Whatever Forever: Douwe Bob (2013)

Het nietszeggende interview bij DWDD blijkt helaas een voorbode voor de documentaire, waarin vooral heel vaak wordt herhaald dat er schoonheid zit in jezelf kapot maken, maar achter die stoere uitspraak zit eigenlijk niks (behalve wat deterministische beuzelpraat). Douwe Bob is een getalenteerd singer-songwriter, en de fragmenten waarin hij voor de vuist weg wat speelt behoren tot de betere momenten van Whatever Forever. Maar verder is hij voorlopig noch als persoon noch qua wat hij heeft bereikt, interessant genoeg om er een documentaire aan te wijden. Daarnaast blijft het onduidelijk of men nu probeert een portret te maken van Douwe Bob of dat het vooral moet gaan om de relatie met zijn vader. Het laatste shot, dat mag gezegd worden, is mooi.

Interessante docu over een zeer bijzonder muzikaal talent dat zich gezegend mag noemen met het feit dat hij het met zijn muziekstijl zo goed doet in Nederland. Hij heeft veel te danken aan het tv-programma waarvoor hij zich lijkt te schamen maar heeft zich gelukkig niet te veel laten beïnvloeden door alles wat daar bij is komen kijken. Zijn goede band met zijn vader is iets dat voor zowel hemzelf als voor zijn vader erg belangrijk is en dat komt goed naar voren in deze bijzondere documentaire. Vader en zoon kennen een enigszins eigenaardige manier van leven en het is interessant om hen samen zien op te trekken. Wat vooral erg fijn is, is dat ook de muziek die ze maken een belangrijke rol speelt. Het is zelden stil in huize Posthuma en er is bijna altijd wel wat gepingel te horen, of het nu op een gitaar of op een piano is. Dat is niet alleen de kracht van de kunstenaars zelf maar is ook meteen wat deze documentaire zo boeiend maakt om naar te kijken.

Inhoudelijk is het misschien niet heel diepgaand, maar als eerlijk portret/impressie vind ik het een sterke docu. Precies goed voor drie kwartier. Moedig dat hij zich op deze manier liet filmen. Die link die vader en zoon leggen tussen kunst en criminaliteit is hilarisch en origineel bevonden, maar om ze beiden met volle overtuiging dat te horen zeggen, en ze daarmee zichzelf volmondig buiten de maatschappij plaatsen is natuurlijk best wel triest.