Dalida (2016)

Informatieve film over het turbulente en tragische leven van Dalida, altijd omgeven door een zweem van dood en verderf, qua tragiek vergelijkbaar met het leven van dat andere boegbeeld van het Franse levenslied, Edith Piaf. Opvallend sterke vertolking van Sveva Alviti (nog nooit van gehoord), maar het is uiteraard vooral de muziek die dit tot een onderhoudende film maakt.

Misschien op "Gigi, l'Amoroso" na, dat gans de wereld, groot en klein, meezong, heb ik altijd Dalida een soort "zangeres voor volwassenen" gevonden.

Wat zwoel in haar optreden, mysterieus, een beetje femme fatale en heel apart tov Haliday, Sylvie Vartan, Sheila en anderen die toen de plak zwaaiden in de Franse popwereld. Anders nog dan de vele chansoniers die volgden.

Hield van haar optredens en liedjes, met zinvolle teksten, haar Italiaanse tongval, de "r's" lekker laten rollend, al stond haar Disco-periode me minder aan, maar het bewijst haar veelzijdigheid al werd dat natuurlijk heel handig commercieel uitgespeeld.

Blij deze film te hebben kunnen zien, te genieten van de muziek en heel wat te vernemen over haar privé leven en dus "de mens" Dalida.

Vertolkster Sveva Alviti, heeft wel de physionomie wat mee, maar weet ook heel goed de nodige emoties in haar act te stekeen en Dalida te doen herleven.

Goede, intelligent opgebouwde film over één van de markantste zangeressen in de Franse muziekwereld van de vorige eeuw.

Het zou gemakkelijk zijn om sneerend te doen over alweer een biopic, een genre dat sterk verguisd wordt en daar zijn meestal goede redenen voor. Het zogeheten 'verfilmd Wikipedia artikel' is iets waar de gemiddelde cinefiel zijn neus voor op haalt. Ook deze 'Dalida' lijkt prima facie tot dat zootje te behoren, ofschoon de film op non-chronologische wijze verteld wordt - maar ja, ook dat is ondertussen al lang een gekend foefje geworden. Het is eigenlijk pas eerder naar het einde van de film toe dat ik er diep door geraakt wordt. Dit gebeurt op een onverwacht moment. Dalida heeft zichzelf opnieuw voor de zoveelste keer heruitgevonden, bewandelt de discopaden en brengt 'Laissez-moi danser'. De manier waarop Azuelos dit moment filmt, is tragisch in zijn schoonheid. Hoe upbeat en tuttig het nummer ook mag klinken, we worden overweldigd de begeestering van Dalida. Zij lijkt in andere sferen te vertoeven dan wij stervelingen. We voelen bovendien de urgentie van de zangeres om zich te uiten, kost wat kost, niet omwille van carrièristische overwegingen, maar alsof ze gestuwd wordt door een vitale levenskracht. Een levenskracht waar Azuelos duidelijk door getroffen was en een prachtige hommage over maakte.

Indrukwekkende film over het leven en de zelfgekozen dood van de Egyptisch-Franse zangeres Dalida. Niet in het minst door de knappe regie van Lisa Azuelos, die er geen saaie biopic van maakt en door de vertolking van Sveva Alviti, die alle momenten van vreugd en verdriet geloofwaardig over het voetlicht brengt en je geen moment het gevoel geeft dat je naar een playbackende actrice zit te kijken. De tragiek van nergens het geluk vinden en al die kerels die van haar willen profiteren, greep mij althans wel bij de keel.