Reconstituirea (1968)

Erg flauw en erg kinderachtig.

En dat hoge gemiddelde hier en op IMDb ............. is mij een raadsel.

Meen je dat nou? Ik vind dit samen met Ucho van Kachyna toch wel één van de meest venijnige en effectieve aanklachten tegen een communistische dictatuur, die gemaakt zijn tijdens zo'n dictatuur.'

Het bizarre hiervan is dat het nog waar gebeurd is ook. De schrijver van het verhaal was zelf aanwezig bij dit voorval. Twee jongens werden vernederd doordat ze een ruzie moesten naspelen, terwijl hun dorpsgenoten daarbij aanwezig waren. Pintilie ging er vervolgens mee aan de haal en slaagt erin een onderlaag te creëren, waarin autoritair geweld, onkunde, repressie, dwang, verraad en vernedering aan de kaak worden gesteld. Pintilie liet zich ook inspireren door een voorval met een vriend van hem die stiekem homoseksueel was en door de autoriteiten werd gedwongen om seks met zijn eigen vrouw te hebben, onder toeziend oog van diezelfde autoriteiten...

De film zelf staat stijf van de symboliek en kantelt situaties en personages voortdurend van ernst naar absurd. en van humaan naar repressief, waardoor verwarring ontstaat. Halverwege lijkt het erop dat de film opnieuw begint. na een surreëel intermezzo met ontsnapte ganzen. (Een symbolische weergave van de executie van gevangenen in het bos? ) waarna het educatiefilmpje, wat eigenlijk een vernederend verhoor is, pas echt absurdistisch en gewelddadig wordt.

Het gebruik van geluid is ook echt briljant gedaan hier. De film begint met een radio uitzending van Sonny en Cher's Little Man, dat twee keer afgekapt wordt. Maar een auto toetert net zo lang tot het echt irritant wordt.

De hele film door hoor je voetbalstadion geluiden als reactie op de gebeurtenissen, wat een komische weergave van het Griekse koor, of het publiek moet voorstellen. Om de zoveel tijd hoor je een trein voorbij rijden en voortdurend is het geluid van de televisie of de radio te horen.

De locatie waar alles zich afspeelt wordt prachtig in beeld gebracht en lijkt eigenlijk ook op een Grieks theater: Het restaurant als podium dat aan drie kanten wordt begrensd door twee bruggen en een spoorlijn, als bühne. Pas aan het eind komt het publiek in beeld waarvan je daarvoor al die vreemde geluiden hoorde, en het toneelstuk niet begrijpen. "waarom heb je het gedaan?"

Een prachtig symbool vond ik ook de rechter-commissaris die een aantal keer een kanten zakdoek op zijn hoofd heeft liggen en in de zakdoek ademt. Dit kun je interpreteren als de macht die enkel naar zich zelf luistert.

De film was duidelijk niet subtiel genoeg want kort na zijn roulatie in de theaters werd hij al verboden. En toen was de dictatuur nog niet eens op zijn hoogtepunt.

Good boy.