Deliver Us from Evil (2014)

Mwah, op IMDB geef ik Deliver Us From Evil een zesje en 3* komt ongeveer op hetzelfde neer. Op zich is 't helemaal geen onaardige film, en wat betreft demonologie en exorcisme blijven dit toch altijd aansprekende onderwerpen. Maar er zitten teveel fouten en goofs in deze film dat het me op een gegeven moment echt ging irriteren. Ook de dialogen zijn niet echt je van het. Maar goed, alsnog redelijk vermakelijk dus wel een voldoende.

Goede film......misschien niet qua originaliteit of verhaal maar de sfeer (zeker in het begin en dan vooral de scene in de dierentuin) en de timing in de spanningsopbouw is fantastisch.Verder wordt er erg goed gebruikt van de grote stad setting waardoor Deliver us from evil erg claustrofobisch en naargeestig aanvoelt en dat zijn voor een horror film flinke pluspunten.Ook vond ik Bana best wel sterk in de hoofdrol iets wat minder goldt voor Edgar Ramirez als een wat ongeloofwaardige priester.Sean Harris was daarentegen angstaanjagend als Santino,erg creepy,Jammer genoeg zakt het tegen het einde wat in en het slot had ook wel wat sterker gekund.Toch één van de betere horror films die ik dit jaar gezien heb,zeker in vergelijking met dat insidious en conjuring gedoe.Een kleine vier sterren.

Redelijke film waarin een politieagent een zaak probeert op te lossen en hierbij hulp krijgt van een priester. Het bovennatuurlijke element maakt het verder wel onderhoudende plot wat voorspelbaar. Visueel wellicht weinig origineel, maar deze donkere thriller moet het wel hebben van de sfeer die hier wel goed uit de verf komt.

Eigenlijk slecht filmmaken vanaf de openingscène, waarbij overgangen willekeurig lijken, detectives hun werk in niet alleen op donkere locaties maar ook in donkere kantoren verrichten, waarbij ze nu en dan onderbroken worden door een slechte jump scare, goedkoop 'door een militaire nightvision goggles camera POV shot, of in de grond grabbelende mensen die gek lijken. Jammer, want ik vond Scott Derricksons The Exorcism of Emily Rose wél sterk. Sinister daarentegen viel me ook al behoorlijk tegen.

Het hoeft niet altijd hoogstaand te zijn, met name in het horrorgenre, maar ik verwachtte hier iets meer van met namen als Derrickson, Bana en Munn.

Goede film voor een analyse hoe je als filmmaker spanning kunt opbouwen, dat wel. Maar wat mij betreft wel duidelijk als het voorbeeld in een vergelijking van hoe het niét goed werkt of zelfs maar een beetje geloofwaardig overkomt. Byebye, suspension of disbelief. Voor mij ook onbegrijpelijk dat een gebrekkig gemaakte film als deze waarin zoveel niet goed werkt, qua gemiddelde boven films als The Babadook (2014) en The VVitch: A New-England Folktale (2015) uitsteekt, al zijn die qua aanpak natuurlijk nogal verschillend. Toegegeven, het scheelt niet veel. Maar het verschilt bij lange na niet genoeg, wat mij betreft.

Was Don't Breathe (2016) maar al uit, kon ik dit weer van me 'afspoelen'...

2*

Bijna briljant!

Meer een thriller met horrorextracten dan een full blood horror, maar daarom niet minder goed. Vanaf minuut 1 is er een aangename suspense en tevens waarborgt de film enkele effectieve schrikmomenten. Ben niet zo van de paranormaal getinte films, maar deze was echt top.

4*.

Prima horrortje. Exorcisme in een modern, stedelijk jasje en eindelijk eens géén lieftallig gezinnetje (hoewel, voor een groot deel dan althans...) maar een paar kerels. En bovenal is er een grimmig, donker sfeertje. De geluidseffecten hadden meer disturbed gemogen en de aanloop is stroef, maar het laatste halfuur is sterk. Het begin met de oorlog zal wel een verwijzing zijn naar The Exorcist.

Echt spannend kan ik het niet noemen, wel boeiend en dat terwijl ik weinig tot niets heb met paranormaal gedoe. Op zich ook bespottelijk, een uitdrijving in een politiecel, maar omdat je erin wordt meegezogen 'vergeet' je dat. Net als andere onvermijdelijke exorcisme-clichés, alleen de manier waarop deze film daarmee omgaat, tipt niet aan de subtiele en dubbellaagse wijze zoals gedaan in 'The Last Exorcism'. Toch is het nergens storend.

Vind het leuk bedacht en uitgewerkt, die samensmelting van politie en bezetenheid. Wel jammer van het über-zoete einde. Dat past voor geen meter bij de duistere zweem die constant boven de film hangt.

De film heeft heel wat bekende namen uit de horror en film-wereld, echter die namen weten niet te voorkomen dat ik de film nog enigszins als acceptabel kan zien. Het lig niet aan de acteerprestaties van de A-List cast en ook regisseur Scott Derrickson toont soms best mooie beelden. Maar het is puur de uitwerking en invulling van het verhaal. Het verhaal is overigens gebaseerd op het boek 'Beware the Night' van politieagent Ralph Sarchie met daarin zijn griezelige en 'waargebeurde' zaken. Mijn vermoeden bestaat dat vooral filmproducent Jerry Bruckheimer een te grote zeggenschap heeft gehad in hoe de film eruit moet komen te zien. Wat heeft geresulteerd in een gemakzuchtige film. Het einde van de film staat min of meer wel vast met natuurlijk de uiteindelijke exorcisme, maar de weg er naar toe is een saai samenraapsel van zowat elk horrorclichés die je maar kan bedenken, aangevuld met de overbekende bombastische muzikale begeleiding tijdens de schrik-momenten. Ook is de film een mengelmoes van veel andere succesvolle films uit het genre. Om er een paar te noemen wat dacht je van; Fallen door de terugkerende muziek van The Doors, The Exorcist, afgezien van exorcisme kwam de oorsprong van de demon net als in die film uit Irak en dan was er nog de opzet van politie-thriller iets wat dus duidelijk uit Seven kwam. Nu had de uitdrukking; "beter goed geleend dan slecht verzonnen" nog van toepassing kunnen zijn ware het niet dat het de film verder grossiert in 'overkill' en toevalligheden. En op de koop toe worden we ook nog opgezadeld met goedkope Jesus Christ propaganda en een tenenkrommend en dramatisch einde. Spijtig genoeg is de uitwerking van deze film allesbehalve geslaagd te noemen.

Klassiek geval van een horrorfilm waarvan de eerste helft (de set-up) intrigerend is, waarna de tweede helft vanwege slepende en oninteressante plotontwikkelingen de aandacht niet meer vast kan houden. Merkwaardig toch hoe bij die heftige exorcisme op het einde de spanning totaal afwezig is – vergelijk dat nu eens met die andere film over een duivelsuitdrijver van 45 jaar geleden... Het halve sterretje extra dat wordt gegenereerd door de aanwezigheid van Eric Bana (maar wat doet hij eigenlijk in een film als deze?) gaat er weer af vanwege het belachelijk donkere camerawerk – zelfs op hun kantoor zitten de politiemannen in het donker. Derrickson is toch wel een wisselvallig regisseur, en Sean Harris moet uitkijken dat hij niet getypecast wordt als krankzinnige en/of crimineel (Mission impossible 5, Southcliffe, nu deze film weer, en in Prometheus was hij ook niet bepaald het zonnetje in huis).

Zeker een spannende film. In het begin vond ik hem wel chaotisch, en over het geheel een erg donkere film. Een film in deze categorie spreekt mij niet zo aan, maar dit viel niet tegen.

Ik heb gelijk dat nummer in mijn hoofd lol.

Sfeervol prentje die mysterieus en spannend begint. De nachtelijke escapades van Bana als speciaal agent zijn interessant en continu heb je het gevoel dat er gevaar lurkt. Het exorcisme gedoe had wat mij betreft niet zo expliciet naar voren hoeven te komen. Ik had het onderzoek verhaalsgewijs toch liever een andere kant op willen hebben.

Gelukkig redt het creepy sfeertje en de weirde antagonisten het allemaal een beetje. Al vond ik de finale verder niets nieuws doen in dit genre.

3,5* blijft staan

Deze was onlangs op tv en dus maar eens meegepikt. Het was geen misse film, maar echt memorabel vond ik de film niet. De muziek was wel leuk en een lichtpunt.

Een horrorfilm dat grotendeels volgens het Hollywoodboekje loopt en waar je in grote lijnen toch al ziet hoe het zal verlopen. Eric Bana zal hier geen prijzen mee winnen en de rest van de cast ben ik al vergeten. Maar de aankleding is best wel goed gedaan met de nodige sfeer en jumpscares. Beter dan het zou mogen zijn, een sfeervolle blockbuster.

Heb hem net op Netflix bekeken, en nee dit is echt niets speciaal, alle cliche's op een hoop, vond hem nergens spannend of eng, en hij bleef maar duren, op rotten tomatoes vond bijna iedereen het een zwakke film, dus ben blijkbaar niet alleen.....

Dit is inderdaad een heel middelmatige film, nergens spannend of intrigerend. Eric Bana heeft de uitstraling van een slappe komkommer en die rokende, drinkende priester komt ook niet overtuigend over. De stemmen en geluiden die Sarchie steeds als enige hoort, daar moest ik eigenlijk meer om lachen dan huiveren. Sean Harris doet het zoals steeds weer behoorlijk als de eeuwige villain.

Deze bovennatuurlijke thriller herzien op bluray. Dit soort films doen het altijd goed bij mij, occulte zaken, exorcisme, onverklaarbare gebeurtenissen. Er heerst een creepy sfeer durende de film in het regenachtige New York en de muziek van Christopher Young helpt daar goed aan mee.

Eerste rol voor Eric Bana in dit genre, maar hij zet een sterke performance neer. Ook Édgar Ramirez en Sean Harris mogen benoemd worden en Olivia Munn is een lust voor het oog.

Film opent met beelden van oorlog in Irak 2010 (opgenomen in de woestijn nabij Dubai). We volgen een aantal mariniers die schuilgaan in een ondergrondse grot waar ze iets verschrikkelijks zien en het beeld zwart wordt met alleen geschreeuw. Flash forward naar 2013, de Bronx, New York. Hier volgen we Ralph Sarchie (Bana) en zijn partner Butler (McHale) die met een aantal bovennatuurlijke zaken te maken krijgen (á la Mulder&Scully van de X-Files), dat in verband staat wat er in Irak is gebeurt. Na wat clues komen ze erachter dat één van de mariniers van Irak de aanstichter is. Ze krijgen daarna hulp van de Spaanse priester Mendoza (Ramírez) omdat er demonische krachten te werk gaan. Als dan Sarchie’s vrouw en dochter ontvoerd worden moet hij alles in de strijd gooien tegen dit Kwaad.

In de scène waarin Sarchie en Mendoza in de auto wachten tot Santino terugkomt in het appartement, staat op de muur achter de auto de datum 4 januari 1967. Dat is tevens de releasedatum van het eerste album van ‘The Doors’. De hele film is gevuld met verwijzingen naar deze Amerikaanse rockband.

Het appartement van Santino bevindt zich op de 24e verdieping op nummer 24F. 2+4=6 en F is de zesde letter van het alfabet. Dit maakt 6 6 6, the Devil’s number.

Heerlijke afsluiter met het nummer Break On Through (To the Other Side), wat uiteraard verwijst naar de demoon die onze wereld wilt binnendringen.

Met een budget van 30mil haalde de film 88mil binnen.

Ook gekeken tijdens de Horrorfilm challenge:

4* Een exorcisme horrorfilm met politieagenten die zich afspeelt in een duister regenachtig New York. Had hier veel minder van verwacht, maar de film heeft echt een goede sfeer. Daarnaast speelt het zich af in een grote stad wat eens wat anders is dan het standaard afgelegen gebied.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Scott Derrickson brengt altijd wel een zekere mate van kwaliteit, ondanks de overvolle inhoud van Deliver Us from Evil. Het vormt een thriller die wat problemen kent met het opstarten van het gebeuren, maar uiteindelijk op overtuigende wijze zijn draai vindt en daarmee een degelijke combinatie vormt tussen bovennatuurlijke inslagen, drama en thriller. Het acteerwerk is degelijk, de sfeerzetting is strak en het verhaal kent genoeg goede vondsten om niet te vervelen. Een speelduur van 118 minuten is wellicht wat lang en de realistische doelpogingen verwateren enigszins naar het einde toe, maar toch weet Derrickson het allemaal boeiend te krijgen. Laat zijn volgende griezelproject in ieder geval maar komen.

De New Yorkse politieagent Ralph Sarchie [Eric Bana] onderzoekt een aantal bizarre moorden die mogelijk een occultistisch motief hebben. Het spoort brengt hem op het pad van Santino [een effectieve Sean Harris] en Sarchie beseft dat hij de hulp van pater Mendoza [Edgar Ramirez] nodig heeft, vooral wanneer zijn vrouw [Olivia Munn] en Christina [Lulu Wilson] een pion worden in een dodelijk kat-en-muisspel. Sfeervol, macaber mysterie gaat in het laatste kwart jammer genoeg over de schreef en verzandt in hysterie waardoor de finale eerder bizar dan meeslepend is.