The Train Robbers (1973)

Ik vind dit dan weer één van de betere Wayne-westerns.

Het lijkt meer een reisverhaal dat rustig voortkabbelt onder het genot van prachtige opnames van diverse landschappen, donder en regen, zandstormen, een waterval met een meertje en een stralende zon... je zou bijna vergeten dat het een western betreft.

Wayne en zijn gezelschap vechten ondertussen wat vriendschappelijke woordgevechten onder elkaar uit. Iedereen is sympathiek en het is van "ouwe jongens onder elkaar". Het komt er mee weg omdat het inderdaad sympathiek aanvoelt (goed ingevulde rollen van het reisgezelschap van Wayne).

Na een uur is het gedaan met de rust en is het tijd voor wat actie.

Na een eind-spektakel komt nog een aardige twist.

Puur en fijn entertainment.

Een hele dikke 3,5*.

If anyone tries to cross that river before we're out of sight - baptize 'em

Mijn voorraad John Wayne films blijft maar groter worden precies. Elke keer dat ik denk dat ik praktisch alles dat op regio 2 is uitgebracht al heb of op zijn minst heb gezien, vind ik weer eens een nieuwe film. The Train Robbers was een van de recentste aankopen en aangezien ik The War Wagon een erg vermakelijk filmpje vond, verwachtte ik hier hetzelfde van.

Vooral omdat ik wel zin had in een luchtige film. Het is nu niet dat het oeuvre van Wayne bol staat van de duistere personages, maar regisseur Burt Kennedy slaagt er altijd wel in om een komische tint aan zijn films mee te geven. In The Train Robbers doet hij dat voornamelijk via de muziek en dat is niet meteen een geslaagde keuze. Het klinkt allemaal nogal slapstickachtig, maar lijkt vooral slecht gemonteerd te zijn. Er is een scène waar Wayne en co worden achtervolgd door een aantal gangsters en de soundtrack wisselt af tussen een vrolijk melodietje (bij Wayne) en een opzwepend nummer (bij de gangsters) en die overgang is niet altijd even goed. Beetje zonde, want voor de rest is hier weinig op aan te merken. Ietwat traag af en toe, maar de openingsscène is heerlijk sfeervol en het is vooral het einde waar Kennedy nog punten mee weet te scoren. Ik dacht dat dit echt op zijn typisch Wayne ging eindigen dat hij het goud aan de weduwe met het kind ging schenken, maar dat het een kinderloze prostituee ging zijn die hen in de luren heeft gelegd had ik niet verwacht. Leuke twist in ieder geval.

De rol van Lane is een kolfje naar de hand van John Wayne. Hij was weliswaar al wel wat op zijn retour, hij zou hierna nog maar 5 films maken, maar hij was het overduidelijk nog altijd niet verleerd. Wayne amuseert zich op de set en de scènes tussen de drie vrienden zijn gewoon erg leuk. Zo'n typische guys amongst guys vibe en de bijrollen van Rod Taylor en Ben Johnson mogen er zijn. Het hoge macho gehalte wordt hier onderuit geschopt door Ann-Margret (of je zou kunnen zeggen dat het nog net wat hoger komt te liggen) en ook zij is een aangename toevoeging aan het geheel. Leuk ook om Ricardo Montalban (Khan!) nog eens ergens tegen te komen. Kleine bijrol, maar wel een toffe rol.

Ik zocht een simpele en vermakelijke film en met The Train Robbers is er overduidelijk aan die wens voldaan. Wayne blijft altijd leuk om naar te kijken en hij wordt hier gesteund door een degelijke cast. Ik begin meer en meer overtuigd te geraken van het werk van Kennedy (hij staat nu op 2x 3.5*) en dit nodigt wel uit voor meer.

3.5*

Erg leuk. Niet helemaal wat ik had verwacht, maar pakte wel leuk uit. Nooit gedacht dat het om verlaten trein midden in de woestijn ging. De actie scenes zijn inderdaad beperkt, maar dat maakt de film niet saai. Integendeel. Juist een leuke, rustige 'roadmovie western': kampvuurtjes, mooie woestijnbeelden etc.

Redelijke film over een groep mannen die op zoek gaan naar een buit van een treinoverval van een paar jaar eerder. Een vrij typische western die op zich niet veel om het lijf heeft, maar wel gemakkelijk wegkijkt. Meer dan genoeg prachtige plaatjes van het Mexicaanse landschap, een fijne cast en een paar aardige actie-scenes. De opening is bijna een regelrechte kopie van de opening van Once Upon a Time in the West.

De film begint met een heerlijk lome scène die erg doet denken aan de geweldige openingsscène van Once Upon a Time in the West. De opening van de film laat een aantal mannen zien die in een stoffig treinstation in afwachting zijn van de trein met daarin John Wayne en de mooie Ann Margaret. Mooi geënsceneerd. Prachtig gefotografeerd.

Het cinematografische oog van William H. Glothier heeft ook na de opening een belangrijk aandeel in de film. De camera zorgt ervoor dat deze western die inhoudelijk niet veel brengt, toch blijft hangen als een western die boven het gemiddelde uitsteekt. De sfeervolle manier waarop in de film het landschap wordt gevangen en de mannen daarin worden vastgelegd is oogstrelend. Clothier was overigens bij maar liefst 30 films van John Wayne betrokken. The Train Robbers was zijn laatste klus.

Naast de degelijke regie van Burt Kennedy en de mooie cinematografie heeft de film ook nog eens een prima bezetting. Ann Margaret, Rod Tayler en Ben Johnson in het goede kamp en aan de andere kant de koele Ricardo Montalban als goed geklede mysterieuze bad guy.

En dan heb je natuurlijk nog de ster van de film, John Wayne. Tja. Ik ben nooit zo idolaat van meneer Wayne geweest. Ik heb gewoon geen klik met de acteur Wayne. In deze film lukte het met Wayne, die uiteraard de stoere held speelt maar zich af en toe ook kwetsbaar toont, redelijk goed.

The Train Robbers is een prima western met een weinig opwindend verhaal maar met genoeg andere plusjes die de film onderhoudend maken. Eén plusje heb ik nog niet genoemd. Het scenario van regisseur Kennedy biedt ruimte voor veel luchtige fragmenten, die de bijpersonages wat extra speelruimte geven om zich daarmee iets meer status te verwerven dan als simpele sidekick van John Wayne. En dat werkt prettig.