Donovan's Brain (1953)

Een redelijke, maar geen hoogstaande science-fiction thriller uit de oude doos (in zwart-wit) naar de gelijknamige roman van Curt Siodmak. De prent blijft wel het bekijken waard als de kijker geen te hoge verwachtingen stelt. Van de vertolkingen geen kwaad woord, maar het verhaal komt toch eerder traag op gang. MGM heeft hem destijds uitgebracht op DVD in de States. Bij mijn weten is er nog geen regio-2 versie.

De film mist de energie of een momentum om er iets meer van te maken dan alleen een gemiddelde sciencefiction-film met horror-ondertonen. Lew Ayres speelt een wetenschapper die probeert apenhersenen buiten hun lichaam in leven te houden...als er bij toeval een vliegtuig neerstort komt hij in het bezit van de hersenen van de miljonair Donovan...Het duurt niet lang voordat Dr. Patrick J. Cory experiment misgaat en dat de rijke zakenman in zijn leven een egoïstische bullebak blijkt! Maar de film was zo onspectaculair... Wat voor horror moest door gaan waren pulserende, gloeiende hersenen in een aquarium en de gespleten persoonlijkheid van de wetenschapper. Echter maakt dat plot plaats voor een weinig interessant verhaaltje van misdaad en chantage. Maar meer dan het volgen van Donovan/Cody was dat ook niet! Tja het ontbreekt totaal aan iets... dus meer dan een ongecompliceerde onopvallende B-sciencefiction-quickie werd het niet! Die misschien nu iets meer bekendheid geniet omdat Nancy Davis de First Lady van de 40e president van Amerika zal worden!

Donovan’s Brain is de tweede verfilming van in totaal drie verfilmingen van het gelijknamige boek van Curt Siodmak. De film en het boek (neem ik aan) vertellen over een geleerde die een brein van een overleden persoon in leven houdt en door dat brein wordt beïnvloed. De film is geen mijlpaal in de filmgeschiedenis maar is wel een aardig sci-fi werkje dat aangenaam wegkijkt als je bereid bent er niet al te kritisch naar te kijken.

Voordat de film een aangenaam sci-fi werkje wordt, moet je als kijker de situaties die worden gepresenteerd met veel goodwill in ogenschouw nemen. Zo is het natuurlijk vreemd dat een brein zonder dat daar een verklaring voor wordt gegeven, los van zijn lichaam in leven kan worden gehouden. Het gebeurt gewoon. En als het levende brein eenmaal een feit is en de geleerde plotseling door dat brein wordt gemanipuleerd ten koste van zijn eigen hersenfuncties, is er geen andere optie dan om dit ook maar gewoon als een feit te accepteren.

En zo zijn er nog wel wat dingetjes die als feit worden gepresenteerd zonder daarbij een verhalende onderbouwing te geven. De kijker heeft het maar te ondergaan en te slikken. Pas als je alle ongerijmdheden hebt geaccepteerd, kijk je naar een aardige sci-fi film die zich vanwege de kwaadaardigheid van het brein af en toe afwendt van de sci-fi en zich op het criminele pad begeeft. Het criminele plotje is trouwens een leuke aanvulling op het sci-fi gebeuren.

De speciale effecten stellen niet veel voor. Het brein ziet er niet erg realistisch uit. Het heeft wel iets van een stuk plastic dat gezellig in zijn glazen bak in het laboratorium pulseert. Dat laboratorium ziet er evenmin heel realistisch uit. Wat lampjes, wat metertjes, wat blinkende dingetjes. Er lijkt maar weinig wetenschappelijk fundament aanwezig om een brein kunstmatig in leven te kunnen houden. Ach, nu doe ik het toch weer. Ik reageer veel te kritisch. Tijdens het kijken lukte het me veel beter om de film vooral op zijn ouderwetse jaren 50-charme te beoordelen. Donovan’s Brain is immers best een aardig filmpje.