Gabbers! (2013)

Even voor de duidelijkheid, het origineel komt van Ari Versluis en stamt uit 1995, toen de gabberhouse of hardcore al aardig tot de (te) jonge jeugd begon door te dringen en veel hardcore producers zich vooral op de commercieel veel interessantere en toegankelijke happy hardcore gingen richten. De 'echte' gabbers voelden zich geridiculiseerd en in de steek gelaten waardoor de ondergang van de gabberscene eigenlijk al was ingezet tijdens haar opkomst. De ruigere en donkerdere hardcoremuziek is overigens nooit weggeweest, deze is tot op de dag van vandaag verder geëvolueerd en in een aantal subgenres en crossovers en ook de feesten gaan nog altijd door. Maar het herkenbare beeld van 'de gabber' met opgeschoren kop in Australian trainingspak zag je al in '96-'97 vooral nog op schoolpleinen van basisscholen en daarna helemaal niet meer. 'Gabber' was dood en een echt herkenbaar beeld van deze subcultuur is ook nooit meer teruggekomen.

De meesten die geïnterviewd worden staan ook zo strak als maar kan, op zich wel grappig om te zien maar voor zinnige antwoorden was een doordeweekse middag misschien een beter moment geweest voor een interview. En verder is gabber ook gewoon een nogal lege en doelloze subcultuur geweest zonder gedachtengoed dus heel veel viel er ook niet over te melden. Achter gabber zat ook verder geen ideologie, ik denk juist dat het totale gebrek aan ideologie en perspectief de grondslag is geweest van het ontstaan van de gabbersubcultuur.

'Echte' gabbers waren pretentieloze jongeren die 'naar de klote gaan' op feesten op nummer één van hun prioriteitenlijst hadden staan, de rest van het leven was bijzaak. De die-hard gabber was eigenlijk iedere dag bezig met revalideren van een feest of voorbereiden op de volgende party, leven in het moment was de filosofie. De totale desinteresse naar de maatschappij en haar mode uitte de gabber door zich in zijn gabbercostuum te hijsen en dat gaf een 'wij' gevoel. Schijt aan de maatschappij was de enige politieke lading die te ontdekken viel en ik denk dat de meeste gabbers ook trots gemeld zouden hebben zich totaal niet bezig te houden met politiek.

Er liepen destijds ook echt wel hoger opgeleiden en succesvolle zakenmensen (en alles wat er tussenin zit) rond op hardcorefeesten, maar voor hen was dit toch vooral puur een weekend aangelegenheid om enkel even te ontladen. Op een door de weekse dag zou je ze op straat in ieder geval niet herkend hebben als zijnde hardcore-liefhebbers. Hardcoremuziek en de aanverwante feesten staan vandaag de dag nog steeds puur voor compromisloos hard losgaan en daar kan iedereen wel eens behoefte aan hebben.

Oké, dat is duidelijk voor mij. Maar dat neemt echter niet weg dat het voor outsiders (althans, i.i.g. voor mij) nogal moeilijk is om daarnaar te kijken en jezelf met deze subcultuur te kunnen identificeren. Ik ben altijd wel benieuwd en nieuwsgierig naar subculturen geweest hoor, maar hier kan ik erg weinig mee helaas...

Je hoeft je er toch ook niet mee te kunnen identificeren? Al helemaal niet als je jezelf niet beschouwt als onderdeel van de gabbersubcultuur dus er ook geen problemen mee kan hebben dat er wellicht een verkeerd beeld van wordt neergezet. Een collectief gedachtengoed of gezamelijke ideologie zoals bij de hippies uit de jaren 60 is hier totaal afwezig, gabber was in mijn ogen ook veel meer een uitgaansscene / trend dan een volwaardige subcultuur. Maar onder welk hokje zou jij jezelf dan geplaatst hebben in die tijd als ik vragen mag? Je was in halverwege de jaren '90 een jaar of 18 dus ik neem aan ook op zoek naar identiteit en groepsgevoel zoals iedereen op die leeftijd. Ik noemde mezelf destijds een 'skater' maar hield stiekem ook wel van hardcore

Dat hokjesdenken had ik ook wel zon ontzettende hekel aan. Ik droeg skatersbroeken onder aussiejasjes, had dreads met opgeschoren zijkanten en luisterde Ruffneck en Sick of it All. Merkte vooral aan het eind (1999 oid) wat "vijandigheid" iets wat in de begintijd van de gabber geen probleem was. Dat bekrompen hokjesdenken van toegenomen "zwabbers"heeft de cultuur ook zeker geen goed gedaan. Heb in de jaren 2000 en later ook veel in de breakcorescene rondgehangen en voelde me wat dat betreft daar veel beter thuis, daar waren geen hokjes.

Tegenwoordig maakt het ook allemaal geen reet uit, ook door het ontbreken van een bepaalde cultuur, en de hardcorefeesten floreren weer als vanouds

Nee, dat is helemaal waar. Maar ik persoonlijk kon weinig met deze mensen en hun sores...

Ik heb nooit ergens bijgehoord. Ik hield (en hou) van Metal, Rock en Alternatieve Rock, maar ik was geen Alto of Grunger. Later ben ik meer van de zogenaamde Doom - en Gothic Metal gaan houden, maar ik vond mezelf (en was) geen Gothic of louter Headbanger. Ik was meer iemand die aan de zijlijn mee staat te kijken en te luisteren denk ik...

Dat hokjesdenken is ook gewoon vervelend. Toch zal het altijd blijven gebeuren ben ik bang. Ik vind overigens dat we op dit gebied momenteel wel in een leuke tijd leven aangezien de grenzen tussen genres en subculturen volledig vervagen en er veel kruisbestuiving plaats vindt tussen van alles en nog wat. Veel jongeren van tegenwoordig die vrij zijn van conventies en niet zomaar in een hokje te plaatsen krijgen door de maatschappij dan vaak wel weer het stempel 'alto', 'hipster' o.i.d. opgeplakt. Ach, het zij zo.

Klopt, alhoewel het in mijn geval niet het geval was dat ik 'Cross-Over" was ofzo. Ik hield gewoon niet zo van die subgroepjes en hield altijd een beetje afstand...

Maar ik begrijp je punt wel.

Vroeger was alles beter...

Je hoort vier gabbers uit de gouden tijd van gabbers aan het woord die toch wel een aardige tik hebben gekregen van de drugs die ze hebben gebruikt. Wanneer je als buitenstaander deze docu ziet, krijg je maar een heel eenzijdig beeld van gabbers, namelijk: Vroeger was alles beter, Hardcore 4 life, Hardcore is alles en Hardcore zit in je bloed, net zoals: alcohol, thc, mdma, speed en nicotine.

Hardcore bestaat nog steeds en de gabbers die je in deze film te zien krijgt zijn toch wel betere gasten dan de groep van nu die de gabbers hebben vervangen. Namelijk gasten die 5 dagen per week fitnessen en 3 keer per dag een proteïne shake nemen en dan met een Gucci zonnebril op en een lichtblauw drankje in hun handen hun borstspieren op de bass laten bewegen.

Afijn, Hardcore is helemaal niet dood en als je nog regelmatig feesten bezoekt dan is er nog altijd Hardcore te vinden. De documentaire geeft helemaal niet een unieke kijk in deze wereld meer veel van hetzelfde en er worden weinig goede vragen gesteld. Een zo´n gast had het er nog over dat zijn leven op een gegeven moment nergens heen ging en dat de blauwe maandagen hem teveel werden en toen dacht ik dat het nog ergens heen ging maar dat was het gewoon.

Toch doet de docu ook goede dingen en als je naar feesten en festivals gaat dan kom je veel herkenning tegen zoals de ondefinieerbare bassen als je in de rij staat te wachten en dat de muziek steeds duidelijk wordt naarmate je naar binnen gaat. Ook zie je hier en daar wat gabbers in een hippie bus wat ik wel grappig vind maar voor de rest is dit een docu om snel te vergeten zoals de gabbers die je aan het woord hoort die al dat gefeest van toen ook zijn vergeten.

Als laatste heeft dit de meest slechte voice over ooit en klinkt dat totaal niet gabber. En toch leuk om wat van die oude krakers te horen.

That´s the sound of you´re brains cracking!

Best een geinige docu die nergens echt diep gaat, maargoed volgens mij valt er in die cultuur ook niet al te veel uit te diepen

Ik heb een hoop documentaires gezien over hardcore, Thunderdome, gabbers, dj's, pioniers en aanverwanten, maar deze was nieuw voor me. Zojuist deze mogen zien op groot scherm, goed geluid: genieten!

Een ontzettend mooie sfeerschets vanaf (het oude) Centraal Station, via de Energiehallen, Parkzicht en Pompeï. De laatste had ik zelfs nog nooit van gehoord. Beelden vanuit de buik van het feest, de achteraf hoekjes, de reis naar de after en de aftermath. Heerlijk!

Ik ben blij dat er geen saai historisch perspectief gekozen werd, met 'die DJ' die toen bij dat ene label zat, en weet je nog dat happy hardcore?, erg was dat hè?, nou moe!, maar Thunderdome kwam terug hoor! En was er eentje advocaat geworden?, meen je niet!, wat een overwinningsverhaal. Nee, geen gezeik. Dit was gewoon een avond (en/of dag) stappen voor deze normale mensen, echte liefhebbers, inclusief alle voorpret en mooie herinneringen. Het enthousiasme spatte er vanaf, zelfs 20 jaar later tijdens de opnames, en 30 jaar later nóg.

Na afloop nog een leuke demonstratie/workshop/inkijkje in de evolutie van hardcore beats doorheen de jaren en verspreid over verschillende landen.

Vier dikke sterren.