Quai des Orfèvres (1947)

Bijzonder sfeervolle zwart-wit film.
De film kent erg veel leuke personages die mooi op elkaar inspelen. De angsthaas, de pervert, de geslepen inspecteur etc. etc.
Quai des Orfèvres heeft een erg goed plot. De paniek onder de verdachten wordt almaar groter. Vooral angsthaas / loser Bernard Blier, die het nota bene niet gedaan heeft. Hij wringt zich in allerlei bochten maar valt uiteindelijk alleen maar meer op.
Ik zou graag alle Clouzots zien, ik heb er nu 'pas' 3 gezien.

Goede Franse misdaadfilm. Het duurt even voordat de film op gang komt, maar als je er eenmaal in zit blijf je geboeid tot het eind. Musicalzangeres Jenny Lamour vond ik af en toe wel wat irritant worden. Uiteraard is het de bedoeling dat ze als een onverschillige carrièrevrouw wordt geportretteerd, maar wat mij betreft had dit iets subtieler gemogen. Ik vond de vriendin van Jenny dan ook een interessanter personage. Haar hadden ze wel iets beter uit kunnen werken en meer moeten betrekken in het begin van de film.

Al met al is Quai des Orfèvres een onderhoudende thriller die een dikke 3,5* verdient.

Goed opgebouwde, sfeervolle en spannende film. Sterke dialogen, met een destijds zekerlijk gewaardeerde sociale inslag en met uitstekende acteurs, waarvan de meeste felicitaties naar Louis Jouvet gaan. Ook de ingelaste chansons en muziek zullen aan de populariteit van de film bij het Franse publiek hebben bijgedragen.

Wat de acteurs betreft : Gevestigde waarde Juvet ('k zal zijn "bizarre, bizarre" uit "Drôle de Drame" nooit vergeten) en Bernard Blier, pas aan de startlijn van zijn gevulde loopbaan, maken indruk en natuurlijk ook charmante Suzy Delair en bijrolvertolker bij uitstek Robert Dalban.

Knap werk.

De vierde Clouzot die ik momenteel achter de kiezen heb en hij heeft me nog niet teleurgesteld. Stevige plot en goede acteerprestaties, vormgegeven met prachtige schaduwrijke fotografie die perfect aansluit bij de film noir uit die tijd. Na L'Assassin habite au 21' was dit de tweede verfilming van Clouzot van een misdaadverhaal van de Belgische (Waalse auteur) Stanislas-André Steeman. Deze auteur is buiten Belgische landsgrenzen heel wat minder bekend dan de legendarische misdaadauteur George Simenon (Maigret) maar niettemin lijken ze uit hetzelfde vaatje te tappen, het waren ook tijdgenoten, met onder meer deze Franse classic als resultaat.

Dit is mijn vierde van Clouzot en de eerste drie waren uitgedraaid op stevige scores van 4* met Les Diaboliques als mijn favoriet. Het was dan tijd om verder wat van zijn oeuvre te ontdekken.

Deze Quai des Orfèvres haalt niet het niveau van de andere films die ik van hem heb gezien, maar het is nog altijd een zeer degelijke film geworden. Vooral qua sfeerzetting weet Clouzot andermaal sterk uit de hoek te komen. Niet dat ik veel met de Franse chansons heb, maar alle randactiviteiten rond het theater, de aanstekelijke chansons,… het geeft wel een zekere charme aan de film.

Het plot is op zich redelijk standaard, maar Clouzot weet het wel aardig uit te werken. Bij Les Diaboliques had ik al het gevoel naar een Hitchcock te kijken en ook nu zijn er links en rechts momentjes die je in een Hitchcock film kan aantreffen. Het moment waar de inspecteur het blad met het adres van Brignon gebruikt als aansteker is zo’n heerlijk moment, maar evengoed de scène waar Maurice zijn aanwezigheid in het theater probeert te gebruiken als alibi is een spannende scène.

Verder zien we een cast op niveau met vooral Louis Jouvet die opvalt als de inspecteur die kort op de huid zit van de verdachten. Goede film dus alweer van Clouzot.

3.5*