Island of Lost Souls (1932)

Toch nog een talkie.

Want de film riekt wel naar het silent-movie tijdperk.

E.e.a. is best aardig te doen in deze gedateerde klassieker, zelfs de achterhaalde SFX. Het verhaaltje is echter niet heel erg sterk, evenals sommige acteerprestaties. Gelukkig hangt er een griezelig sfeertje in de film.

Redelijk.

De betere pulp is dit, zullen we maar zeggen over een eiland waar vreemde experimenten plaats vinden en de dieren wel erg veel lijken op dieren of is het juist andersom . Het heeft een mad scientist gespeeld door Charles Laughton (wat een tronie heeft ie), Bela Lugosi als sidekick en wat weerloze slachtoffers die in hun handen terecht komen. Het is een kort filmpje zonder verbazingwekkende toestanden of wat dan ook, maar ik blijf het altijd wel vermakelijk vinden.

Prima Kenton. Dat is goed nieuws, want ik blijf op deze manier benieuwd naar zijn House of Dracula en House of Frankenstein. Dit terwijl ik door The Mummy en The Invisible Ray vandaag een beetje werd afgestompt door 30's (en eigenlijk daarmee meteen) 40's horrorwerk. Fijne pulp. Dat er aan de acteerprestaties en het verhaaltje wat haken en ogen zitten, maakt het juist genietbaar. Laughton als Dr. Moreau is spot on en de vele exotische sets maken het, ondanks het stille karakter, een levendige film.

Een horrorfilm met weinig elementen om echt te kunnen griezelen. Bevat een matig verhaal dat eigenlijk weinig hoogtepunten kent, maar de film komt duidelijk op het eiland tot zijn recht. Dr. Moreau is een man die erop los experimenteert op zijn eigen eiland. De vertolkingen zijn redelijk tot goed, en de opvallende experimenten van Dr. Moreau ogen dan ook zeer bijzonder. Het eiland zorgt voor sfeer, maar het is spanning wat vooral ontbreekt en waar dialoog iets te veel de overhand heeft.

Bijzonder goede klassieke horror. Het zit over een breed front wel goed, sfeer, spanning, acteerwerk, dialogen, decors, aankleding, make-up en costuums zijn erg goed verzorgd en ook over het script valt er weinig te klagen. Het verhaal, over een man die op een eiland belandt waar een nutty professor met dieren experimenteert, is ook behoorlijk tijdloos. Ook alle subplots zijn volwaardig en bijzonder goed verzorgd (de reis naar het eiland, het verhaal rond de verloofde, e.d.). Je zou kunnen stellen dat het ook een vooruitziende blik had wat genetische manipulatie betreft. Voor een film uit 1932 was dit een hele aangename verrassing, in het genre vind ik dit wel een van de betere uit die tijd. Ruim 3,5*

Gebaseerd op het boek van SF-schrijver H.G. Wells. Het verhaal ligt een beetje in de lijn van Shelleys Frankenstein, in die zin dat een wetenschapper met mensen en dieren een hybrideras wil creëren, maar wordt hier vanuit een ander perspectief verteld. Niet de monsters staan centraal, wel een schipbreukeling die op het eiland van ene Doctor Moreau strandt. Al snel maakt de kijker kennis met de gruwelijke experimenten van deze “mad scientist”. Het tropisch eilandje voelt claustrofobisch en beklemmend aan, gek genoeg lijkt de schipbreukeling niet meteen te beseffen wat voor gevaar er dreigt. Dat is toch wel een minpunt omdat het de spanning uit de film haalt en het voor de kijker dan voornamelijk een circusattractie wordt. Want ja, rare snuiters zijn er genoeg. Er is een scène waar een opstand onder de mutanten met verschillende snel na elkaar gemonteerde close-ups getoond wordt en die is echt – ook naar huidige maatstaven – bevreemdend. Hoewel je de ontknoping van mijlenver ziet aankomen, blijft ze bevredigend. Bela Lugosi speelt in deze prent trouwens een opmerkelijke rol als informele leider van de mutanten. Scènes waarin hij in dialoog gaat met zijn schepper (Doctor Moreau) zijn intrigerend en leveren enkele merkwaardige frasen op. Ik moest geregeld terugdenken aan Tod Brownings Freaks (1932), ook zo’n film die de tand des tijds moeiteloos doorstaan heeft.

De tand des tijds redelijk doorstaan.

Niet heel spannend, maar over de film hangt wel een onheilspellende sfeer. Het verhaal heeft niet veel om het lijf. Het verloop is voorspelbaar. Er is weinig actie en de gaps worden opgevuld met veel verklarende dialoog die veelal overbodig is. Het kostte af en toe moeite om tijdens het uitspreken van de teksten de gedachten niet te laten afdwalen. Dat daarbij de kwaliteit van het meeste acteerwerk tegenvalt, helpt ook niet bij het vasthouden van de concentratie, natuurlijk.

Met de traagheid valt het mee. De montage is redelijk snel. Het filmverloop heeft een prettig tempo. De film oogt daardoor frisser en minder gedateerd dan ander werk uit dezelfde tijd.

Mij viel trouwens een camera overgang op die vreemd aanvoelde. ik las 'm later ook terug op imdb. Als de held op een bepaald moment opschrikt, klapt hij zijn boek dicht en haalt hij zijn pijp uit zijn mond. In het volgende shot zit hij weer met het boek open en met de pijp in zijn mond. Alsof hij niet geschrokken is. Een grappig moment, maar tegelijkertijd dodelijk voor de spanning. Toch een leuk missertje.

De creaturen zien er wel ok uit. De monsterlijke aanwezigheid komt dreigend over. Een aantal massascènes werkt beangstigend. Zo is er een hele aardige scène (ik las het ook in een eerder bericht) met afzonderlijke shots van de creaturen die in de massa op de camera aflopen en er iets dreigends in roepen. Het ziet er unheimisch uit. Griezelig.

Laughton heeft een goede rol. Van de sexy Panther Woman die op de poster groots wordt aangekondigd, en op wie ik mij erg verheugde, gaat nauwelijks iets uit. Haar optreden imponeert amper en is erg braaf in alle opzichten.

Helaas.

Ondanks deze teleurstelling, toch een leuke film gezien.

“Are we not men?”

Nu dan eindelijk ook de eerste en oudste verfilming van ‘The Island of Dr. Moreau’ van science-fiction schrijver H.G. Wells gekeken. Er zijn drie verfilmingen en daarom was mij het verhaal al bekend; Een geobsedeerde wetenschapper voert experimenten uit die de evolutie tarten, vestigt zich op een eiland en regeert als een zelf-gestileerde demi-god over een ras van gemuteerde, half menselijke wezens. Dat de verfilming van regisseur Erle C. Kenton afwijkt van het boek, is natuurlijk geen ramp. Echter het zij-plotje met Parkers verloofde (liefde overwint alles?) heel erg braaf en zeker Hays-code waardig. Daarnaast waren er geen experimenten of bijna geen suggesties daarvan te zien. Eenmaal zien we een mensachtige in het lab op een tafel liggen. Tijdgenoten als The Most Dangerous Game (helaas later in geknipt) en Freaks zijn op het vlak van horror dan ook enger.

Gelukkig valt er wel genoeg te genieten; zo is de make-up van de eilandbewoners prima gedaan. (niet altijd even duidelijk welk diersoort) En is er het onvergetelijke en glansrijke optreden van Charles Laughton die hier de show steelt als de doorgeslagen en door grootheidswaanzin bevangen Dr. Moreau.

Montgomery (Arthur Hohl), Lota (Kathleen Burke) en Edward Parker (Richard Arlen) vielen dan wel weer lichtelijk tegen maar worden gecompenseerd door zeer goede en bijna onherkenbare Bela Lugosi in een kleine rol als de 'Spreker van de wet.'

Kortom het is prima film die goede entertainment (pre-blockbuster) bezit en met een lengte van slechts 71 minuten vliegt de film ook snel voorbij!

Verrassend creepy en sfeervol.

Island of Souls behandelt erg veel donkere thema's heel effectief. Het is verontrustend eenmaal je weet wat er allemaal gaande is op het eiland van Dr. Moreau. De speciale effecten en make-up zijn ongelofelijk. Set-design en cinematografie zijn ook van hoge kwaliteit. Je merkt dat de film uit een tijdperk komt waar de stille film nog steeds invloed had op filmmaking. Desalniettemin een verbazend werk.

Niet alles komt volledig tot zijn recht. The Panther Woman kon mij niet echt bekoren en Dr. Moreau zelf komt eerder als een karikatuur over dan als een diepgaand personage.

3,5*

Voor de horror challenge deze uit de oude doos meegepikt. Mystieke verlaten eilanden in de grote oceanen hebben steeds tot de verbeelding gesproken. Gecreëerde mythen leiden vervolgens vaak hun eigen leven. Qua sfeeropboiw zit het dus wel goed.

Krijg je daarbij een dolgedraaide wetenschapper die experimenteert met mutaties, dan slaat de verbeelding bij de mensen 100 jaar geleden misschien wel op hol. Vandaag de dag natuurlijk wat minder schrikwekkend mede doordat de wetenschap toegankelijker en transparanter is voor de samenleving.

Prima make-up van de diercreaties. Het leken dan vaak allemaal gewoon apen voor me, toch een pluim daarvoor. Ik kwam in het verhaal en dan is het fijn entertainment!