisis en bij Paprika voor droomscènes draait het bij Millennium Actress over de link tussen cinema en het werkelijke leven. Niet eens zozeer een nieuw thema, maar het wordt zelden zo ver doorgevoerd als hier. Zo kan het verhaal van de actrice verteld worden door middel van een film over het samouraï-tijdperk, iets wat toch ver afstaat van een moderne vrouw zou je zeggen. Goede verhalen blijken echte een tijdloosheid te hebben. We beweren wel eens dat films de leven van mensen zo goed weergeven. Doordat ze geconstrueerd zijn kan dit echter nooit perfect gedaan worden, maar dat is ook niet de bedoeling. Films reflecteren ideeën en gevoelens over het leven, maar zijn het leven niet. Een deel van de kracht van deze film is dat dit gegeven sterk verweven is in het plot.

Aanvankelijk werkt het overigens niet eens zo heel goed. Hoewel het meteen duidelijk is dat er parallellen lopen tussen het leven van de actrice en de films waarin zij speelde is het gevoel dat we naar één van haar films kijken in plaats van naar haar echte leven een factor die voorkwam dat ik echt meeleefde. Daarnaast is het ook wat jammer dat ieder plot van iedere film voor een lange tijd hetzelfde verhaal heeft, zonder ontwikkeling. Telkens weer een verhaal over een vrouw die telkens weer haar geliefde misloopt. De eerste helft begint creatief, maar wordt naar een tijd eentonig en blijft vooral boeiend door te zien voor welke setting er nu weer gekozen is. Pas in de tweede helft werd het verhaal wat afwisselender en voelde ik me betrokken bij wat er gebeurde. De finalescènes zijn erg mooi. De humoristische momenten rond de documentaireploeg werkte voor mij echter niet zo goed. Leuk geprobeert om daarmee nog wat extra te spelen met de lagen in het verhaal, maar de humor is wat flauw.

Kons kracht als animatieregisseur ligt niet eens zozeer in de mooie beelden. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan de aankleding van de verschillende films die voorbij komen, maar de animaties zelf zijn minder vloeiend, levendig en kleurrijk als die van zijn genregenoten. Kon moet het meer hebben van de montage: de manier waarop hij shots en scènes in elkaar laat overgaan is vaak interessant en natuurlijk essentieel voor de realiteitslagen in het verhaal.

Uiteindelijk vond ik het wel een mooie film, maar het pakte mij nooit zo beet als Perfect Blue, een van de meest fascinerende animatiefilms die ik tot nu toe zag.

3,5*

Soms heb ik weer eens zin om anime te kijken. Ondanks dat ik het idee heb dat het meeste vooral voor jongeren wordt gemaakt - veel actie of de zoveelste schoolserie - kun je soms tussen het aanbod een paar prachtige pareltjes met de nodige diepgang aantreffen. Wel heb ik het idee dat het nogal moeilijk is om nog nieuwe interessante regisseurs te vinden. Met het werk van Kon ben ik redelijk vertrouwd, op Millennium Actress en de serie Paranoia Agent na heb ik al z'n werk gezien. Maar ik moet zeggen dat het al een tijd geleden was dat ik iets van hem gezien had, tijd om het weer eens af te stoffen en vooral te beginnen met de hiaten, zoals deze film.

Die is wat animatie betreft over het algemeen goed gedaan, al heeft de film niet de mooiste beelden, daarvoor een Shinkai of een Oshii. Ik had een paar momentjes wel het idee dat de animatie er wat onnatuurlijk uitzag, bijvoorbeeld als de hoofdpersone na de tweede ontmoeting in een samuraifilm op een paard springt en wegrijdt. Daarentegen staan een aantal scènes, bijvoorbeeld als ze tegen iemand aanbotst, die bijzonder levensecht overkwamen. De karakterdesigns waren niet helemaal mijn smaak, maar goed, het is in ieder geval gedetailleerder dan sommige Ghibli-films.

Dat ik Millennium Actress nog niet had gezien kwam vooral omdat een film over de showbizz me niet zo trok. Achteraf kan ik mezelf alleen maar voor het hoofd slaan, want deze film heeft zoveel meer te bieden. Allereerst is de uitwerking erg bijzonder te noemen: flashbacks waarbij het echte leven vermengd wordt met rollen die in films worden gespeeld. Het doet eerst wat vreemd aan, maar de sprongen zijn toch redelijk goed te volgen doordat de setting en kleding verandert. Het brengt allerlei lagen in de film aan die het interessant maken. Het thema - het najagen van de liefde - mag redelijk uitgekauwd lijken, door het op deze manier te brengen toont de film aan dat het toch met de nodige frisheid gebracht kan worden. Mij deed het in ieder geval wel wat. De interview ploeg zorgt voor de komische noot, en wat mij betreft wordt daar op de juiste momenten genoeg terughoudend mee omgegaan. Uiteindelijk is het vooral ontroering die blijft hangen.

Niet de beste film in z'n soort, ik vond bijvoorbeeld Only Yesterday mooier, maar zeker zeer interessant en goed uitgewerkt. 4*.

Gewoon mooi.

Waar ik eigenlijk 'wisselvallig' wilde neerpennen staat nu opeens 'gewoon mooi', tja ik kan er lang en breed over doen, maar uiteindelijk overheerst het mooie (gevoel).

Men komt tot deze conclusie omdat Sennen Joyu een film is met twee gezichten, in vrijwel elk opzicht. De film opent met wat onzinnig gezwam over iets wat me niet interesseert, dus ik begon al langzaam de vleesresten tussen mijn tanden weg te tongen. Het dialoog wordt opgevolgd door een paar mooie shots van een space dinges, waardoor mijn gemoedstoestand omgeslagen was en ik weer volledig geboeid naar het scherm zat te staren alsof Boes Boes na 10 jaar eindelijk weer op de buis was.

Maar we hadden het over mooie shots en lang dialoog. Nu valt het voor de rest van de film wel mee, maar deze afwisseling blijft intact. Gelukkig dan ook maar dat dat het high tea geklets (wat overigens niet stoort, maar tevens ook niet boeit) wordt afgewisseld door zoals gezegd mooie shots van rook, sneeuw, regen en zonneschijn maar ook door actief edit werk van Satoshi Terauchi. Ja, best leuk gedaan van die man.

Humor is ook wel een 'sleutel' (jaja, helder of niet) in dit project van Satoshi Kon, zo heb je bijvoorbeeld de inmiddels beruchte 2 mans filmcrew, maar ook een aantal kleine indirecte 'grapjes' zijn erg leuk.

Tja dat somt het wel een beetje op; af en toe warm en mooi, af en toe avontuurlijk en explosief maar ook af en toe dromerig en mysterieus. 4 sterretjes voor Kon en zijn mannen.

Ik noem het wel wisselvallig.

Prachtig hoe Kon scenes vloeiend in elkaar over laat lopen, niets minder dan in Paprika bijvoorbeeld. Er hangt ook wel een fijn sfeertje aan, en de film ziet er mooi uit en is erg vlot. Maar daar staat tegenover dat je om de haverklap te maken krijgt met een kolderiek duo die je om de haverklap 'uit' de scene trapt. Erg vervelend aspect en een serieuze misser wat mij betreft.

Al met al wel een flink minpunt, waardoor 3* echt het maximaal haalbare is.

Prachtige animatiefilm, die verhaal technisch over de gehele speelduur niet altijd even interessant blijft.

De film begint met erg mooie muziek, en die mooie muziek is in de hele film terug te vinden. Het neemt je min of meer mee op de reis door Chiyoki's verleden. De belevenissen en terugblikken naar de films zijn vooral in het begin erg leuk, maar na een uur hetzelfde trucje begint het toch wat te vervelen. Ook het liefdes plotje kon me niet echt boeien. Gelukkig blijft er genoeg mooie animatie over om je aan te vergapen. Technisch zit de film erg goed inelkaar. Het gegeven van de twee docu makers die bij elke gebeurtenis/film aanwezig zijn is erg leuk gedaan. Ook het vermengen van de gebeurtenissen zijn leuk, al draaft Kon daarin naar het einde toe iets te veel door. Het einde is erg passend, en daarnaast ook een mooie afsluiter.

Mooi geannimeerd, een leuke manier van vertellen en meeslepende muziek. Jammer dat Kon het over de gehele lijn niet echt interessant weet te houden, waardoor je aandacht een beetje verslapt.

Blijft prachtig.

Kon's gevoel voor timing en editing blijft echt perfect. Op elk moment in hij een scene weet hij op geweldige wijze naar een volgende te cutten, geen mens die het beter deed dan hij. Verder ook een geniale soundtrack, slim om Hirasawa gewoon binnen z'n eigen stijl te laten werken.

Verhaal boeit, er zitten leuke referenties in en de film blijft lekker kort, hoewel er toch wel wat in gebeurt. Verder vond ik de toevoeging van de twee reporters een erg slimme zet. De humor werkt, het zorgt ervoor dat de film niet overdreven dramatisch wordt en het is een originele manier om een statement te maken over de vertelkracht van het medium.

4.5* en een uitgebreide review

Werkt voor mij niet helemaal qua structuur. Tot mijn verbazing lees ik net dat dit van de maker van Perfect Blue is, een film die ik fenomenaal sterk vind. Hij heeft het hart op de juiste plaats en is bij vlagen ontroerend, geeft hommage aan de cinema en sommige van zijn grootheden, maar toch kon ik er nooit echt inkomen. Mede doordat de hoofdpersoon steeds 'wisselt van personage', was het voor mij moeilijk me echt in te leven. De manier waarop de regisseur en zijn irritante sidekick in het verhaal verweven worden is creatief, maar werkte mijn suspension of disbelief wel wat tegen. Ook al is het animatie. Ik moet Paprika ook nog zien, maar hoop wel dat die beter bevalt dan deze. Krappe voldoende.

Zonder te beseffen dat het van dezelfde regisseur was moest ik gelijk aan het veel betere Pafekuto Buru (1997) denken. De film begint sterk maar vergt wel teveel van de kijker. Het verhaal gaat over een regisseur die een docu maakt over het leven van een actrice. Hierdoor komt haar leven in de film voorbij op een bijzondere manier, de regisseur en zijn cameraman verschijnen in al haar herinneringen om ze op te nemen (wat helaas heel storend werkt). De herinneringen gaan ook niet alleen over de actrice maar nemen ook de vorm aan van de films en personages die ze gespeeld heeft. Zo wordt dus haar verhaal verteld waarbij de setting en haar personage om de haverklap veranderen, waarbij er dus steeds ook gewisseld wordt naar de regisseur en zijn cameraman die als soort van irritante bioscoopbezoeker overal commentaar op moeten leveren. Als rode draad in haar leven fungeert een sleutel die ze van iemand kreeg toen ze klein was, waarna ze naar die persoon op zoek is gegaan (een verhaal wat trouwens open blijft).

Zonder dat gedoe met wisselende personages en settings om haar films de revue te laten passeren, en zonder die storende regisseur had dit een hele fraaie animatie kunnen zijn geworden. Het begin en enkele schaarse normale scenes tussendoor over het leven van de actrice laten dat duidelijk zien. Jammer dat voor zo'n afwijkend concept is gekozen. 2,5*.

Tijdens een interview herinnert een actrice haar leven aan de hand van de films waar ze in gespeeld heeft. Zo komt haar eeuwigdurende zoektocht naar haar geliefde aan het licht.

Millennium Actress is een goede Japanse animatiefilm van Satoshi Kon. De opzet is best apart en het feit dat de fan en interviewer ook een rol speelde in de filmfragmenten maakte het bij vlagen ook komisch. Uiteindelijk word een aantal keer hetzelfde verhaal verteld, maar dat was eigenlijk niet erg want het was leuk om de verschillende settings uit de Japanse filmwereld voorbij te zien komen. Ik herkende Ran van Akria Kurosawa en Gojira. Leuk hoe de film Japanse (film)geschiedenis in het verhaal heeft verwerkt.

De animatie was bijzonder mooi. In Japan gebruikte ze in 2001 blijkbaar nog steeds cel animatie en het is nog altijd even mooi. De tekenstijl was zelfs voor Japanse begrippen gedetailleerd, wat een aantal erg mooie plaatjes opleverde.

Al met al een vermakelijke anime met een sterk romantisch verhaal over een actrice. De structuur had wellicht wat beter gekund, maar het verhaal wist prima te boeien en de mooie animaties maken de film het bekijken meer dan waard.