Spontaneous Combustion (1989)

Rommelige film van Hooper, die een "bestaand" gegeven op zo'n idiote manier uitwerkt dat het eigenlijk grappig hoort te zijn, maar helaas... ook dat is het niet.

Het acteerwerk en de effecten zijn wel de moeite waard, maar het onzinnige plot zorgt ervoor dat ik hier niet 100% van kon genieten.

Een kleine 3*

Hooper does it again...

Spontaneous Combustion is de zoveelste ondergewaardeerde film van Hooper en zeker bij deze film is dat onbegrijpelijk. Het verhaaltje is soms wat ingewikkeld maar omdat het uitgangspunt erg interessant en origineel is blijft het wel boeien.

De effecten zijn enorm tof en de spontane verbrandingen zien er bovendien erg geloofwaardig uit. Het acteerwerk van Brad Dourif is goed en wordt naar het einde van de film toe steeds beter. De rest van de personages zijn wat kleurloos maar de acteurs doen het niet slecht.

Ook de soundtrack is heerlijk om aan te horen. Einde is ook zeer behoorlijk.

Opnieuw een erg leuk filmpje van Hooper dus.

Nogal ondergewaardeerde horror/SF van Tobe "Texas Chainsaw Massacre" Hooper, voornamelijk te wijten aan de voor de hand liggende vergelijking met "Firestarter".

Maakt niet uit want er zit een heerlijk vlot tempo in de film, het heeft soms wat van een stevige thriller in De Palma-style en dan nog Brad Dourif in de hoofdrol.

Special FX zijn soms wat doorzichtig, maar dat drukt de pret nauwelijks.

Al het pre-90's werk van Hooper kan bij mij nauwelijks fout gaan. Spontaneous Combustion is een fraaie body-horror die zich slechts enkele momenten vergrijpt aan (ernstig) verouderde effecten, maar verder qua inhoud en visuele uitvoering nog altijd volledig aankomt. Het absolute hoogtepunt is natuurlijk Dourif, die het geheel erg voelbaar maakt.

Wat krijgen we toch een hoop rommelige onzin hier te zien, maar Hooper weet het zo over-de-top te maken dat de film gered wordt van een onvoldoende. Dourif levert daar een grote bijdrage aan en uiteraard ook de heerlijk overdreven effecten.

3*

Meh.

Dat het verhaal van een horrorfilm als deze niet al te best is, daar kan ik best mee leven, maar Hooper maakt er écht een soepje van. Het probleem is vooral dat je hem moeite ziet doen om wat van het verhaal te maken, maar het lijkt echt nergens op. Dat probleem had ik ook al met Lifeforce. Teveel hooi.

De vlammenwerpers die dienst moeten doen als human combustion zijn nog wel grappig (beetje een Tetsuo gevoel, maar dan slechter), maar verder zijn de effecten niet al te best, de regie van Hooper is ook helemaal niet sterk genoeg om met dit soort effecten iets leuks te brouwen.

Dourif is ook een klein lichtpuntje, al kan hij de film ook niet echt dragen. Hij verdrinkt af en toe zelf in het plot en de rest van de cast is gewoon te zwak om enig niveau in de film te brengen. Dat maakt dat deze film met z'n 96 minuten uiteindelijk toch nog te lang duurt, had best 15 minuten afgemogen.

Hooper blijft veel miss met af en toe een (half)geslaagde film. Deze is dat jammer genoeg niet. Enkel voor Dourif en de menselijke vlammenwerpers aan te raden, verder waardeloze pulp.

1.5*

Een rommeltje inderdaad. Nochtans valt er met het onderwerp van spontane ontbranding best iets aan te vangen. Ik had dit liever in handen van Cronenberg gezien, die tenminste al bewees dat hij body horror aankan. De film heeft enkele momentjes, maar het eindigt verbijsterend slecht. Ik denk dat Hooper het zelf niet meer wist hoe hij dit moest afmaken. We mogen toch niet vergeten dat het hier om de regisseur van Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist gaat. De effecten vond ik nu eens werken, dan eens hopeloos verouderd. Dourif is gelukkig de geknipte man voor een rol als deze, dat was tenminste nog iets.

Wat als je een monster uit de jaren 50 bent? De film brengt een lekkere mix van de paranoïde en angsten van dat atoomtijdperk en body-horror uit de jaren '80. Met het materiaal wat je hier ziet, had je misschien wel drie verschillende films kunnen maken maar nee...je krijg het allemaal! En dat was toch wel erg lekker! De eerste ‘Nucleaire Familie’ (dat spotje ook) krijg ondanks bezwaren een baby. Jaren later is het Brad Dourif die schreeuwt, zweet en dingen in brand steekt met zijn geest, als zijn apocalyptische geboorteafwijking zich openbaart. Uiteraard door een gekke wetenschapper en om het toch eighties te houden, een samenzweringscomplot van de overheid. En omdat het altijd leuk is om te zien hoe mensen in vlammen opgaan. Verder heeft het natuurlijk een Schlock-uitgangspunt maar soms met verrassende disfunctionele familie-elementen. Zijn er eigenlijk meer films over spontane menselijke verbranding (SMO) of is deze daarin uniek? Ja ik vond dit een hele leuke en gekke film!

Een toegewijde rol van Brad Dourif en een aantal overtuigende praktische effecten zorgen voor enig plezier, maar deze combinatie tussen sciencefiction en horror wordt door regisseur Tobe Hooper vooral oninteressant uitgewerkt. Veel te serieus op dramatisch vlak en veel te lang qua speelminuten voor een idee met zo'n dunne inhoudslaag. Zeker in de tweede helft lijkt er werkelijk geen eind aan te komen en zelfs Dourif kan dan weinig aanvangen met het gebrek aan neergezette sensatie.