Al-Mummia (1969)

Over de Egyptische identiteit in een tijdperk waarin het kolonialisme in haar nadagen is en de faraonische nalatenschap wordt weggedrukt door de moderniteit en islamfundamentalisme. Wannis (Ahmed Marei) krijgt de zware taak op zijn schouders om het gezag van zijn clan over te nemen, maar ontdekt dat zijn familiegeschiedenis een duistere kant heeft: hun clan rooft al generaties lang Egyptische kunstschatten voor eigen geldelijk gewin. De nieuwe clanleider wil het faraonische testament eerbiedigen, want hij voelt de toorn van het verleden over hoe zijn geslacht de cultuurgeschiedenis heeft verkwanseld. Aan de ene kant staat een traditionele, patriarchale oom die de misdaadcyclus koste wat het kost in stand wil houden, maar aan de andere kant staan overheidsfunctionarissen uit Cairo die de kunstschatten bij zijn clan weg zullen nemen. Kiest Wannis voor het behoud van de corruptie en het egoïsme van de traditie, of laat hij zijn clan met een ongewisse toekomst achter omdat hun enige inkomstenbron wordt weggenomen?

Chadi Abdel Salam was een ongekend talent in de Egyptische filmindustrie. In 'The Night of Counting the Years' (1969) streeft hij een perfectie na in hoe hij symboliek tot een beklemmende filmervaring maakt. De vervreemdende, surreële beelden van personages die als spookverschijningen rondwaren langs de werkelijke monumenten in Luxor, terwijl Wannis door de omkadering en perspectiefkeuze opgesloten lijkt in het beeld. De unheimische soundtrack van Mario Nascimbene die klinkt alsof een harde woestijnwind de sporen van een vroegere beschaving erodeert tot zand en gruis. De archaïsche dialogen in klassiek-Arabisch waardoor de interactie tussen de personages iets onnatuurlijks krijgt, maar op een manier dat ook deze keuze bijdraagt aan het surreële effect dat de film oproept. En dan de close-ups van die schitterende kop van hoofdrolspeler Ahmed Marei, die uit steen gehouwen lijkt met zijn scherpe trekken en zijn stoïcijnse, emotieloze blik - wat hij denkt of voelt komt meestentijds alleen tot uiting in de beeldtaal van de prent, niet per se door zijn acteren