Death Line (1972)

Uitstekende film met een briljante Donald Pleasence die in elke scène de show steelt. Raw Meat weet op succesvolle wijze het midden te houden tussen horror, humor en drama, zonder dat het een knoeiboel wordt. Wat de horror betreft merk je dat deze prent gebukt gaat onder de tand des tijds. Weerzinwekkend is Raw Meat nog met momenten, angstaanjagend spijtig genoeg niet. Maar voor de liefhebbers van dit thema en bijhorende rechtveer-uit-de-sofa-manouvres is er gelukkig nog het recente Creep dat een sublieme aanvulling is op deze semi-klassieker.

Bij het graven van de Londense metro werd een groep mensen achtergelaten in de onderaardse tunnels. Jaren later duikt de enige overlevende op: het blijkt dat hij zich gevoed heeft met mensenvlees en nu op zoek is naar nieuwe prooien.

Toch is deze debuutfilm van Gary Sherman, regisseur van het schitterende "Dead and Buried" geen pure exploitation, want de kineast wekt bij de kijker medelijden op voor de eenzame kannibaal die alleen maar doodt om zelf in leven te blijven. De opnamen in het donkere, claustrofobische labyrinth van de ondergrondse gangen is beslist sfeervol. En zoals Brucecampbell, Halcyon en Chainsaw terecht aanhalen is de rol van Donald Pleasance als de koddige, snedige en sarcastische inspecteur opmerkelijk.

Alle basis-ingrediënten uit het veel latere "Creep" zijn hier inderdaad ook aan het sudderen. Zeker de moeite waard.

Vooral grappig om te zien waar Creep zijn inspiraite uit heeft geput, maar kon er verder helaas niet zoveel mee. Probleem ligt dan met name bij z'n 70's Britse karakter. Vind het vaak te stoffig en degelijk. Geef mij dan maar de wat ruwere Amerikaanse horror. Death Line blinkt uit op de momenten dat het zich in de duistere krochten van het metrostelsel bevindt. Daar neemt het terecht af en toe veel tijd voor. Vooral gekeken dus omwille de link met Creep, maar ook als beginnetje voor het werk van Sherman. Wiens Dead & Buried nog altijd hoog op mijn lijstje staat om gezien te worden.

Het regiedebuut van Gary Sherman, de Amerikaanse regisseur die met een best aardige derde Poltergeist kwam en in 1981 de interessante zombiefilm Dead & Buried maakte. Die film had een grimmig, kil en intrigerend sfeertje. En diezelfde grimmigheid zit in zijn regiedebuut; Death Line. In eerste opzicht is het een vrij kille film, met lange trage shots en heel veel stiltes.

Maar tegelijkertijd bevat de film Donald Pleasence in één van zijn leukste rollen van zijn carrière. Het personage dat hij speelt is een heerlijke cynische inspecteur, die iedereen voortdurend belachelijk maakt en een enorme theeverslaving heeft. Een hilarisch moment als Pleasence uit bed wordt gebeld omdat drie man zijn omgekomen en hij als eerste chagrijnig het potje thee op zijn nachtkastje erbij pakt. Normaliter zijn in horrorfilms de momenten waarop de politie onderzoek doet het minst interessant, maar bij Death Line is het juist het tegenovergestelde. De momenten met Pleasence zijn om in te lijsten - met name als hij met Norman Rossington besluit ladderzat te worden of als hij een deftig bekvechtduel heeft met Christopher Lee, die kwam opdraven voor een piepkleine bijrol als rasechte Engelsman; compleet met bolhoed, snor en paraplu.

De twee 'hoofdpersonages' van Death Line - die gaandeweg de derde akte steeds meer aandacht krijgen - zijn helaas wat minder interessant. Hij oogt als een jonge Jeff Bridges, zij als een Winona Ryder. Wat hen overkomt is niet zo boeiend. Het 'monster' van de film daarentegen is wel weer een interessante keuze. De man - die in de credits ook gewoon 'The Man' wordt genoemd - is geen sadistische kannibaal als in The Hills Have Eyes, maar eerder een combinatie van het monster van Frankenstein en Hodor uit Game of Thrones. Dat laatste komt vooral omdat hij, best aandoenlijk, alleen maar 'mind the doors' kan zeggen, want dat heeft hij opgepikt door dichtbij het metrostation te wonen. Een intrigerend figuur en sterk in beeld gebracht, maar het is jammer van de ietwat teleurstellende climax. Je mist daarin vooral Donald Pleasence, het onbetwiste hoogtepunt van deze film.

3,5 sterren.