Killers (2014)

Typische horror op Aziatische leest geschoeid, zoals ik het ken van de extreme Japanse school.

Een moderne maatschappelijke context - dit keer met internetvoyeurisme, globalisering en de gevolgen van individualisering (eenzaamheid) - vormt zoals wel vaker de achtergrond voor de ene na de andere slachtpartij of gemene gewelddadigheid.

Ik kan er zelf vrij slecht tegen, maar ik moet zeggen dat het prima gefilmd was.

De twee regisseurs van Macabre (2009) zijn weer aan een nieuwe film begonnen en wat een heerlijke film zeg......helemaal niets mis mee.

Goed acteerwerk van de beide hoofdrolspelers....vooral Kitamura speelt een overtuigende mafkees die ook de looks heeft.

De speelduur van de film is wat lang maar de film blijft boeien dus dan het is helemaal niet erg.

Een goede film met een soort van kat en muis spel wie er de beste kills kan maken op video...

Er komen trouwens genoeg bekende gezichten langs van oa The Raid en het VHS filmpje.

Ja voor mij persoonlijk word dit er een die ik op Blu-Ray wil hebben.

Zoals me wel vaker gebeurt met de wat extremere Aziatische films heb ik nogal moeite om iets van het verhaal, de motieven en beweegredenen van de hoofdpersonen te begrijpen. Daardoor wordt het moeilijk om in de film te komen, en blijft het wat oppervlakkig bij een verzameling extreem geweld waar ik het hoe en waarom op een of andere manier niet echt doorgronden kan - kennelijk liggen de emoties die daar de aanleiding voor vormen gewoon te ver van me af. Doet me haast verlangen naar zo'n uitleggerig filmpje op youtube waardoor ik snap hoe ik sommige scenes moet plaatsen - de hallucinaties of droom scenes van onze geachte hoofdpersoon bijvoorbeeld.

Moeilijk te duiden. Wel mooi gespeeld en in beeld gebracht, dat zie ik dan wel weer.

Prima filmpje. Niet zo'n bloedfeest en de cult charme van Macabre; dit oogt daarentegen een stuk conventioneler. Weinig nieuws onder de zon maar da's geen nadeel omdat het aardig mooi is uitgevoerd: het verveelt niet, heeft goed camerawerk en op momenten strakke editing met distorted geluidseffecten ertussen geplakt (zoals het etentje bij z'n ex en schoonouders), heerlijk.

De soundtrack is sowieso geslaagd, van klassiek tot een opzwepende score, en gelukkig is er ook geen einde na een einde na een einde en blijft melo-drama achterwege. We had ik gehoopt op een lang kat-en-muis-spel tussen die twee mafkezen (de ene een pure sadist, de andere een gefrustreerde gast die ontspoort, al komt dat laatste motief inderdaad wat kort door de bocht aangezeild).

Toch heeft Killers niet de klasse van andere sick-psycho-maniac-films zoals I Saw The Devil en Dog Bite Bog. Hopelijk de volgende film van deze regisseurs wel, zou me niets verbazen... Het is trouwens wel grappig om te zien dat niet alleen de grote Aziatische film-landen goede thrillers de wereld in slingeren maar voor zover ik kan oordelen dus ook de kleinere landen met regisseurs als Gareth Evans, Kimo Stamboel, Timo Tjahjanto, Raya Martin.

"I'm dying to show you something."

De regisseurs van Macabre (2009) leveren hiermee een merkwaardige film af.

'Killers' mag dan aan de lange kant zijn, maar daardoor krijg je wel een betere kijk op de twee protagonisten. Het getoonde contrast tussen deze twee is namelijk intrigerend, vooral omdat langzamerhand de lijnen vervagen, ondersteund door een vleugje zwarte humor. Bovendien is het hele wereldje rondom de snuff video's interessant.

Wat gelijk opvalt, is de manier waarop het geheel is geschoten; erg stilistisch met strak camerawerk en een rappe montage. Hierdoor krijgen de - brute - kills net iets extra's mee. Tevens is het sound design subliem te noemen, wat zich resulteert in een aantal toffe vervormde geluidseffecten op de juiste momenten.

Alleen jammer dat er niet echt naar een kat-en-muisspel toegewerkt wordt. Daarvoor is er te weinig interactie tussen de beide heren, met als gevolg dat het einde er een beetje met de haren bijgesleept is. Desondanks is het wel de moeite waard.

Al met al een lange zit, maar zeker geen saaie. Hoewel je als kijker wel rekening moet houden om geen bakken met bloed te zien.

Kleine 3,5 sterren.

Geweldige psychologische thriller die zoals we dat kennen van Aziatische cinema theatraal sterk is aangezet. De regisseurs hebben een indrukwekkende prestatie neergezet met deze donkere, stijlvolle en enigszins elegante film. De fascinatie en zucht naar moord vanuit de protagonisten geeft je als kijker een blik in hun weerzinwekkend en bruut gedrag.

...and cut!

Na Macabre, en het kortfilmpje L is for Libido hebben de Mo-Brothers, dit keer met meer budget, opnieuw hun krachten gebundeld met deze indrukwekkende, stoere psychothriller die overduidelijk ook de maatschappij een doodschop geeft, met simpelweg twee onderwerpen dat toch altijd wel aan de orde van de dag is; internet en politiek. Internet staat dan nog wel net even vooraan; we beginnen in Tokyo, waarbij we kennismaken met Nomura, iemand waarbij ik sinds Patrick Bates niet meer zo geintrigeerd door ben geraakt; we hebben hier te maken met een uiterst chique man, die blijkbaar teveel geld over heeft, en die zo zijn geheimzinnige en ijzersterke charmes heeft, maar ondertussen een verslaving heeft om vrouwen naar zijn huis te lokken en ze daar vervolgens te bewerken en te vermoorden en het te posten op een een of andere internet-site die ook blijkbaar nooit door de geheime dienst is ondekt, wel door de getraumatiseerde journalist Bayu, die zich wel erg laat beïnvloeden door het werk van Nomura, waarbij het hem ook nog, misschien gewild, misschien ongewild, op ideeën brengt, zeker nadat hij op een bloederige wijze weet te ontsnappen van twee rovers, en dat ook impulsief opneemt en op internet kwakt en het duurt ook niet lang voordat hij wordt getraceerd door Nomura, en zijn ideeën alleen nog maar verder aantriggerd (die cam-gesprekken tussen de twee heren waren ook ijzersterk, en dan ook vooral dat masker van Nomura erbij). Gelukkig is hij niet van plan om onschuldige vrouwen te doden, wel (de companen van) de minister, en dan nog wel met een goede reden. En hier begint alles; op een gegeven ogenblik is er geen grens meer tussen sensatie, realiteit, goed of kwaad, want we komen hiermee ook nog in een hele verborgen duistere wereld dat zich achter de schermen van het land-bestuur afspelen (dat controversiele stukje uit L is for Libido kwam weer even naar boven in mijn achterhoofd), en vanaf dat moment is ook Bayu niet meer te stoppen, met alle onheroepelijke gevolgen van dien...

De 137 minuten verliepen echt soepel en de film wist nergens te vervelen. Het is een achtbaanrit waarbij we keer op keer te maken krijgen met de triggers van de beide mannen, terwijl de twee toch wel een verschillende achtergrond hebben; Nomura doet het gewoon alsof het zijn hobby is, maar ook hij heeft zo zijn besognes, wat ook zo nu en dan ter sprake komt in flashbacks en Bayu wil niks minder dan wraak, maar maakt daar dan weer een wedstrijdje van met Nomura. Dit zorgt toch wel voor dat je de film met een dubbele modus zit te bekijken. Hoewel het ook een Indonesische film is, is de Japanse feeling ook prima aanwezig, eigenlijk een beetje op de manier alsof het Babel is met de Tokyo-scenes; we worden regelmatig in de sfeer gegooid van de broeierige plaatjes van het drukkende Jakarta, tot de vanoudse hypermoderne, chaotische en lichtrijke beelden van Tokyo, waarbij de coole plaatjes en sfeerkiekjes ook gewoon lang niet op twee handen te tellen zijn, nouja om er maar één van de vele op te noemen, naast dan nog die ontvoering-scene; die nachtclub-scene, en dan vooral die shot dat Nomura voor de spiegel het bloed van die Franse pooier van zijn gezicht spoelt of dat de film weer een beetje gaat neigen naar The Raid, met dieontsnappings-scene van Bayu. Ohja, actie is ook ruimschots aanwezig. Helaas heeft de film wel weer wat onrealistische foutjes want: die twee agenten zullen ook wel niks merken dat er op enkele meter afstand een ontvoerde vrouw die uit de kofferbak van Nomura's auto probeerd te onsnappen er weer met veel geweld in wordt gepropt, en als je voet aan diggelen geslagen wordt met een tegel, dan neem ik aan dat je ook echt helemaal niks meer kan. Laatst op vakantie verstuikte ik ook mijn enkel en na vele uren verder lopen leek ik net een invalide voor een lange tijd. Maar ach, daar moet je ook gewoon omheen kijken.

En dan het einde... Allejezus! Het is maar goed dat de film niet verder ging bij hoe het leven van Bayu's dochter er op voort ging, ik denk dat ik er flink depressief van zou geworden zijn voor de komende dagen. Ja, ik ben een denker!

Maar jemig, ik heb er eigenlijk nog zoveel over te zeggen maar ik weet even niet de bewoording ervoor. Dit was gewoon een van de coolste en gestoordste psychothrillers in jaren dat ik heb gezien, dat aan creativiteit, soundtracks en de bijpassende sfeer ook totaal niks te kort komt. En het is ook nooit verkeerd om weer eens met je neus op de maatschappelijke feiten gedrukt te worden.

4,5*

Spannend kat- en muisspel tussen een Japanse seriemoordenaar en een aan lager wal geraakte indonesische journalist die steeds meer afglijd richting misdaad. Geproduceerd door Gareth Evans, regisseur van de Raid-films, en dat zie je ook wel, aangezien de halve cast van die films hier komt opdraven in hoofd- en bijrollen. Stijlvol geregisseerd en in beeld gebracht, al had de montage wel wat strakker gekund. De film is aan de lange kant. Gelukkig zit de plot goed in elkaar en blijft de film boeien tot het prima einde.

Redelijk.

Beetje vanalles bij elkaar. Film is Indonesisch/Japans, maar doet vooral wat Zuid-Koreaans aan. Een wat conventioneler plot, met wat gruwelijkheden die je niet meteen zou verwachten. Maar zo scherp of hard als een echte genre film is het dan ook weer niet. Soms wat vis noch vlees dus.

Acteerwerk vond ik ietwat matig, Kazuki Kitamura heb ik al beter geweten. Visueel is het best strak, maar het mist hier en daar een écht mooie scene. Verder had ik het ook niet zo met de klassieke soundtrack, die moest de film duidelijk wat extra cachet meegeven, maar slaagde daar maar half in.

Wel te spreken over her en der wat cool editwerk en gedistorte geluiden. dat maakt het dan wel weer wat aparter. 't Is verder ook zeker niet slecht. De film weet lang genoeg verborgen te houden waar het nu net heengaat en zo af en toe zit er best wel een brute scene in. Maar over de bijna 140 minuten is het net wat te weinig, net niet stijlvol en net niet hard genoeg. Benieuwd of ze zich met Headshot kunnen verbeteren hebben. Ik hoop het, want als volbloed horror regisseurs deden ze beter dan dit.

3.0*

Niet voor mensen met zwakke magen, want er is veel expliciet geweld in deze intelligente thriller die veel morele vraagstukken opwerpt en je als kijker confronteert met de gevolgen van de menselijke fascinatie met geweld. Bayu [Oka Antara] is een zwijgzame fotojournalist die probeert de moeizame relatie met zijn geliefde en hun kind te redden. Bij toeval stuit hij op een livestream van een gemaskerde man [Kazuki Kitamura] die snuffmovies streamt waarin hij jonge vrouwen die hij heeft verleidt doodmartelt. De gefrustreerde Bayu raakt geobsedeerd door de livestream die geleidelijk Bayu's gedrag beïnvloedt, met dramatische consequenties.

De gruwelijke martelingen en moorden, vaak gefilmd in expliciet close-ups, confronteren je als kijker met de vraag waarom je hier zo graag naar kijkt. Wat voegt het toe aan ons leven, wat zegt het over ons en wat doen we als we zelf ooggetuige zijn van geweld? De manier waarop Nomura Bayu haast dwingt om zich met hem te vereenzelvigen is, mede door voortreffelijk gebruik van geluidseffecten, zeer treffend voelbaar gemaakt voor de kijker. De film duurt wellicht onnodig lang, maar de spectaculaire finale en de slotscène zijn voortreffelijk opgezet en blijven nog lang in je hoofd rondspoken.

Regisseurs Kimo Stamboel en Timo Tjahjanto vormen een uitstekend duo die goed beseffen wat amusement moet inhouden, maar vertillen zich met Killers enigszins. Vooral de grote toevoeging van dramatiek kent gevoelsmatig een vertragend effect, met name door de nogal uitgekauwde invulling hiervan. Hierdoor wordt het grootste gedeelte van de 137 minuten besteedt aan twee niet al te interessante personages die nergens op kunnen leven, ondanks dat specifiek Kazuki Kitamura het meer dan behoorlijk doet. De plotse bruutheid van de gewelddadigheden tussendoor zijn opmerkelijk en de film ziet er op visueel vlak goed uit (met uitzondering van de lelijke computereffecten), maar Stamboel en Tjahjanto hadden zich er beter aan gedaan wat te knippen in de achtergrondzaken om er zo wat meer tempo in te krijgen.