Dai-bosatsu Tôge (1966)

Overdreven gelauwerde film.

Kwam uiteindelijk beter uit de verf dan Kurosawa's werk, dat wel, maar meer dan enkele leuke plaatjes wist ik hier eigenlijk niet uit te halen. De omgevingen zijn inderdaad best mooi, maar qua contrast en vooral camerapositie mocht het allemaal wat mooier afgewerkt zijn. Onibaba als referentiepunt nemende, is deze ver van indrukwekkend.

Basic verhaaltje, maar vooral die eindeloze vechtscenes waar elke tegenstander sterft in minder dan drie slagen ging mij snel vervelen. Het shot in het bos was nog het leukst, maar verder ook weinig spectaculair. Weet Kitano in Zatoichi nog enigszins een mooie choreografie te verzinnen, is het hier niet veel meer dan hak/slash/stap werk. En dat dan x20, x30, x40, x50 al naar gelang de film vordert.

1.5*, hier en daar wat aardige beelden dus, maar verder saai. Poster hier is het mooiste aan de film.

Aardige Japanse klassieker met vooral een leuk verhaal, maar de uitwerking wist me niet geheel te boeien.

Mooie plaatjes, mwa, acteerwerk...als ik zeg 'gaat wel' ben ik mild, bovendien nogal traag uitgewerkt in het eerste uur.

Klinkt negatief, maar dat valt wel mee, heb me zeker wel 2 uur vermaakt, maar ook ik zie niet echt wat er zo enorm bijzonder aan is, helaas.

Mooie film, maar vond bijvoorbeeld Yojimbo een heel stuk beter. Prachtig gefilmd, goed geacteerd en goed uitgewerkte vechtscenes Zag er allemaal prima uit.

Toch liet het me allemaal vrij koud, kon niet echt meeleven met de hoofdrolspelers en vond ook het politieke deel van de film (wat ik door de brakke ondertitels ook niet altijd even goed volgde) niet echt interessant.

Is er wel een voor de herziening dit. Kan me goed voorstellen dat veel mensen dit erg mooi vinden. Maar geef mij maar de samuraifilms van Kurosawa. 3,5 sterren.

Meer dan een jaar geen bericht, dat kan natuurlijk niet. Het genre krijgt inderdaad zeer weinig aandacht hier.

Je moet er waarschijnlijk van houden. De trage plotontwikkelingen, de lange shots, zwijgzame personages en epische gevechten, ook deze film zit er weer vol mee. Ik begin er in ieder geval steeds meer verslingerd aan te raken. Vooral de gevechtsscènes vond ik magistraal hier, met (voor mij) als uitschieter de scene van Mifune in de sneeuw. Briljant.

Nakadai ken ik pas sinds ik vorige maand Seppuku zag, maar hij begint nu al zeker één van m'n favoriete Aziatische acteurs te worden. Door z'n mysterieuze uitstraling en onheilspellende ogen weet je nooit wat je kan verwachten. Absoluut een acteur om meer van te bekijken.

Het enige minpuntje voor mij is het verhaal, dat af en toe nogal rommelig overkomt. Door de sprongen die genomen worden had ik hier en daar wat moeite om het te volgen en bleef het eea toch een beetje onduidelijk (wat ik van het einde moet vinden ben ik ook nog niet helemaal achter).

Maar dat is zeker iets wat bij herziening weggepoetst zal worden. 4*

Yes, weer een prachtige samuraifilm. Nakadai behoort tot mijn favoriete acteurs ooit, die man is fenomenaal. Zijn getergde blik spreekt boekdelen; hij heeft weinig dialoog nodig om te acteren. Verder zijn de kadrering en de zwartwitfotografie in dit soort films altijd pareltjes. Bijna elk shot kun je inlijsten. Het verhaal alleen had me wel iets korter gemogen. Zo is de uitgebreidheid van de zijplot met dat meisje wat overbodig. Het einde daarentegen is angstaanjagend. Klein puntje van kritiek is de choreografie waarin sommige acteurs soms naast Nakadai hakken in plaats van op zijn vege lijf (of dat moet een zwaardtechniek zijn waarbij je de vijand opzettelijk mist om hem in verwarring te brengen...). Verder absoluut genietbaar.

Erg mooi.

Het is misschien een genre waar je iets mee hebben moet, maar dat heb ik kennelijk - deze ietwat gestileerde vertelling uit de Japanse historie. Nakadai is onovertroffen als samurai, hij spat van het scherm af met zijn sterke uitstraling, en de weinige tekst die hij heeft wordt gebracht met een absolute overtuiging.

Dat het met de vechtscenes niet altijd helemaal logisch loopt hoort wel wat bij het genre, en stoort me daarmee niet. Wel erg geniaal in beeld gebracht, met enorm lange shots - daarmee des te knapper dat de choreografie zo mooi werkt. Jammer wel dat het einde wat abrupt is - er zouden zoals ik het begrijp nog twee delen volgen, maar die zijn nooit gemaakt.

Ik wou de film vooral zien vanwege Mifune, maar helaas trekt hij de film hier niet. Nakadai ligt me wat minder en ook het verhaal en regie zijn minder dan wat je gewoonlijk van tijdsgenoot Akira Kurosawa te zien krijgt. Toch geen slechte film en eens de actie begint is het best genieten. Maar het pakt me toch wat minder en lijkt wel wat te lang.