L'Amour l'Après-Midi (1972)

Zeer goede film over huwelijk, relaties en het moraal daar omtrent. Eenvoudige tot erg concrete dialogen. Knappe acteerprestaties. Geboeid gekeken tot het einde.

Misschien niet het sterkste deel van de Morele Vertellingen maar een mooie afsluiter. Ik moet zeggen dat ik in het begin wat moeite had met Zouzou in de rol van Chloe, maar eigenlijk was ze geknipt voor de rol. Chloe is immers vergane glorie, een jaar of 10 terug een schoonheid maar inmiddels enigszins verwelkt, met doorrookte stem en flinke wallen.

Ze is de tegenpool van de geordende Frederic, en daardoor ook begeerlijk. Maar Frederic stond de hele speelduur nogal halfhartig tegenover vreemdgaan- hij wilde het niet eens maar de mogelijkheid/ vrijheid om het te kunnen doen had hij wel nodig. Er werd in de dialogen een hoop waars verkondigd over relaties en het huwelijk, ik vond het in ieder geval wel interessante discussies. Omdat Frederic niet eens wilde vreemdgaan was er dan ook maar weinig nodig hem op zijn schreden te laten terugkeren. Het moment met de trui dat hem deed denken aan een moment met zijn kinderen was genoeg om te vluchten, en uiteindelijk blijkt Rohmer een pleitbezorger te zijn van de huwelijkse trouw- en dat middenin de seksuele revolutie.

Visueel minder oogstrelend dan zijn zomerse films zoals Le Genou de Claire, maar die beelden van Parijs in de 60s en 70s zijn altijd leuk om te zien, vrouwen in minirok, mannen in coltruien en straten vol 2CV´s.

Weer één van de betere Rohmer's. Op zich wel - maar dat zijn de meeste van zijn films - een herkenbaar gegeven van een soort van dualiteit van een personage ten aanzien van het andere geslacht, een relatie, een vriendschap. Gedachten en gevoelens worden geuit via een voice-over en dat met een licht moreel filosofisch tintje.

Hoewel ik de film wat vond inzakken na de toenadering tussen Frédéric en Chloé vond ik vooral de aanloop erg sterk. Niet dat er zoveel gebeurt, maar je observeert een tandeloze jager die zijn prooien observeert, maar weigert te klauwen. Wel een leuke scène toen Rohmer er heel even het tegenovergestelde instak.

Fijne setting ook van het Parijs in de jaren 60 met al zijn passanten en zoals Frédéric het mooi verwoordt met passanten die toevallig verschijnen en die je wellicht nooit meer terugziet. Rohmer brengt de twijfel en terughoudendheid van Fréderic goed tot uiting (scène met de spiegel en de trui).