Lars Ole 5.C (1973)

Toch te weinig Malmros gezien denk ik. Ik had alleen deze samen met een korte (nou ja, 40 minuten ongeveer) voorfilm van een paar jaar later. En het was boeiende cinema. Helaas geen mooie nieuwe kopieën, maar het was te doen.

Een van de grote krachten van Malmros is dat hij om de kinderwereld in zijn film erg geloofwaardig te schetsen volwassenen er eigenlijk nooit bijhaalt. De twee films die ik zag gingen ook juist over de wereld waarin je als kind leeft waar de ouders geen of nauwelijks weet van hebben. De hierarchie in de klas of tussen een groep vrienden. De veranderende verhoudingen onderling. De spanning die op die leeftijd (in beide films zijn de kinderen zo'n 11 jaar) langzaam opdoemt. Bijvoorbeeld tussen jongens en meisjes. Niet de eerste filmmaker die ik zoiets zie doen, maar wel goed gedaan.

3.5*

Film die onwillekeurig nostalgie oproept naar je kindertijd. De hang naar conformisme, buitensluiting, de eerste verliefdheden, wisselende vriendschappen (al dan niet 'gekocht' met tractaties of gunsten), rivaliteit- het is allemaal herkenbaar, tegelijkertijd stap je een wereld binnen die niet meer bestaat. Al zal in de kern de sfeer op het schoolplein nu niet heel anders zijn (mobieltjes dan even wegdenkend).

De vrijwel plotloze film komt heel naturel over, de kinderen lijken de camera's vaak te vergeten en spelen vooral zichzelf. De stemmige muziek zorgt voor wat extra melancholie.

Best fijn dit, en het nodigt uit om meer van Malmros te bekijken.