Stuk! (2014)

Terwijl buiten lekker de zon schijnt voorziet Steven de Jong ons van een donker verhaal over een dikke meid die op school gepest wordt. Ik moest er even inkomen maar het is allemaal best degelijk naar voren gebracht. Het Nederlandse karakter is er wel uit op te merken en sommige personages komen wat overdreven over. Ook zitten er wat onnodige wendingen in en zijn bepaalde elementen niet meteen logisch. Al bij al heb ik dit toch vrij moeiteloos kunnen uitkijken en vielen de frustraties best mee.

Let op de signalen

Deze viel me alleszins mee. Goed, Stuk! is geen meesterwerk te noemen en het acteer- en camerawerk is van een zeer matig niveau maar in zijn eerste 5 minuten had ik nooit verwacht dat ik deze helemaal uit zou kunnen gaan kijken. Deze mening is echter door mij bijgesteld want ik heb wel slechtere Nederlandse films gezien. Als je namelijk door de matige presentatie heen kijkt, zit er nog best een aardig verhaaltje in, wat overigens afkomstig is van het gelijknamige boek uit 2008 van Judith Visser. Hoewel ik dit boek nooit gelezen heb, deed mij deze film juist weer terug denken aan In her skin die ik in 2012 recenseerde.

Dat pesten meer kapot maakt dan je lief is zal iedereen inmiddels bekend zijn. Voor de mensen die het echter van dichtbij hebben meegemaakt (persoonlijk of iemand in hun directe omgeving) kan de film echter wel wat persoonlijk aanvoelen, al zijn de pesterijen hier wel echt heel extreem. Zelf heb ik persoonlijk ook te maken met pesten gehad dus vind ik het een goede zaak dat er nu een film verschenen is die deze thematiek uitgebreid in de behandeling neemt. Dan heb ik het niet over een Carry Slee aanpak, want Stuk! toont ook een behoorlijk aantal scene's die geen blad voor de mond nemen en redelijk veel laten zien. Hierdoor laat het mogelijk een nóg diepere indruk achter.

Hoewel deze titel zowel onder drama als Thriller onder te brengen valt, ligt de nadruk hier meer op de thriller kant. Enkele momenten probeert de regisseur de kijker ook te laten ''schrikken'' met - overigens zeer slechte en totaal niet werkende- schrikmomenten en deze voelen dan wel een beetje misplaatst. Aan de ene kant wil de maker duidelijk een boodschap overbrengen, maar aan de andere kant wil hij je een echt spannende thriller brengen. Zo nu en dan raakt hier de balans dan ook een beetje zoek, zeker omdat de film gepromoot wordt als een titel die de gevolgen van pesten wil laten zien. Naar mijn mening hadden de thriller elementen beter nog meer naar de achtergrond mogen treden en had de film zich dan ook meer op de drama kant kunnen gaan focussen. Dit was krachtiger overgekomen dan nu het geval is, omdat naast het pesten zelf nu ook veel aandacht besteed wordt aan de geestelijke gesteldheid van de hoofdpersoon, die waarschijnlijk ook in de problemen was gekomen als ze op school niet gepest zou worden.

3,0*

Bij Spijt:

Hier ben ik nog altijd heilig van overtuigt, maar welke gek het verzonnen heeft om Steven de Jong aan het roer te zetten mag van mij per direct uit zijn/haar functie ontheven worden. Want wat een pijnzooi heeft die man er van gemaakt zeg. Kan me amper voorstellen dat een intelligente vrouw als Visser hier vierkant achter heeft gestaan, of hebben schrijvers niet zoveel meer te zeggen tegenwoordig? Mijke de Jong, Tamar van Dop, slechts een kleine greep uit regisseurs die dit zoveel beter hadden kunnen doen!
Was aanvankelijk nog best enthousiast na het zien van de trailer, die de hardheid en het op de huid zitten van het boek wel wat leek te benaderen maar dit heeft me voor de zoveelste keer met de neus erop gedrukt hoe misleidend die dingen kunnen zijn. De heer de Jong lijkt zich ditmaal dan wel wat te hebben willen distantieren van gebruikelijke infantiliteiten, maar de misplaatste deadpan grapjes en het Fries nationalisme schijnen als nooit te voren door. Onbegrijpelijk want Rotterdam als omgeving lijkt meestal heel belangrijk in Visser's boeken en werd in Stuk dan ook meermaals uitvoerig besproken. In plaats daar van krijgen we kilometers dood hectare aan uitgestorven, sepia gekleurde weilanden, boerderijtjes en misschien wel het meest sfeerloze huis in de geschiedenis van 120 jaar film.
Nu is het natuurlijk wel zo dat je met een boek wat je zo hoog hebt zitten en zelfs een speciaal plekje in je hart heeft (het was zo'n beetje het eerste echt serieuze boek wat ik destijds uit vrije wil las) vooraf al extra kritisch de zaal in stapt, wat het in het begin al lastig maakt omdat je weet dat het beeld dat jij er in je hoofd bij hebt gevormt never nooit hetzelfde zal zijn dan dat je in de film zal gaan zien, maar van alle scenario's die ik me in had gedacht kwam dit er geen milimeter bij in de buurt en tijdens de eerste tien minuten zat ik al regelmatig te zuchten. Je vraagt je af of meneer uberhaupt het boek wel begrepen heeft aangezien het detective plotje met een lachwekkende gratenbaal Yolanthe (die zich tussen het geld uitgeven door weer even leek te vervelen) en de met anderhalf been in het graf staande verplichte reguler Westra meer aandacht lijkt te krijgen dan de psychologische ontwikkelingen van zijn hoofdpersonage, waarvan hij enkel geinteresseert lijkt in het opsommen van de meest heftige fragmenten (het dwingen tot pijpen en de tamponscene) uit het boek. Verder ligt alles er gewoon metersdik bovenop (Schumacher tv? ) en is er van enige ingetogen of tot de verbeelding sprekendheid (die oma, really?) geen sprake. Hij boft dat van Parijs haar rol nog aardig weet te dragen en dit vanuit commerciel oogpunt en zonder kennis van het boek nog als redelijk geslaagde tegenhanger van het wat brave Spijt kan worden gezien. Maar hoe ze dit nu al verkocht hebben kunnen krijgen aan Amerika is me een raadsel. Vooral die muzak die voor soundtrack door moet gaan en de met paint gemaakte quasi hippe montage die regelrecht lijkt te zijn overgenomen uit (het wel overtuigende) collega pestdrama's Klass en Ben X (wel heel toevallig?) zijn tergend en onvergefelijk. Evenals het compleet vertekenen en afraffelen van het eind. Ik zal mild zijn, als Steven bij deze belooft zich nooit meer bezig te houden met producties groter als de nieuwe Kameleon film. Of anders, zoals in een verleden jaar gepubliceerd statement waar hij aan gaf klaar te zijn met deze industrie, gewoon te stoppen met film maken. Ondertusssen moet ik maar hopen dat haar andere, iets mindere novels ''Tegenlicht'' en ''Ysabella'' in de toekomst wel een respectolle verfilming zullen krijgen. (2*)

Jackie van Parijs - bekend van Spangas - maakt indruk in haar eerste hoofdrol als doodongelukkige Elizabeth en verdiende een betere film dan deze ongemakkelijke en mislukte hybride van sociaal drama en psychologische thriller. De opening is veelbelovend, maar de alarmbellen gaan rinkelen wanneer docent Cas Janssen zich laat afblaffen door leerlinge Yilda de Boer, Elizabeth ongemerkt wordt aangerand in de meisjes-WC op school en Yolanthe Sneijder en Rens Westra een volstrekt ongeloofwaardig en ronduit lachwekkend politieduo vormen. De uitstekende, gewaagde hoofdrol van Van Parijs wordt teniet gedaan door een script dat alle subtiliteit ontbeert en het presteert om van een potentieel zinvol sociaal drama, over de oorzaken en gevolgen van pesten, tot een waanzinnige Psycho-achtige thriller te verworden. Deze veel te lange film wordt hoe langer hoe gekker en resulteert in een finale die - wel beschouwd - niet alleen volstrekt belachelijk is, maar ook een hoop vragen onbeantwoord laat.

Tegenlicht is van Esther Verhoef en het lijkt me niet dat ze het dunne boekje Ysabella zullen verfilmen?

Ik vond de film zelf ook vrij matig, had er veel meer van verwacht.

Was ook zeer benieuwd wat Steven de Jong er mee zou gaan doen na films als Snuf en De Kameleon en Boerenliefde, zijn eerste thriller. Van begin af aan heb ik gedacht : als dat maar goed gaat!?

En helemaal goed gaat dat zeker niet, de films van de Jong hebben toch een bepaald soort kneuterigheid over zich. En zoals ik al eerder las hier : de inspecteurs zijn ook niet erg overtuigend, vooral de rol van Westra die inderdaad een vaste rol in elke Steven de Jong film lijkt te hebben. Ook Dagelet en Jansen heeft hij waarschijnlijk gelijk na Boerenliefde gelijk gestrikt voor deze film.

De rol van Elizabeth wordt mijns inziens het beste neergezet en Jackie van Parijs is dan ook de actrice die haar rol goed heeft begrepen en het beste neerzet. De rol van Alec vond ik ook nog wel geloofwaardig. Maar de rol van Riley was ook alweer een stuk minder, de gespeelde angst was absoluut niet overtuigend. Wat ik ook jammer vind is dat het zich in een huis afspeelt en niet zoals in het boek op een flat en de kelder van een flat. Je kan inderdaad duidelijk zien dat het allemaal in Friesland opgenomen is. Al met al een redelijke verfilming maar het boek heeft op mij vele malen meer indruk gemaakt!

"Niemand hoeft zich meer zorgen te maken over Elizabeth."

Bij gebrek aan iets beters toch maar meegepakt in de bios, helaas is dit gewoon tien keer niets. Met het bronmateriaal ben ik overigens niet bekend, desalniettemin geloof ik zo dat het boek stukken beter is dan dit wangedrocht.

Qua thema en opzet komt het redelijk overeen met het recente en - iets beter gelukte - Spijt! (2013), alleen probeert deze film meer te choqueren. Hierbij doet Jackie van Parijs het voor haar doen best aardig; het getuigt van lef dat ze naakt durft te gaan. Jammer genoeg zit het script en de lachwekkend slechte cast haar niet mee.

De film vervalt dan al gauw in een hoop langdradige melodramatische onzin bij elkaar dat uiteindelijk op niets trekt. De vele foute keuzes onderstrepen dit overduidelijk, naast het feit dat de meeste dingen maar halfslachtig zijn uitgewerkt. Het resulteert zich o.a. in: een gepensioneerde rechercheur met kwalen die klaarblijkelijk voor humor moet zorgen, een geforceerde oma, een misplaatste romance enz.

Daarnaast lijkt het erop alsof 'Stuk!' een verkapte horror is. Het ligt er allemaal zo dik op met de overgangen, de verlaten locaties, verbleekte kleuren en ga zo maar door. Wat mij betreft had Steven de Jong zich beter kunnen focussen op het drama aspect, aangezien dat volledig in het water is gevallen.

Al met al kansloos te noemen. De boodschap dat pesten vervelend is, mist dan ook volledig zijn doel. In het vervolg sla ik een film afkomstig van De Jong maar wijselijk over.

1,0 Sterren.

Het boek is fantastisch, heb ik in één ruk uitgelezen. Erg benieuwd geworden maar de film, maar de reacties hier voorspelden helaas weinig goeds.

Lizzy is een "echte" meid. Daar bedoel ik mee dat we deze meisjes dagelijks tegenkomen. Geen volgeplamuurde beauty, maar een onopvallende jonge meid met overgewicht, cellulitis benen en weinig gevoel voor mode en make up. Het typische pispaaltje. We kennen allemaal wel Lizzy's. En we kennen allemaal de pestkoppen. Ze laten overigens ook weinig aan de verbeelding over, door Lizzy helemaal bloot te laten gaan. Dat hoeft dan ook weer niet...

Wat zwaar jammer is, is dat de dialogen erg slecht zijn. Het acteerwerk is het probleem niet eens zozeer (Hoewel, die Alec..om te janken), maar geen enkele dialoog is overtuigend. Een aantal scènes slaan ook de plank mis, ze koopt een trui maar in plaats dat ze hem in de winkel aantrekt, doet ze het midden op straat? Why? It makes no sense. Net als grietje die aankondigt dat ze maar liefst drie hele dagen overtijd is en abortus wil. Ze slaat een paar stappen over lijkt het. Ook totaal geen chemie tussen Riley en Alec, wat een misser.

Daarnaast gebeuren de pesterijen regelmatig in het zicht van anderen en niemand die iets doet. Een incompetente moeder (wat een vreselijk dom wijf), leraren die amper iets doen en een rechercheur die zo dom is als een koe. Speaking of, welke debiel heeft Yolanthe gecast voor die rol? Totaal ongeloofwaardig, net als die oude knar. Het eerste anderhalf uur heeft ze sowieso 0 toegevoegde waarde.

Men, ik kan er niet over uit. Hoe kun je zo'n sfeervol boek zo verpesten. Doodzonde. Lizzy begint steeds meer op Gollum te lijken met haar expressie en maniertjes. Het is dat ik het boek kende, anders had ik na een uur gehoopt dat het einde er aan zat te komen, maar helaas waren we toen pas op de helft.

Mijn verbeelding was zoveel sfeervoller en spannender, de film komt er niet eens bij in de buurt. Zonde dat dit er uit is gekomen, had zoveel beter gekund. Gemiste kans.

Vrij overdreven film. Of De Jong het bedoeld heeft om een statement te maken is de vraag. De film is redelijk voorspelbaar en bevat een aantal harde en onsmakelijke momenten. Daarnaast zijn er een aantal misplaatste schrikmomenten (vanuit het niets een hard geluid). Functioneel, nee dat niet. Waarschijnlijk om te shockeren. Verder zit de vaart er goed in en kijkt de film lekker weg. De acteurs zijn doorsnee en soms wat miscast (Cabau en Dagelet). Een actueel onderwerp, maar had wat serieuzer genomen mogen worden om confronterend te mogen zijn. 2.5

Deze film is krachtig in het uitbeelden van het isolement waarin Lizzy zich begeeft. Het is een grauw verhaal met een duidelijk maatschappelijk thema, wat ondanks dat het behoorlijk dik is aangezet toch de ernst van een situatie duidelijk weergeeft. Hierbij leunt het op een sterk script, kent het een betamelijk dreigende sfeer en over het algemeen fraaie cinematografie. Enige minpuntje is toch wel de belabberde wijze van acteren door zowat de hele cast, op een uitzondering na. Jackie van Parijs is pure klasse en zij draagt dan ook de gehele film. Het optreden van Rense Westra is een knap staaltje overacting en een ronduit veredelde cliniclown van formaat.

Tsja.

Het plot is warrig en onlogisch, weet geen keuze te maken tussen over the top of geloofwaardig. De waangedachtes van Lizzie zijn vooral verwarrend, geven geen bruikbaar inzicht in haar personage, maar zetten je als kijker vooral op het verkeerde been. De casting is vreemd - met Westra en Cabau als volkomen onwaarschijnlijk politiekoppel als raarste uitschieter. Jackie van Parijs doet het dan nog wel goed, maar ook af en toe wat teveel maniertjes en trekjes ertussendoor.

Nogal onvoldoende, vind ik. Casting, script en regie laten echt een paar grote steken vallen.

Stuk is een film die alle kanten opvliegt en daardoor eigenlijk nergens overtuigend genoeg is. In de opening dacht ik even met een soort van Carrie te maken te hebben. In de twintig minuten die daarna kwamen dacht ik het is de zoveelste Carry Slee verfilming om uiteindelijk te verschuiven naar een soort thriller plotje dat de plank nogal mis slaat.

Toegegeven ik heb de film met interesse afgekeken maar er was uiteindelijk te veel wat nogal knullig aanvoelde. Zo waren de geluidseffecten wel erg goedkoop, het scenario nogal warrig en het acteren verre van goed. Zie bijvoorbeeld die matige Columbo imitatie en ook Yolanthe is geen geweldige actrice.

Al met al was het zeker geen slecht idee maar het was allemaal nogal slecht uitgewerkt.

Matig.

Wat een rommeltje. Veel te veel onuitgewerkte motieven, verhaallijnen en thema's door elkaar waardoor het een warrig en onsamenhangend geheel is. Het basic idee achter de film is behoorlijk goed, maar de uitvoering valt tegen. Ondanks de lange speelduur is het tempo nog redelijk te noemen en zitten er hier en daar wel wat aardige stukken in. Een hele magere 5.

Hmmm, voor mij was dit, op enkele punten na, helemaal niet zo'n slechte film.

De minpunten waren toch die Yolanthe Cabau van Kutbergen en bepaalde RTL 4 thriller achtige soundtracks hier en daar (wanneer we bijv "Dag zoveel" te zien krijgen). Voor de rest vond ik wel dat de boel relatief goed was uitgewerkt. Het boek heb ik nog niet gelezen maar ook hier zien we weer een schrijnend voorbeeld van het pestcultuur op school. Ik vond dat deze film nog gelukkig vaak wel afstand hield van het overdreven en haast kinderprogramma achtige manier van acteren. Jackie van Parijs zet hier op een prima wijze de rol van Lizzie neer, die tot op het bot wordt gepest door een groepje van twee jongens en zo'n snolletje met een geplooide harses. Veel dingen zijn voor mij erg herkenbaar, de sub assertiviteit die je hebt en het feit dat je zoveel terug wilt doen maar dat er ergens een onmacht schuilt om je te verweren. Deze film lijkt ook wel weer in het extreme te gaan en de sfeer is ook lekker rauw en kil en soms voel je nog wel eens met Lizzie mee. Wanneer je denkt dat Lizzie zich er onderdoor aan laat gaan; de plottwist vond ik ook erg verrassend en scherp en het einde was ook wel een voltreffer.

Blijkbaar was de regisseur ergens lichtelijk geinspireerd door The X is for XXL bij bepaalde stukjes.

Voor de ene niet, maar voor mij was dit wel een sterke rauwe film. Enfin, deze film speelt zich af in Friesland ipv Rotterdam.

3,5*

Best oké.

Ik ken Steven de Jong niet en heb het boek ook nooit gelezen. Gelukkig maar zo blijkt, kon ik gewoon rustig naar de film kijken ipv 110 minuten te worstelen met wat wél en niet had moeten zijn.

De film zelf is nogal bonkig. Stuk! vliegt er vol in en weigert subtiel te zijn. Met een aantal opvallende pest-scenes, een zwaar ongelukkige hoofdpersoon die enig raakvlak met de realiteit stilaan dreigt te verliezen en een stilering waar niet naast te kijken valt. Ik kon het wel waarderen.

Het tweede uur is daarom ook wat minder, want dan vertraagt de film een beetje en valt het ook allemaal iets teveel in herhaling. Zitten hier en daar wel wat losse eindjes in, de dialogen zijn niet altijd even sterk (vooral niet tussen Elisabeth en haar moeder) en de film kent ook wat vreemde (maar best grappige) bijfiguren. Echt solide voelt het dus niet aan, maar het blijft gelukkig wel vermaken. Iets waar de meeste Nederlandse films vaak niet in slagen.

Geen film om écht wild van te worden verder, had allemaal nog stukken beter gekund, maar je ziet het maar zelden dat een Nederlandse regisseur eens ergens vol voor gaat. Dat kan je dan goed of slecht vinden, maar het is in ieder geval geen kleurloze middelmaat.

3.0*

Pff.

Ik had het ook moeten verwachten toen ik Steven de Jong op de voorgrond zag staan. Heeft als regisseur wel redelijk carrière gemaakt, maar tot nu toe heb ik alleen felle missers van hem gezien. Stuk! is een film waarvan ik verdenk dat de makers en bedenkers ervan totaal geen voeling hebben met de boodschap. Hopelijk is het boek dan zelf wat oprechter, want de film doet het vast geen eer aan.

Al vanaf het begin had ik een gevoel dat deze film sterk de mist in zal vliegen en daarin had ik ook zeker gelijk. Stuk! wordt met een toon en op een manier gebracht waar je alleen maar vraagtekens bijzet. Aan de ene kant lijkt er geprobeerd te worden om er een hoog tempo in te duwen. Vervolgens moet het ook sentimenteel en meeslepend zijn. Daarnaast lijkt het ook graag door tieners leuk gevonden te willen worden. Al deze doeleinden blijven echter voortdurend met elkaar botsen. Ze worden namelijk nooit een sterk, gebalanceerd geheel.

Dat zorgt ervoor dat de film niets minder is dan een puinhoop. Niks komt oprecht over. Het acteerwerk is werkelijk om te huilen. Je doet serieus wat verkeerd als Cabau er als de beste actrice uitkomt. Von Parijs heeft overigens wel haar momenten, maar de dialogen worden nooit overtuigend uitgesproken en daarom moet het vooral bij uitdrukking blijven. Wanneer dit na enige tijd ook simpelweg ongemakkelijk wordt valt haar prestatie helaas snel in het water.

De montage slaat nergens op. Trucjes met "glitchbeelden" slaan nergens op en voelen vooral random aan. De film laat het overigens ook duidelijk weten wanneer je het zielig moet vinden. Wanneer er een traan moet verschijnen zal je dit namelijk merken aan de muzieknummertjes die toeterend door de film worden gedrukt. Ik vond het werkelijk afstotend, maar het laat de film ook vooral vreemd aanvoelen. Niks gaat hier op een natuurlijke manier. Emoties worden weggedrukt door de vreemde stilering en prominente pogingen om modern aan te voelen.

Enige vorm van rauwheid slaat ook regelrecht de mist in. Je acteurs zichzelf laten uitkleden zal niet veel opleveren, vrees ik. Wanneer het dan op pesten zelf aankomt, doet de film dit ook behoorlijk in-your-face, waardoor het op mij overkomt als choqueren omdat het kan en niet omdat de boodschap daadwerkelijk binnen het interessevlak viel van de bedenkers. Ik merk overigens dat ik moeilijk uit mijn woorden kom als ik mijn gedachtes over deze film samen moet vatten, maar het sloeg simpelweg nergens op.

Uitermate rommelig verhaal dat van de hak op de tak gaat. Een stilering die modern wil overkomen maar vervolgens vooral de indruk geeft van oude-mensen-doen-hippe-dingen. Verhaal doet van alles en nog wat. In het eerste gedeelte lijkt er nog structuur te zijn (alhoewel nauwelijks), maar in de tweede helft gaat het vooral een pad op dat origineel moet zijn. Zo voelt het niet aan, eerder ongemakkelijk. Ik heb niet vaak films gezien waarin alles met elkaar botst. Compleet onkundig gemonteerd en opgenomen. Dat ik het als geheel nog punten geeft, komt vooral doordat sommige sequenties wel onderscheidend zijn. En voor de rol van Cabau (eerlijk is eerlijk). Veel kritiek op haar, maar het was wel de enige rol waarvan ik nog een beetje persoonlijkheid merkte. Verder rampzalig op elk vlak. Zonder twijfel de slechtste en minst oprechte pestfilm die ik heb gezien. A new low for Dutch films.