Autumn Leaves (1956)

Bijzonder mooie film, boeiend, wat sentimenteel. Raar dat hier nog niet eens op gestemd is. Een van Crawford's beste films.

Onlangs nog bekeken en vond het nog steeds een mooie film om te zien. Het onderwerp een oudere vrouw met een jongere man en dat in 1956 lijkt me best een gewaagd onderwerp wat in deze moderne tijd niet meer zo veel voorstelt. Joan Crawford mag dan wel niet zo'n mooie vrouw zijn maar enige charme had ze toch wel en ze speelt goed. Ook Cliff Robertson speelt goed. Heftig moment ook als Robertson door het lint gaat met de typemachine. Lekkere tranentrekker deze film maar bovenal boeiend. Blijf het van de films die ik met Joan Crawford heb gezien toch de beste vinden.

Ik kende het mooie liedje van Nat King Cole, maar de film niet. Een gestileerd, sfeervol, wat week, maar zeker opmerkelijk melodrama over de "echte" liefde, met een wervelwind aan emoties, een te plotsklaps gefabriceerd happy-end en een prachtrol van Joan Crawford (tussen haar en Cliff Robertson was sprake van chemie).

Knappe film van Robert Aldrich (Zilveren Beer in Berlijn) waarin romantiek, huwelijksproblematiek en vooral heftige emoties zijn verwerkt.

1956 : één en ander in het verhaal is inzake zeden en gewoontes ondertussen sterk gedateerd, maar dat weten we als we zo'n oldie - en met veel plezier - nog eens bekijken.

Joan Crawford, grote dame uit de Hollywood filmwereld, zet een sterke vertolking neer , Cliff Robertson brengt zijn moeilijke rol geloofwaardig over, aangenaam verrast met het terugzien van Lorne Greene, "pa Cartwright" uit de legendarische Bonanza-reeks, niet vergeten dat Vera Miles erg charmant is en natuurlijk was het ogenblijk gekomen om Nat "King" Cole er bij te halen voor de titelsong. Het liedje was toen erg populair, maar niet nieuw en de melodie werd voorheen eveneens onvergetelijk in Frankrijk : "Les Feuilles mortes".