Big Trouble (1986)

John Cassavetes zijn laatste film, is zeker niet zijn beste. Ook vrij onbekend blijkbaar, want Big Trouble heeft maar weinig stemmen en er staat zelfs nog helemaal geen commentaar bij. Laat ik dan maar de persoon zijn, om daar verandering in te brengen.

Als je naar het oeuvre van Cassavetes kijkt, dan is Big Trouble met geen van zijn andere films te vergelijken en duidelijk een stuk meer mainstream dan de rest. Het verhaal heeft niet zo heel veel om het lijf en lijkt erg veel op dat van Double Indemnity, waarbij Cassavetes het als een soort van ode, in een komisch jasje heeft proberen te gieten. Maar die humor is niet altijd even geslaagd. De personages in Big trouble zijn vrij druk en proberen op komische wijze stereotypetjes neer te zetten, waar Beverly D’Angelo uiteindelijk nog het best in slaagt. De rest van de cast is duidelijk wat minder op dreef.

De karakters van de personages zijn wel typisch Cassavetes. Je kunt ze nooit helemaal doorgronden en niet al hun motieven worden altijd even duidelijk. Maar waar Big Trouble wel duidelijk minder in is, is de regie. Cassavetes is hier soms te enthousiast en lijkt hier niet op de ervaren filmmaker, die hij wel degelijk is. Hij stopt Big Trouble vol verwijzingen naar klassieke films, maar doet dat soms net wat te geforceerd, waardoor de humor net iets te vaak zijn doel mist.

Gelukkig kijkt het door het tempo en het vlotte spel van D’Angelo nog wel aardig wel. De regie is niet slecht, maar wel van een wat lager niveau dan normaal. En ja, het is best jammer dat Cassavetes, die toch één van mijn favoriete regisseurs is, zijn carrière beëindigt met een film, die duidelijk onder zijn gemiddelde niveau ligt.

2,5*

Vrij algemeen bekend als Cassavetes' minste film. Dat klopt, ik verwacht dat de laatste van zijn hand die ik nog moet zien - Love Streams - een stuk beter is (understatement) maar ik heb me nog best vermaakt af en toe met deze komedie. Het is natuurlijk een atypische film, een studiofilm van de koning van de independent cinema. Van de bekende acteurs rondom Cassavetes speelt alleen Peter Falk mee als ras-optimist, maar ik vond d'Angelo en Arkin beter geslaagd in de komische opzet.

Big Trouble is vooral het eerste uur redelijk amusant, een luchtige komedie die dus in vrijwel niets aan Cassavetes' eerdere films doet denken. Net als A Child is Waiting een vreemde eend in zijn oeuvre, maar niet slechter dan andere jaren 80 komedies met een zwart randje, zoals pak 'm beet Outrageous Fortune of Throw Momma from the Train. De laatste akte verzuipt dan wel in zijn eigen chaos, met een rare plottwist (deus-ex-machina terroristen) om er een eind aan te brijen. Het is zonde dat hiermee een imposante loopbaan werd afgesloten maar het is ook weer geen smet. Een beetje een niemendalletje dat waarschijnlijk zou zijn vergeten als de regisseur Alan Smithee had geheten.