Too Late (2015)

Vijf lange takes leveren een mooie speelfilm en een boeiend schouwspel op. Ook nog eens redelijk spannend. Denk old school private eye, maar dan in een moderner jasje.

Een boeiend verhaal. In eerste instantie tamelijk warrig, op momenten heerlijk absurd en niet per sé chronologisch. Vijf losse componenten, die wat stuurloos ten op zichte van elkander draaien, maar die na beschouwing, door de kijker samengevoegd, totaal worden en zin hebben. Met de samenvoeging komt het begrip en ontstaat afronding. Gewoon lekker laten gebeuren.

Mooie en scherpe dialogen. Humorvol, catchy. Aardige one-liners.

Veel camerabeweging in de takes. Wisselingen van setting, van acteurs en van point of views. Het levert positieve onrust en veranderingen in sfeer op. En dat steeds met één camera. Vond het wel intrigerend en spannend.

Met een fantastische rol van Hawkes als de verrassend gelaagde private eye.

Uitstekende film over een privédetective die wordt ingehuurd om een vermist meisje te vinden. Technisch gezien een knappe film, bestaande uit vijf lange takes met toch wel bijzonder camerawerk. Een film-noir-achtige sfeer met een zelfbewust karakter en prima dialogen. John Hawkes zet een fijne rol neer, en ook de rest van de cast is goed op zijn plaats. Een veelbelovend regiedebuut van Dennis Hauck (een naam om in de gaten te houden).

Netflix heeft weer eens een pareltje gevonden!

Hawkes wederom in een briljante rol, als alcoholistische detective. Bijzonder camerawerk, visueel erg mooi en enkele verrassingen waardoor alles op zijn plaats valt. Ja, een sterk drama.

Dikke 4*.

Het laatste luik verheldert alle gebeurtenissen van de vorige luiken, maar die niet noodzakelijk er aan vooraf gingen...
Ondertussen was het puzzelen, zodat ik ging gaan denken, gelet op de vele absurditeiten, ook in de dialogen (even een filmrol gaan wisselen, terwijl je oudlief in je armen aan het doodbloeden is) , dit is hier een parodie op die supersnuggere Amerikaanse privédetectives, met hun vele liefjes, in het paal-en lapdancemilieu, de pooiers erbovenop, de revolver bij de hand...maar dat is het dus wellicht niet.
Jammer, want dan had ik het pas geslaagd genoemd.

Best apart.

Alleen ben ik iets minder te spreken over de uitvoering. Leuk om een film in 5 lange takes te willen doen, maar het camerawerk heeft er toch echt wel onder te lijden. Verre van zuiver en het oogt soms nogal gekunsteld. Dan liever toch iets meer editing.

Ook het acteerwerk laat wat te wensen over. John Hawkes valt absoluut niks te verwijten, die doet het erg goed, maar de rest van de cast is nogal stuntelig en hoekig, wat de geslepen dialogen niet echt ten goede komt. Jammer, want Hauck mikt hoog en dat is best bewonderenswaardig.

Qua structuur is het inderdaad wat puzzelen. Niet mijn favoriete bezigheid maar uiteindelijk past het toch redelijk in elkaar. Vond de uitkomst van de puzzel uiteindelijk ook niet super boeiend, maar da's eigenlijk nog het minst erge.

't Is jammer, review klinkt wat negatief maar da's vooral omdat hier wat meer mee gedaan had kunnen worden. Als regisseur schiet Hauck nog tekort voor een film als deze. Op zich niet erg, 't is ook nog maar z'n debuut, maar dan hoop ik wel dat hij nog even bij dit soort kleinere films blijft en zich niet meteen door Hollywood laat inlijven.

3.0*

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit een veel betere film zou zijn, wanneer Dennis Hauck niet met de structuur gerommeld had en het verhaal gewoon in chronologische volgorde voorbij had laten komen. De toegevoegde waarde van dat geknutsel, dat volgens mij niet meer is dan een poging om hip over te komen, ontgaat mij.

Net aan een voldoende vanwege John Hawkes en Dichen Lachman, maar het is wel zonde dat een in potentie boeiende Philip Marlowe-achtige film zo om zeep geholpen wordt.

P.S. Je hoeft je niet af te vragen van wie Sydney Tamiia Poitier een dochter is.

Leuk hoor die lange takes, ik kan dat wel waarderen, maar voor de rest valt het toch wat tegen. Er wordt, op Hawkes na, overwegend matig gespeeld. Vooral de vrouwen spelen vrij zwak, en de dialogen zijn allesbehalve interessant. Ik vond het maar een vrij saaie bedoening en had moeite de aandacht erbij te houden. Het einde had nog wel iets maar over het geheel genomen vind ik dit geen voldoende waard.

Pracht van een film quentin tarantino style

Too Late

Uitstekende film. Een vleugje Tarantino, maar regisseur Dennis Hauck zorgt er wel voor dat Too Late echt zijn stempel draagt. Knap voor een beginnend regisseur. De film bestaat uit vijf lange takes die uiteindelijk één verhaal vormen. Niet in chronologische volgorde, maar tegen het einde passen wel alle puzzelstukjes.

Alle vijf de takes zijn ook echt onderscheidend qua toon en karakter, en vooral de melancholische derde take rond Samson (de geweldige Hakwes) en Dorothy (Reed) is sterk. Maar ook de kolderieke en harde tweede akte en de vierde akte (eigenlijk het eindpunt van het verhaal) zijn sterk. Triest, hard, waanzinnig, grappig etc. Hauck laat met Too Late zien een veelbelovend regisseur te zijn.

Veelbelovend debuut

(met eindelijk Fawkes in een hoofdrol ?)

Als eerste film is dit er zeker eentje waar veel potentie in zit. Verhaal, dialoog, muziek en uiteraard camerawerk, getuigen allemaal van visie en duidelijke stijlvoering. Helaas valt er in ieder aspect ook veel ruimte voor verbetering aan te wijzen.

Camerawerk is vernuftig maar uiteindelijk zwiert het toch te rommelig en onvast om niet doorheen de film meer af te leiden dan meerwaarde te brengen. Vorm en vertelwijze samensmeden in longtakes lijkt wat hoog gegrepen maar getuigt wel van flinke ambitie.

Met name de dialogen zijn nagenoeg perfect (op papier), met een erg aangenaam, noir aandoend gehalte smoothtalk. Jammer dat de delivery ze niet altijd recht aandoen, of dat de camera de wisselingen tussen personages niet bij kan benen.

En uiteindelijk het verhaal zelf, dat leuk in elkaar steekt maar ook (wederom onder druk van de aangemeten vorm) een wat gefragmenteerde spanningsboog oplevert, om uiteindelijk, na een voorspelbare laatste akte, ietwat in mineur te eindigen.

Gelukkig zit er door de hele film genoeg sfeer om de foutjes op te vangen. Hauck legt de lat namelijk erg hoog en hoewel dit als vingeroefening zeker een genot is om naar te kijken: tot hij de middelen, ervaring en juiste mensen heeft verzameld, mag hij wat mij betreft best wat lager mikken. Dat hier talent in zit, is evident 3,5*

Speciaal filmpje dat door de cast, de geduldige opbouw, heerlijke dialogen en een niet rechtlijnige verhaalstructuur toch wel indruk weet te maken. Niet overal even boeiend, maar wel een leuke kijkervaring.

Het camerawerk dat soms bijna op de huid van de personages hun doen en laten volgt is een meerwaarde wat de intensiteit en sfeer ten goede komt. Wel niet altijd feilloos, maar het had wel iets. Het verhaal lijkt soms wat de saaie kant uit te gaan, maar gelukkig passeren er leuke dialogen, onverwachte wendingen en hoe dichter bij het einde hoe duidelijker alles wordt. Er is geen chronologische volgorde. Je moet als kijker de vijf episodes gaandeweg rangschikken tot de juiste volgorde. De laatste die ook voor een verrassing zorgt, maakt dit wel duidelijk. De cast speelt degelijk, vooral John Hawkes is erg op dreef in zijn rol. Crystal Reed en Vail Bloom vallen op. Vooral die laatste ( opvallend voor een VS productie ) is op gegeven moment langdurig volledig naakt te zien. 7/10

Hele sterke film. De take met die twee heren op het dakterras vond ik meesterlijk, vooral het irritante gezwaai met de camera tussen de diverse personen. Absoluut geen moeite gehad met de volgorde van de takes. Deze film verveelde geen minuut.

'Too Late' (2015) bestaat uit vijf takes van zo'n twintig minuten en heeft als verbindende factor één noir-held in verschillende tijdlijnen. Mel Sampson (John Hawkes) is de archetypische privédetective die rondhangt in strip- en jazzclubs, terwijl hij informatie probeert te ontfutselen van mooie vrouwen of onderwereldfiguren. Al steekt het puzzelwerk niet per se in het ontrafelen van het plot, maar in hoe die volstrekt willekeurig lijkende episodes in elkaar passen. Elke take opnieuw meandert de boel namelijk - qua sfeerzetting en dialoogrijke conversaties - rustig richting een hypergewelddadige climax. Een beetje alsof het experimentele en het speelse van Tarantino-films nóg iets dikker worden aangezet. Helaas ontkomt debuutregisseur Dennis Hauck ook niet helemaal aan de puberale leegte van zijn iconische collega-regisseur. Het is een zeldzaamheid als vrouwelijke personages volledig zijn gekleed en de kettingrokende Mel Sampson maakt nauwelijks een interessante ontwikkeling door. Meer van dezelfde weemoedige mijmeringen van een man wiens leven aan hem voorbij glipt en die zijn eigen sterfelijkheid onder ogen moet komen. Maar misschien ben ik nu te streng over een film die de volledige speelduur mijn aandacht had door de charismatische aanwezigheid van John Hawkes. De man heeft ontegenzeggelijk screen presence als een bluesy antiheld.

Geen slechte film. Ik begin wel ergens fan te worden van John Hawkes. The Sessions was al een speciale film en dat is deze ook weer, hoewel totaal anders. Het is misschien een beetje jammer dat de film niet helemaal chronologisch wordt verteld, want volgens mij voegt dat hier niets toe en is het zelfs storend voor het verhaal. Ik snap ook niet goed waarom het hier wordt gedaan. Er zitten een aantal zeer onverwachte scènes in de film waardoor Too Late op bepaalde manieren me wel wist te intrigeren. Helaas wordt soms het tempo er wat uitgehaald door de ellelange dialogen. De cameraman wist soms ook niet waar filmen had ik de indruk, maar dat is te wijten aan die lange takes. Ook wat overbodig.