The Woman in Black 2: Angel of Death (2014)

Over het algemeen ben ik niet zo snel weggeblazen van 'keurige' horror; tot nu toe hebben handheld technieken me meer aangegrepen dan producties met een gelikte beeldvoering & co. Maar ik moet zeggen dat ze het hier toch wel erg vakkundig in elkaar hebben gezet. Vooral het lichtgebruik (wellicht de latere nabewerking) vond ik erg aangenaam. Dergelijke horrors moeten nou eenmaal donker zijn en dat is deze ook; ditmaal geen maan die zogenaamd toevallig heel mooi de helft van het gezicht in kaart brengt. Er zitten ook een enkele geslaagde scares in en er is goed gebruik gemaakt van de opnamelocaties.

Veel luid boe-geroep... en dat moet dan doorgaan voor scares? Nee; daar moet je absoluut geen genoegen mee willen nemen. Enige positieve is de setting in England tijdens WOII en uiteraard de locatie zelf, wat een natte droom blijft voor iedere horror regisseur, beetje treurig om dan zo'n nietszeggende alles-behalve-horror mannetje zoals Harper op dit vervolg te zetten. Óók jammer is dat het (nóg meer dan deel 1) neer komt op stel lange stiltes, gevolgd door een hard geluid, resulterend in een hoop nietszeggende dreiging. Herhaal dat 20 keer en je hebt je speelduur vol. Dan mis je Radcliff ook wel, want dat is een acteur waar je altijd op kunt rekenen. Nu zit je met een duffe huppelkut en een Omen-achtig jochie met een bolle kop. Tel uit je winst..

Ik geef het 2,5* en ik denk dat ik dan nog royaal ben.

De originele film kon ik goed waarderen, maar deze sequel slaat de plank volledig mis.

Wat ik vooral jammer vind is dat in deze film de dreiging een stuk minder goed overkomt.

Eel Marsh huis word deze keer overstroomt met mensen. Phoebe Fox en Helen McCrory spelen twee vrouwen die een aantal kinderen uit Londen meenemen, hopend om in het huis een veiliger plek te vinden. Daarnaast is er een lokale piloot (gespeeld door Jeremy Irvine) die een oogje krijgt op het personage van Fox en daarom regelmatig op bezoek kom.

Hiermee probeer ik een beetje aan te geven waardoor de dreiging niet goed overkomt: ze zijn met heel veel mensen, waardoor er een soort veiligheid gecreëerd word.

Harper koos ervoor om de geestverschijning niet vaak in beeld te laten komen, waardoor de schrikmomenten meer moeten komen van harde geluiden en plotseling opduikende mensen. Die gag word helaas dusdanig vaak gebruikt dat het beoogde effect teniet gedaan word.

Verder word er onnodig veel aandacht besteed aan de opbloeiende liefde tussen Fox en Irvine. Door al deze factoren is dit helaas een film geworden met een chronisch gebrek aan spanning.

Dat vind ik vooral jammer.

Het is een deel 2 dus toch wel iets minder maar nog steeds zeer mooi gefilmd. Aandacht voor detail en veel dingen die we in deel 1 zagen komen weer terug. Eigenlijk is het een soort van deel 0 (prequel) aangezien deze voor de eerste ligt. De film moet het niet hebben bloederige taferelen maar van het de ouderwetse suspense en schrikmomenten. De film ademt vaak de oude Hammer- films sfeer uit. Wat ik alleen maar een pluspunt vind. Ben altijd gek van die Hammer-studio productie geweest. Kan dus ook daardoor zijn dat ik het zo heerlijke film vind. Nostalgie maar dan wel in een nieuw jasje!

Nou nou nou jongens....zo geweldig was het eerste deel nou ook weer niet,maar dit deel is gewoon een drama...nergens eng nergens spannend en ook nog eens te donker gefilmt.

Het acteerwerk vond ik ook allemaal iets te overdreven.

Kortom....lekker overslaan.!!!!!!!!

En Kondoro0614 ik zou lekker voor een andere film gaan

Matig. Jammer dat de film niet in de buurt komt van zijn voorganger. Op alle vlakken is de film slechter dan The Woman in Black. Het is eigenlijk zo'n film die geen vervolg moet hebben en juist zijn kracht behoudt door het afgeronde verhaal. Nu wordt er weer wat geld geperst uit het verhaal dat niet levensvatbaar is voor een tweede deel. Dit alles zorgt voor een vrij saaie horror. De paar schrikeffecten zijn niet goed genoeg om de film enger te maken.

Binding met de personages is er niet. Ze zijn heel oppervlakkig en stereotiep en dit zorgt ervoor dat het lastig is om sympathie met ze te krijgen. Een obstakel voor veel horror films. Het hoofdpersonage Eve Parkins heeft een getroubleerde achtergrond maar het wordt op een clichématige verteld en dat maakt het er niet interessanter op. Het personage Harry Burnstow is er alleen maar op zijn knappe koppie te laten zien en is totaal overbodig.

Het beste van de film is nog wel de sfeer die redelijk bewaard is gebleven. De locatie is gewoon perfect voor een spookhuizenhorror. Het huis ademt een bijzondere atmosfeer. Het interieur is prachtig. Een hele dikke laag stof over de Victoriaanse meubels en versleten behang. Ja, de sfeer is gelukkig nog wel aanwezig. De film sluit af met een verschrikkelijk standaard horror einde. Als je het mij vraagt zou het beter zijn geweest om deze film helemaal niet te hebben gemaakt. Na het eerste sterke deel heb je als kijker toch verwachtingen. En die zijn absoluut niet waar gemaakt.

2,5*

Daar waar ik het eerste deel nog best verrassend goed en ook spannend vond, daar is in dit vervolg weinig meer van overgebleven, want het is niet meer dan een waardeloze bedoeling.

Het hele flauwe en inderdaad clichématige verhaal weet totaal niet te boeien, is niet spannend en is ook totaal sfeerloos. Ook de uitvoering van het verhaal is zeer povertjes want het is saai (er gebeurt ook niets bijzonders), langdradig, visueel nergens bijzonders en de goedkope cast is beroerd en weet nergens te overtuigen. Zo speelt de vrouwelijke hoofdrolspeelster Phoebe Fox (in de rol van Eve Parkins, als één van de twee vrouwen die zich ontfermt over de geëvacueerde kinderen) als een draak en het irritante jochie Alfie Simmons (in de rol van Alfie, die in heb begin van het verhaal net zijn ouders heeft verloren en daardoor niet meer praat, tot natuurlijk het einde. Over cliché gesproken) als een zak aardappelen en hij was ook totaal niet aandoenlijk. Dat laatste geldt eigenlijk ook voor alle overige andere kinderen. Het einde van de film is overigens ook heel flauw (tevens zeer voorspelbaar) en zeer clichématig. Wat mij betreft had iedereen in deze film gewoon mogen dood gaan, want dan hoefde er ook geen eventueel derde deel meer te volgen wat nu wel natuurlijk weer mogelijk is.

Hier en daar zit er wel een schrikmoment in, maar dat komt gewoon omdat het geluid dan opeens verandert en ook het beeld, waardoor je al automatisch schrikt. Je ziet de schrikmomenten overigens wel al van ver aankomen, waardoor het allemaal niet verrassend is. Doordat de film gelukkig maar iets van 90 minuten duurt, is hij wel nog enigszins te bekijken. Maar veel stelt dit waardeloze en dertien in een dozijn vervolg dus niet voor

The Woman in Black 2: Angel of Death

Daar waar ik deel 1 tot nu toe mijn 'engste' film vind die ik gezien hebt komt The Woman in Black 2: Angel of Death helemaal niet in de buurt. De film is inderdaad te donker gefilmd waardoor het zoeken is naar de enge momenten. Mochten ze iets 'spannends' op willen bouwen voelde je het totaal niet en alles wat ze probeerden was alles behalve eng. Ook was de trailers zelfs spannender dan de film zelf, de trailer vond ik totaal niet te donker. Waarom de film nou wel weer?

Phoebe Fox is ook totaal geen lelijke vrouw. Misschien is dit dan toch de enigste persoon die de film beetje leuk maakte. Uiteraard speelde de kinderen weer een oké rol. Ik ben nooit echt weg van +/- 12 jarige kinderen in een film.

Het verhaal was oké, wel dun maar niet echt saai om te volgen. Het ging opzich wel. Het concept was minder, al vond ik de tweede wereld oorlog zweer wel weer goed. Het is Tom Harper toch niet gelukt om de perfecte opvolger te vinden. Ik heb me dus echt oersaai verveeld aan de stukken waar je zelf naar de vrouw moest zoeken, jumpscears werden slecht op gebouwd en er was ook totaal niks spannends aan de gehele film. Echt zonde. Gelukkig maar dat ik niet naar de bios ben geweest zoals tattoobob al zei. Dan is het echt zonde van mijn geld geweest!

1.5*

Wel oké.

Op zich geen verkeerde film, maar het hangt er wel een beetje vanaf wat je van een film als deze verwacht. De scares zijn ronduit zwak, het verhaaltje beproefd en wie originaliteit wenst komt van een kale reis thuis.

Het draait dan ook meer rond de sfeer en een zekere spanning. Niet dat je onder je dekentje moet kruipen, maar de film is best stijlvol. Beetje het voor én nadeel van dat Britse jaren '40 sfeertje. Het is wat saaig en braaf allemaal, tegelijkertijd heeft het ook wel wat.

Vond alleen de keuze voor de realistische mist-taferelen niet zo goed uitpakken. Het maakt de film erg vaal en grijs, terwijl wat scherper contrast het vaker wat spannender of sfeervoller had kunnen maken. Verder vooral een mooie locatie, de geest zelf valt nogal tegen.

Een typisch geestenfilmpje dus, dat steunt op een goeie locatie, degelijk acteerwerk en een zekere mysterieuze spanning. Wie een volbloed horror verwacht komt echter van een kale reis thuis.

2.5*

Mwah, zeker niet beter dan deel 1 in mijn ogen. Wat me met name opviel is dat de sfeer die deel 1 zo geweldig maakte nu ontbreekt. Ook al is het hetzelfde huis en dezelfde geest, toch voelt 't als een totaal andere film. Minder drukkend qua spanning en veel voorspelbaarder. Desalniettemin een paar geslaagde schrikeffecten (ondanks het feit dat de film zeer donker is). Toch haalt deze film geen voldoende.

2,5*

5/10 (IMDB)

Een matige drama/horror/thriller film...

Een matige verhaal...

Een redelijke acteerwerk...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Geen denderend vervolg op het magistrale eerste deel... Een derde deel zou nog overbodiger zijn.

Het verhaal is losjes en onsamenhangend lijkt wel... en vooral nadat ik enkele weken terug The Awakening had gezien, was dit weer een van de vele horrorfilms met een deja vu gehalte. De opsomming kennen we wel: weeskinderen + landhuis + ik zie ik zie wat jij niet ziet-dingetjes + oude vloek en zo weet je ook wel hoe de laatste shot van de film zal verlopen. En inderdaad.

Om het interessanter te maken gieten we er een WO-II thema bovenop... Waarin je kan zien dat het een overbodig thema is in de film. Het acteerwerk van de vrouwelijke hoofdrolspeelster, die piloot en dat jongetje vond ik nog wel enkele pluspuntjes. Ook die bevalling-flashback was evengoed wel sterk.

Ook het donkere sfeer wil niet echt werken... en komen de elementen die je in deel 1 deden huiveren, nogal nagekauwd op je bord terecht.

Nee... Had beter gekund. En sommige vervolgen hadden dat kunnen bewijzen.

2,5*

Onnodig.

Het is altijd een beetje riskant wanneer regisseurs aan een vervolg beginnen op een film die niet echt geschikt is voor een vervolg. Omdat het eerste deel de film al deed laten eindigen, besloten ze dus maar vanuit de andere kant te werken. Daarmee wil ik zeggen dat dit vervolgdeel in werkelijkheid gewoon een prequel is.

De eerste film wist destijds te scoren met de setting en een spanning die redelijk werd opgebouwd dankzij de spookachtige sfeer. Dat lijken ze met deze prequel niet helemaal begrepen te hebben. Ondanks dat er wel genoeg grimmigheid door de film heen hangt, duurt het maar lang voordat de film echt naar de eerste scenes toespringt die wel de aandacht van de kijker kunnen vangen.

Eenmaal dat gebeurt, wordt de kijker wel getrakteerd met een aantal leuke beelden. Het mag ook duidelijk zijn dat er wat centjes zijn opgespaard voor deze film. Meerdere beelden die het goedkope horrorniveau met gemak ontstijgen. Het jammere is dat deze beelden pas richting de finale echt goed aan weten te slaan. Alles daarvoor is eerder saai gebrabbel tussen uiterst oninteressante personages.

Qua horror welgeteld één moment dat er echt uitsprong qua opzet. Dat was ook zowat het enige schrikmoment dat in de film te bekennen is. Niet dat deze films het altijd vol op de schrikmomenten hadden gemikt, maar als de onderhuidse spanning zich nooit echt los kan wurmen houdt het zo'n beetje op met de pret. Jammer dat er dan nog zoveel centen aan de film zijn gespendeerd.

Mat vervolg op het reeds niet al te beste origineel. Door het fraaie production design ziet de film er indrukwekkend uit, maar inhoudelijk is het allemaal erg dunnetjes en niet bepaald eng, een paar effectieve schrikmomenten daargelaten. Na een redelijk begin zakt de film snel weg in voorspelbare en weinig boeiende toestanden. En helaas geen Slayer te bekennen op de soundtrack.

Juf Eve Parkins [Phoebe Fox] neemt samen met schoolhoofd Jean Hogg [Helen McCrory] de verantwoordelijkheid voor de evacuatie van een aantal Londense kinderen tijdens de Blitzkrieg van 1941. Hun contactpersoon Dr. Rhodes [Adrian Rawlins] brengt het gezelschap onder in het spookhuis uit The Woman In Black waar het opnieuw begint te spoken. Doelwit is Edward [Oaklee Pendergast] die niet meer praat sinds zijn ouders zijn omgekomen bij een bombardement. Een slecht uitgewerkt excuus voor een herhaling van zetten, maar Huize Drablow is bij lange na niet zo sfeervol of angstaanjagend als voorheen. Een zinloos romantisch subplot met piloot Harry Burnstow [Jeremy Irvine] helpt ook niet. Vergezocht en behoorlijk saai.