Banshee Chapter (2013)

Ik vond het wel een redelijke film maar meer dan een 3 vond ik het niet waard.
Ik kan er alleen niets aan vast knopen gaat het nou om dat dat ding in de incubater een alien was ?

voor de rest vond ik hem wel goed goede schrik momenten waarbij ik bij sommige dacht moet ik ff weg kijken of niet haha

maja kon ook zijn dak rond half 3 in de nacht hem aan het kijken was

"Aren't you worried about the dangers of taking it?"

Eigenlijk heeft deze film vrij weinig te maken met MK-ULTRA. Het lijkt erop alsof het meer als 'plot device' is gebruikt om het beladen over te laten komen.

Opvallend is dat 'Banshee Chapter' begint in de found footage stijl, maar al gauw verandert naar de gebruikelijke manier van filmen. Persoonlijk vind ik dat een dergelijke stijlbreuk de film geen goed doet. Desondanks is het lekker mysterieus te noemen, ondersteund door een enigszins onheilspellende sfeer.

Helaas wordt het op een gegeven moment langdradig, waardoor het lijkt alsof de vaart eruit is gehaald. Hierbij helpen de vele jump scares niet; het is alsmaar dezelfde schreeuw op een dood punt. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat het leidt tot enkele plotgaten waarbij het einde weinig soelaas biedt.

Al met al matig, het is dat de sfeer en het acteerwerk het geheel iets beter maken.

Kleine 2,5 sterren.

Banshee Chapter

Een best wel aparte horror / thriller film. Waar drugs gemixt word met hallucinaties. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben door de film en me prima vermaakt heb. Van de 1 op andere jump scare die ik had vond ik hem toch niet verkeerd. Helaas vond ik de 'monsters' wat minder, je schrok toch wel op een paar momenten. Waar het voor mij dus een voldoende is voor het Thriller gebied. Het middeltje waar de mensen op tripten hete Dimethyltryptamine ook wel Dimethyltryptamine-19. Afgekort in de film als DMT-19. Het middeltje was blauw en wanneer je het dronk nam het je hersenen over. En ja, uiteraard doen alle gekken dat ! De film was duister, en is ook veel in het donker geschoten. Wat dus heerlijk is want dan voel je, je eigen niet echt op je gemak als je de film zit te kijken. Al schrok ik vaker van de gene die naast mij zat, omdat hij zat te kreunen leek het wel van het schrikken. Als van de film zelf. Maar alles of niets de film was toch best goed.

Helaas vond ik op sommige momenten het acteren helaas wel wat van lager niveau. Katia Winter speelt zo nu en dan wel in een horror of thriller film. Zij deed het oke. De rest deed het wat minder dus het sfeervolle moest echt komen vanuit de film zelf. Ja, dat werd vaak goed gedaan maar soms ook niet.

Het verhaal van banshee chapter was prima alleen vaak erg voorspelbaar. Zo was het heel voorspelbaar dat er een hoofd bij het raam stond, een hand onder een trap treden vandaan kwam en je altijd wel de schrikmomenten ziet aan komen.En dan maken de sounds mij aan het schrikken. Heel irritant is dat ! Het concept is prima en leuk bedacht. Alleen nou niet echt waarvan je op het eerste moment, op zit te wachten. Al om al prima film om eens te zien. Al was ik erg positief in het begin, dankzij het wat voorspelbare verhaal en het simpel bedachte concept is de film achteruit gegaan in punten. Dus tattoobob, de film kun je eens wagen!

3.0*

Nogal onsamenhangende mengeling van MK-ULTRA, nummerstations, Hunter S. Thompson, H.P. Lovecraft, nagespeelde video-footage en veel belicht met de zaklamp in het donker scenes.

Allemaal goedbedoeld, maar de regisseur slaagt er niet in er iets zinnigs van te brouwen.

En maar weer één voor de grote gemiddelde horror-hoop.

Goed.

Een beetje goedkoop hier en daar, uiteraard, maar ik word uiteindelijk toch banger van films die veel effectieve schrikmomenten bevatten dan van films die teren op sfeer. Dat klinkt misschien niet als het meest "intelligente" antwoord maar toch is het zo, en dus was Banshee Chapter een aangename verrassing.

Er is al meerdere keren bewezen dat een film die veel schrikmomenten heeft niet perse eng is. Neem bijvoorbeeld The Haunting in Connecticut, een film met een enorme dosis schrikmomenten, maar zelden effectieve. Banshee Chapter is geen film waarin elk schrikmoment raak is, maar een hoop zijn dat gelukkig wel.

Het eerste gedeelte van de film zit een beetje tegen het saaie aan. Het moet het vooral hebben van een aantal creepy beelden, zoals die zwart-witbeelden die wel geslaagd zijn hier en daar. Maar het plot is niet erg boeiend, en het acteerwerk is van redelijk laag niveau. Winter schijnt te zijn gekozen uit 100+ kandidaten, maar dan heeft Erickson waarschijnlijk eerder gekozen voor de knapste kop.

Maar in het algemeen bevat het eerste gedeelte toch te weinig enge momenten. De film maakt uiteindelijk de switch van faux docu naar "echte" horrorfilm en dat moment is wat de film omhoog doet schieten. Het faux docu stuk is namelijk van wat minder hoog niveau en vooral gewoon niet zo spannend of boeiend.

Wanneer de film in het "echte" gedeelte schiet wordt de film direct beter. De horror is plots bij vlagen erg intens en spannend. Enkele horrormomenten zijn serieus goed geslaagd. In tijden niet zo in spanning gezeten na het "8 minutes ago" stuk. De schrikmomenten raken keer op keer het doel en alhoewel het er wel heel veel zijn werken ze vaak erg goed.

De spanning wordt er non-stop ingehouden en het tempo zit er goed in. Verder kent het tweede gedeelte in het algemeen gewoon betere regie, iets beter acteerwerk (Levin komt er namelijk bij) en veel betere spanningsopbouw. Als kijker zit je daarom dus voortdurend in spanning. Deels omdat je weet dat er een hoop schrikgeluiden komen, maar de spanning wordt gewoon effectief opgebouwd en dus blijf je in spanning.

Ik mag het eigenlijk wel, het voelt misschien wat goedkoop aan maar deze film doet het op z'n minst effectief. Laat in de avond is het dus ideaal materiaal om je lekker flink bang te maken. Ik ben positief verrast.